Thursday, January 18, 2018

საყვარელი ფილმი



საყვარელ ფილმს რა ნიშნით არჩევთ? როდესაც გკითხავენ, შენი საყვარელი ფილმი რომელიაო და პასუხი მაშინვე მზად გაქვთ ერთი, ორი ან სამი ფილმის სახით. რას აქცევთ განსაკუთრებულ ყურადღებას? რეჟისურა? შინაარსი? მუსიკა? მსახიობების ოსტატობა? ფერები? თუ კადრები?

ჩემთვის, ყველაზე მნიშვნელოვანია, ფილმმა აღმაფრთოვანოს. ძლიერი და სასიამოვნო ემოციები გამოიწვიოს. მეორე დილას, თვალს რომ გავახელ, ისევ ამ ფილმზე ვფიქრობდე. მესამე დღესაც. მახსენდებოდეს კადრები, მუსიკა, პერსონაჟის ღიმილი თუ ქმედება. მინდოდეს, კიდევ ვნახო, მაგრამ თავს ვიკავებდე; ამ მოლოდინს ვახანგრძლივებდე, რომ  დროის გასვლასთან ერთად, მივიწყებული ემოციები ისევ ძლიერად, ქარიშხალივით გააღვიძოს ზედმეტი დრამატიზმის, ექშენის გარეშე, მარტივად.
და მთავარი - ცვლილებების სურვილი. თუ ფილმი ჩემში ცვლილებებს ახდენს, მინდება, ცოტა უკეთესი, ან უფრო სხვანაირი ვიყო, ვიდრე მანამდე ვიყავი. სხვა თვალით შევხედო ჩემს ცხოვრებას, სხვების ცხოვრებას, ადამიანებს.. უფრო მეტად შემწყნარებელი გავხდე და მეტად გავუგო სხვებს.

თუ ამ ყველაფერს ერთად ახერხებს ფილმი, მაშინ ვხვდები, რომ თამამად შემიძლია, დაუფიქრებლად, ყოყმანის და ზედმეტი ახსნა-განმარტების გარეშე ვუპასუხო კითხვაზე - შენი საყვარელი ფილმი რომელია?


ამჟამად ორი საყვარელი ფილმი მაქვს:

1) ამელი




და

2) პატერსონი



არა, ამ ფილმებზე არაფრის დაწერას ვაპირებ. ხომ ვთქვი, ზედმეტი ახსნა-განმარტების გარეშე ვპასუხობ-მეთქი :)

Thursday, December 28, 2017

ჩემი 2017

“I always thought that there was a magical phase of adulthood where you wake up one day and have it all figured out. Turns out that’s not true. You have to prioritize your time, your mental health, your goals and your happiness. No one else will do it for you. You want a raise? Need a new job? Waiting around for that hottie to ask you out? Ask for what you want. Get that yearly physical Obama worked so hard to get you, go to therapy, pay your bills on time, my god start saving for retirement and get your credit together. It sounds so daunting but you just have to take the first step. Being a grown up is tough but there’s also almost nothing migas and a good margarita won’t fix, so if all else fails learn how to make those and you will be fine.”

პატარა რომ ვიყავი, მეც ასე მეგონა - უფროსებს ყველა გადაწყვეტილება მიღებული აქვთ და დიდი რომ გავხდებოდი, ჯადოსნურად ჩამიფრინდებოდა თავში, რას გავაკეთებდი, როგორ ვიცხოვრებდი და ა.შ  აღმოჩნდა, რომ ყველაფერი პირიქითაა. ყველა გადაწყვეტილება შენი მისაღებია, დამოუკიდებლობა საკმაოდ რთულია, ასაკს თავდაჯერება არ მოაქვს, 30 წლისა შეიძლება ჯერ კიდევ არ იყო დარწმუნებული, რომ სწორად აირჩიე საქმიანობა.  ყველაფერზე ფიქრი გიწევს. თუნდაც იმაზე, ჩიზქეიქი უფრო გინდა, რომ შეუკვეთო, თუ ბრაუნი.

2017 ცვლილებების, შთაბეჭდილებების და სიახლეების წელი იყო. გახსოვთ, 2017-ის სია რომ ჩამოვწერე? ამ სიის აფდეითის ნაცვლად, ჩემს საყვარელ ბლოგზე ზემოთმოყვანილმა პოსტმა შთამაგონა დამეწერა, რა ვისწავლე 2017 წელს.
  • დროის მენეჯმენტი ყველაზე საჭირო რამ არის! ზრდასრულ ადამიანს დრო, უბრალოდ,  აღარ გყოფნის. ამიტომ მუდმივად გიწევს რაღაცების გათვლა, საათების დათვლა, გრაფიკების შედგენა (თუნდაც მხოლოდ გონებაში). ადამიანების და საქმიანობების პრიორიტეტების მიხედვით დალაგება.
  • თუ რაღაც მინდა, კოსმოსურ ენერგიებს ან ღმერთის ხელს არ უნდა დაველოდო და იმ რაღაცისკენ სწრაფვა უნდა დავიწყო. გამოთქმაში "თუ რაღაც ძალიან გინდა, აუცილებლად გამოგივა/გექნება", რაღაცის ძალიან ნდომა არ ნიშნავს, რომ იჯდე და სურვილით იწვოდე და როცა ვერ მიიღებ, უიღბლობას ან ვინმე სხვას გადააბრალო. რაღაცის ნდომა ნიშნავს, რომ პირდაპირ ქმედებაზე გადახვიდე, რათა ის "რაღაც" მიიღო. რაც ასევე ნიშნავს, რომ ჩემი სურვილი, როცა საჭიროა, უნდა გავაჟღერო.
  • ბაყაყები დიდხანს არ უნდა ვათრიო. ადრე, რაიმე პრობლემურ საკითხს მაქსიმალურად გადავდებდი და ყოველდღე გულზე ლოდით დავდიოდი, როცა კი გამახსენდებოდა, რომ ესა თუ ის პრობლემა მოუგვარებელი მქონდა. ახლა ვისწავლე, რომ პრობლემის გადასაჭრელად სწრაფად უნდა ვიმოქმედო. თუ ვიცი, რომ კონკრეტულ პრობლემას ამჟამად ვერ მოვაგვარებ და/ან მხოლოდ ჩემზე არაა დამოკიდებული მოგვარება, ცოტახნით ვეშვები და შესაბამის დროს ველოდები. ვერ ვიტყვი, რომ ყველა დაბრკოლებას ამ პრინციპით ვუდგები, და უმალ და ეფექტურად ვაგვარებ, მაგრამ სულ მცირე, ვცდილობ. ცხოვრებაც უფრო ადვილი გახდა (ამ კუთხით მაინც).
  • წუწუნი პრობლემას არ აგვარებს. შეიძლება ერთხელ დააფიქსირო, რაც გაწუხებს და რჩევებს მოუსმინო. მერე უკვე უნდა გადაწყვიტო, როგორ მოაგვარებ პრობლემურ საკითხს, მეორედ და მესამედ ერთსა და იმავეზე წუწუნი უბრალოდ