Showing posts with label ბათუმი. Show all posts
Showing posts with label ბათუმი. Show all posts

Tuesday, August 11, 2020

ბათუმი

ბათუმი მენატრება ძალიან. რაღაცნაირად, სულისშემხუთავად ძლიერ. 

რატომღაც მგონია რომ უკვე კარგად ვიცნობ. მისი ყველა უარყოფითი და დადებითი მხარე ვიცი და მიყვარს იმ უარყოფითების მიუხედავად და დადებითების გამო.

იცით რა მენატრება? ის შეგრძნება, ქალაქი პირველად რომ გამოჩნდება. თვითონ ქალაქის დანახვაც, მაგრამ უფრო ის, სქაილაინს რომ დაინახავ და უცებ რაღაც დაგივლის სხეულში, გაგახსენდება ყველაფერი ამ ქალაქთან დაკავშირებული და უკვე მთელი სიცხადით აღიქვამ, რომ ჩამოხვედი.

დაბინავების შემდეგ პირველი გამოსვლა ქუჩებში და ტენიან ჰაერში გახვევა. ტენიანში, მაგრამ ძალიან სუფთა ჰაერში, თბილისის შემდეგ განსაკუთრებით.

პირველი ჭამისთვის წასვლა, უხშირესად - "მიუნხენში". ვიწრო, ქვაფენილიან ქუჩებში სიარული და ბოლოსდაბოლოს მიუნხენის დროშების დანახვა. მაგიდასთან დაჯდომა და სიხარულის კიდევ ერთხელ, ცხადი გააზრება, რომ დიახ, ბათუმში ხარ, და მალე გემრიელად შეჭამ. 

დილით თვალის გახელა და სიუცხოვის არგანცდა. თუ მივლინებით ვარ, შეხვედრაზე წასვლისთვის გამზადება და თუ დასასვენებლად - ზღვაზე გასვლა, თუნდაც ზღვაში არ ჩავდიოდე, მაინც დიდი ბედნიერება ზღვის დანახვისას და მარილიანი ჰაერის სუნთქვა ბევრჯერ, ბევრჯერ.

დილის სირბილის დაგეგმვა - ეს საკმაოდ იშვიათად, მაგრამ ყოველი სირბილის შემდეგ იმაზე ორჯერ უფრო ბედნიერი ვარ, ვიდრე თბილისში სირბილისას. და მერწმუნეთ, სირბილის შემდეგ თბილისშიც ბედნიერი ვარ ხოლმე.

ბათუმის ქუჩებში სიარული არასდროს მომბეზრდება. თუნდაც წვიმაში. თუნდაც სიცხეში, როდესაც ძალიან დაგაჭერს მზე, უცებ სიადანღაც მაცოცხლებელი ზღვის გრილი ბრიზი მოვა და შვებას გაგრძნობინებს.

ზოგჯერ ხომ არის, რომ სანამ მოგონებები არ გახდება, უშუალოდ მიმდინარეობისას ისე ვერ გრძნობ სიხარულს და ბედნიერებას, ვიდრე შემდეგ, როცა იხსენებ. ბათუმის შემთხვევაში ასე არაა, ის ბედნიერება ყოველთვის იმ წუთისაა ხოლმე, ცხადი და ხელშესახები.

და ახლა, როცა ვიხსენებ, ისევ ისეთი ძლიერია, მაგრამ არა - ხელშესახები.

უამრავი ფოტოდან ეს ავარჩიე, ფოტო გადაღებულია გზიდან, როცა კარანტინის შემდეგ პირველად ჩავედი ბათუმში

Tuesday, September 2, 2014

Even artichokes have hearts

    Amelie has a strange feeling of absolute harmony. It's a perfect moment. A soft light, a scent in the air, the quiet murmur of the city. A surge of love, an urge to help mankind overcomes her. 


[Josef Stalin dubbed in propaganda film excerpt] If Amélie chooses to live in a dream-world and remain an introverted young woman, she has every right to mess up her life!


* * *

 



* * *
   გიიომი და ვივიანი ახლა მდინარის ნაპირას, ჯერ კიდევ მწვანე ბალახზე წვანან. გიიომი ვივს თმებზე ეფერება. 


* * *
 არ ვიცი შემოდგომის გამოა, თუ მე გადავედი ცხოვრების ახალ ეტაპზე. 

 თითქოს რიტმი რაღაც მშვიდ კალაპოტში ჩადგა.


   თითქოს მოთხრობას ვწერ, სადაც მე ის გოგო ვარ, მარტო რომ ცხოვრობს და ზამთრისთვის ემზადება; ზამთრამდე კი ყველაზე მშვიდი შემოდგომა უდგას. სამზარეულოში ტრიალებს, სადაც გამჭვირვალე ფარდის გავლით მზის სხივები შემოდის და მაინც არ ცხელა. კომშის მურაბას ადუღებს და ნელა, სულ ნელა ურევს ხის კოვზით ქვაბში ქარვისფერ სითხეს. სურნელი ჩემს თმასაც გადმოსდის და მერე ქუჩებში ვატარებ. ვინ ერისენა ტენეცკაია? მე ჩემი კომშის სურნელი მექნება. ჭრელ შარფში თავჩარგული ვივლი  და იოდელისივით ბიჭი შემხვდება, მოარაბულო გარეგნობით, კეთილი თვალებით. ერთი წამით, სულ ერთი წამით შემომხედავს და გზას განაგრძნობს. მერე კი სიმღერას დაწერს გოგოზე, რომელსაც კომშის სურნელი ჰქონდა.


* * *
  სადღაც მდინარის პირას კი გიიომი ვივიანს ეტყვის: ვივ, გუშინ ერთი სიმღერა მოვისმინე, რომელიც შენ გგავს. ვივიანს თვალები გაუნათდება და ჰკითხავს - რომელი? გიიომი მას იმ სიმღერას მოასმენინებს. ვივიანი წამოდგება, გაოცებული, თმაგაშლილი, ლამაზი ვივიანი და ჰკითხავს - რატომ? გიიომი არაფერს პასუხობს, მაგრამ ვივიანმა თვითონაც იცის, რომ აბრაამის შვილია, მას შეუძლია ისააკი სიკვდილისგან იხსნას. იცის, რომ ის  ჩვეულებრივი გოგო არ არის, შეუძლია ახლავე ადგეს და წავიდეს იქ, სადაც ისააკია. სწორედ ამის გამო უყვარს  ასე გიიომს.


* * *
   ჩემს მოთხრობაში კი არსად მეჩქარება. არც სექტემბრის ბათუმი მელოდება, ყველაზე კარგი ბათუმი. მშვიდი, კამკამა ზღვით. დილის ნოყიერი საუზმეებით. ბევრი კინოთი. კიდევ უფრო ბევრი ნაცნობით. ის ბათუმი, სადაც ყველა ლამაზი და უზრუნველი ხდება, და რაღაცნაირად, ძალდაუტანებლად იცინის. თითქოს მთელი წელი არ მიოცნებია ამ დღეებზე.  დღეებზე, რომელიც არ იქნება.


* * *
გიიომის და ვივიანის სიმღერა -





* * *
So, my little Amélie, you don't have bones of glass. You can take life's knocks. If you let this chance pass, eventually, your heart will become as dry and brittle as my skeleton. So, go get him, for Pete's sake!


* * *
Whatever.

Thursday, March 20, 2014

პროვინციული ქალაქების აუტანელი სიმსუბუქე

   წინა კვირას სამსახურიდან დასავლეთ საქართველოს ქალაქებში ვიყავი, ერთ-ერთ ბანკში ტრენინგები ჩავატარეთ.  ქუთაისი, ფოთი, ბათუმი - ასეთი იყო მარშრუტი.  შესვენების პერიოდში, მე და ჩემი თანამშრომელი სამზარეულოში ყავის დასალევად რომ გავდიოდით, ბანკის თანამშრომლები ჩამოგვისხდებოდნენ და გვეჭორავებოდნენ. ვსაუბრობდით მათ ქალაქებზე. ისინი ამბობდნენ, რომ მათ ქალაქში არაფერი ხდება, მე ვეუბნებოდი, რომ მომწონს მათი ქალაქი.
  ფოთში მართლა არაფერი ხდებოდა. ქუთაისში პირველად ვიყავი და მოვიხიბლე. ბათუმი.. ბათუმზე ჩემი აზრი იცით უკვე.

   ეს ალბათ არახალი პრობლემაა, თბილისი რომ ერთადერთი ქალაქია, სადაც რაღაც ხდება, სადაც შეგიძლია ჩამოხვიდე და დარჩე. ყველა გზა თბილისში მიდის. აქაური ცხოვრება უკუპროპორციულ დამოკიდებულებაშია დანარჩენი ქალაქების ცხოვრებასთან.

   ქალაქების -  პატარა ქუჩებით, იქაური ტემპით - ძალიან ნელი და მშვიდი, დილით გადარბენაზე რომ არ სვამ ყავას, სამსახურს 5-ზე ამთავრებ და სახლამდე შეგიძლია ფეხით წახვიდე. კი, ჩვენ მხოლოდ რამდენიმე დღით ვიყავით ჩასული, სასტუმროში ვცხოვრობდით და საუზმესაც სხვა გვიმზადებდა, მაგრამ ცხოვრების ნელ ტემპზე ჩვენ კი არა, ისინი საუბრობდნენ, ისინი წუხდნენ, რომ თბილისური, სწრაფი დინება უნდათ მათაც და არა ის, რა ცხოვრებასაც ახლა ეწევიან. მე კიდევ ძალიან დავიღალე მათ მიერ ნანატრი გადარბენებით, დილით გაჭედილი ტრანსპორტით, საღამოს გაჭედილი ტრანსპორტით, მუდმივი უძილობით, ამდენი მანქანით.. ამდენი მანქანით! ძალიან მიკვირს, როგორ ეტევა ამდენი ავტომობილი თბილისში?  ამ გამონაბოლქვის პირიობებში, რა ჰაერს ვსუნთქავთ, ან საერთოდ ვსუნთქავთ ჰაერს?

   შეიძლება მე ვცდები, შეიძლება ზუსტად ეს ცხოვრება მომწონს და ბათუმში რომ გადავსახლდე, სულაც შემძულდეს ის ქალაქი, აღარც ზღვა მინდოდეს, აღარც მისი ქვაფენილები და ველოსიპედის გზები.  მაგრამ ახლა, გიჟური საცობებიდან სახლში დაბრუნებული, იმ დღეებს ტკბილად ვიხსენებ,  ბათუმურ დილებს, როცა არავინ არსად გარბოდა, ბანკშიც კი ყველა მშვიდად მიმოდიოდა, საღამოს ქუჩებში მანქანების სიგნალი არ ისმოდა და მე შემეძლო მშვიდად დამელია ჩაი და არ მეფიქრა არაფერზე, ჩაის გარდა.

Sunday, October 13, 2013

And I give you my summer wine

                                                           Strawberries cherries and an angel's kiss in spring
                                                        My summer wine is really made from all these things
.


   შემოდგომის შუაგულში, როცა ზაფხულის ღვინო დაწურული და უკვე დამდგარია, მინდა, რომ ბლოგზე გამოვდგა გამჭვირვალე გრაფინით და ყველამ კარგად დაინახოს, რისგან შედგება ჩემი ზაფხულის ღვინო.

   ყველა მოგონებას თავის ფერი, გემო, სუნი და მუსიკა აქვს. წლევანდელი ზაფხული ისეთი მრავალფეროვანი იყო,  გამიჭირდება ერთი, ორი ან თუნდაც სამი, ზემოთჩამოთვლილი მახასიათებელი მოვარგო.

    ჩემს ზაფხულის ღვინოს აქვს ცივი ფორთოხლის წვენის (დიდებული სასმელი, რომელიც 1 ლირად იყიდებოდა ისტიკლალზე), ტკბილ-ტკბილი და არომატული რახათ ლუხუმების გემო.



    ეს იყო ხანგრძლივი მგზავრობების, ავტობუსების მოუხერხებელ სკამებზე ძილის, მატარებელში ჯდომისა და ბედნიერებებისგან ავსების ზაფხული.

  თვალებს რომ ვხუჭავ, მახსენდება, თითქოს სიზმარში იყო, როჯერ ვოტერსი რომ იდგა ჩემ წინ და მიმღეროდა - Come on, now, I hear you're feeling down, I can ease your pain, get you on your feet again..  თითქოს სიზმარშივე ავყევი ჩუმად, სულ ჩუმად, ამ სიმღერას და როცა გილმორის სოლო უნდა დაწყებულიყო, სანამ კედელს ავხედავდი, ძალიან ისე, იმედგადაწურულმა,  სადღაც გულის სიღრმეში ვინატრე, იქ დევიდი დამენახა.

სტამბული

    სტამბულის ყველა მოგონება ტვინში შესაბამის უჯრებში ფაქიზად დავკეცე და ჩავალაგე.  ეს მოგონებები იმდენია და ისე ნაწყვეტ-ნაწყვეტი, რომ დაწერა მიჭირს.

    დილის 4 საათზე მოლას ხმაზე რომ გული მეკუმშებოდა, ისე მთრგუნავდა. უგემრიელესი მწვანე სალათი, გემით სეირნობის შემდეგ რომ ვჭამე ღია ზღვისპირა კაფეში,  სადაც ვისხედით ყველა ერთად, გრძელ მაგიდასთან და გვქონდა ზაფხული.
 ახლადჩასულები რომ ვიყავით სტამბულში, ძალიან დაღლილები, კონცერტის ბილეთები ავიღეთ და გული გამალებით მიცემდა სიხარულისგან. მერე ბიჭები ძალით სტარბაქსში გავაქანე, ვერანდაზე ვისხედით, გემრიელ ყავას ვსვამდი და ისტიკლალს გავყურებდი. წინ მთელი ორი დღე მელოდებოდა სტამბულში და ის იშვიათი მომენტი იყო, როცა მაშინვე ხვდები, რომ აქ და ახლა, ბედნიერი ხარ. 
ბოსფორს რომ ვეძებდით, მიყრუებულ ქუჩებში მოვხვდით, მივუხვიეთ, მოვუხვიეთ და უცებ გამოჩნდა წინ, დიდებული და ზურმუხტისფერი ზღვა, ისეთი, როგორიც არ მინახავს მანამდე.


   წამოსვლის წინ, ბოლო წუთებზე, სულ სირბილ-სირბილით, ბარგით რომ მივედით უმანკოების მუზემთან და საჩქაროდ სურათები გადავუღეთ.
 რახათ ლუხუმის საოცარ მაღაზიაში რომ ვიყავი, სადაც იმდენი და იმდენნაირი ტკბილეული იყიდებოდა, გორები იდგა, აღარ ვიცოდი, საით გამეხედა, რომელი ამერჩია.. მერე პატარ ყუთით ვიყიდე, უგემრიელესი, პუდრამოყრილი და ჰოსტელში გემრიელად ვჭამეთ.

 


  ბათუმი

   სექტემბრის ბათუმს ძალიან არარომანტიული, შებოლილი სულგუნის ჩხირების და პაშტეტის გემო აქვს : )

    ბათუმში ჩემი დაბადების დღე იყო. მოულოდნელი საჩუქრებით, ენა რომ ჩამივარდა, ისეთით. კარგი ადამიანები რომ მყავდა გვერდით, ერთად ვსვამდით მარტინის, ვუსმენდით დორსს და ვლაპარაკობდით ათას ამბებზე. ბათუმში ყველაზე მყუდრო სახლი იყო, ღამეული ვიზიტები სუპერმარკეტში, მარილიანი მზესუმზირის და შებოლილი სულგუნის ჩხირების ყიდვა, ღამის კინოსეანსისთვის. წიგნები ბათუმში - ყველაზე საოცარ მაღაზიაში, ჭიქა წითელ ღვინოს რომ ვსვამდით, ძალიან რომ ციოდა, წვიმა ცრიდა და საღამოს კინოფესტივალის გახსნისთვის ვემზადებოდით.



   მეგობრები რომ მოეშურებოდნენ თბილისიდან, სამსახურებს რომ მიანებეს თავი და იმიტომ ჩამოვიდნენ, ჩემს დაბადების დღეს შევხვედროდით ერთად.

   ძალიან მშვიდი, თითქმის უტალღო ზღვა, თვალდახუჭული ნაპირზე წოლა, მზეზე ნელი შრობა და ზღვის ხმიანობის მოსმენა.

    ბათუმში კინოფესტივალი იყო, ყოველდღიურად დაგეგმილ ფილმებზე სიარული, აპოლოსკენ მიმავალი ქვაფენილებიანი ქუჩა, გზად ღია კინოთეატრი, ღამით აციმციმებული ლამპიონები და ადამიანების მხიარული ხმები.

   ზღვის მარილისგან დახვეული თმები, ოდნავ შესამჩნევი რუჯი, ზანტი დილის ყავები,  არარსებული მონსტრების ღამეული შიშები,  მეკობრეებთან და დინოზავრებთან ფოტოსესია, მეგობრების ხმიანობაში ჩაძინება, გემრიელი ვახშმები და სვაიაკი ჩაიზე,

   თბილისში გამომგზავრების წინ, საღამოს გამოსამშვიდობებელი თურქული ყავა პრივეტში და მთელი დღის განმავლობაში ყელში გაჩხერილი ბურთი.

  ...And when I woke up the sun was shining in my eyes.

   ზაფხულის ღვინო უკვე დაწურულია. ნელ-ნელა გამოვიზოგავ, ზამთრის ცივი და გრძელი საღამოებისთვის.

Friday, August 23, 2013

Biaff - the magic is out there

    მე შემიძლია დავჯდე და ძალიან ბევრი გელაპარაკოთ, თუ როგორ ველოდები უკვე 1 წელია ამ ფესტივალს, როგორ მიფანცქალებს გული ყოველი დღის ბოლოს, ვინაიდან ვიცი, რომ კიდევ უფრო მივუახლოვდი 15 სექტემბერს.
  ძალიან ბევრი შემიძლია ვილაპარაკო ჩემს მოლოდინებზე და განწყობებზე, მაგრამ შევეცდები ეს ემოციები ამჯერად ჩემთვის დავიტოვო და მოკლედ დავწერო.

   მოკლედ უნდა დავწერო ძალიან კარგ, საუცხოო ფესტივალზე, რომელიც 2006 წლიდან, ყოველ შემოდგომას, საქართველოს ერთ  ჯადოსნურ, ზღვისპირა ქალაქში იმართება და
ბათუმის საავტორო კინოს საერთაშორისო ფესტივალი ჰქვია.

   წელს ფესტივალი 15-დან 22 სექტემბრამდე ჩატარდება. ჩვენებებზე დასწრება უფასოა, წინასწარ ადგილების დაჯავშნა იქნება მხოლოდ საჭირო. მიმდინარე ინფორმაციას შეგიძლიათ გაეცნოთ ჩვენი, ბლოგერების საშუალებით, ასევე კინოფესტივალის ფეისბუქის გვერდზე ადევნოთ თვალყური სიახლეებს.

  მე ამ ფესტივალზე მივემგზავრები და გული ლამის საგულედან ამომიხტეს, როცა ვუფიქრდები, რა დღეები მელის წინ.

  ისეთი დღეები მელოდება, როცა შემეძლება დილიდან დაღამებამდე მხოლოდ საყვარელი საქმიანობები ვაკეთო - ვუყურო ფილმებს (რაც შეიძლება ბევრს), ვსვა ყავა, ჩამოვჯდე სანაპიროზე, ვიკითხო წიგნები, გავატარო დრო საყვარელ ადამიან(ებ)თან ერთად, მქონდეს 27 არა და, უამრავი მოპარული კოცნა და უბრალოდ, ვიყო ბედნიერი.

 ღმერთო, შეისმინე ჩემი მოლოდინები, მიიღე და სულ დადებითად დამიბრუნე უკან სექტემბრის 1 მშვენიერ კვირას.

Monday, July 29, 2013

ჩემი ზაფხულის ღვინო

 როგორც იქნა მუშაობის ბოლო საათი დაიწყო. მე ვოცნებობ, როდის მოვა 11 საათი,  ავდგები და გავეშურები სახლისკენ.

  დავიღალე.

 არა დღეს, გუშინწინ ან იმის წინ, უბრალოდ ავდექი და დავიღალე.

  ვეღარც კოსმიური ენერგიები, კოცნები და ჩახუტებები მშველის.

  შვებულებაც არა და აღარ მოდის, არადა სულ 3 დღე დარჩა, მერე სტამბულში უნდა წავიდე და ოცნება ავიხდინო.

    და ახლა, როცა ყველაფერი ასე ახლოა,  მთელი ჩემი არსება ითხოვს საწოლზე გდებას, დილიდან ღამემდე, ღამით ემბრიონის პოზაში მოკუნტვას და  ძილს, დილით ზურგზე გადმობრუნებას და ჭერზე მიშტერებას.

    გუშინ სამგზავრო კბილის ჯაგრისი ვიყიდე; იკეცება და პაწაწინა კბილის პასტა მოყვება. ხელში რომ ვატრიალებდი,  უცებ ვიგრძენი, რომ მოგზაურობისთვის ვემზადებოდი და მთელ ტანში სასიამოვნო დენებმა დამიარა.  ”მოგზაურობა” ძალიან არასწორი სიტყვაა ალბათ 2 დღიანი გასვლისთვის, მაგრამ მე უკვე კბილები მიკაწკაწებს და ვცდილობ ბოლო ძალები მოვიკრიბო.  ქრონიკული დაღლილობაც ვერ შემიშლის ხელს, რომ ბედნიერი ვიყო.

  მინდა რომ სანაპიროზე ქარი მიწეწავდეს თმას, ზღვის მლაშე სუნი მცემდეს და ყველა უჯრედით ბედნიერი ვიყო, ზუსტად იქ და იმ დროს. მერე მეც მოგიყვებოდით, რისგან შედგება ჩემი ზაფხულის ღვინო.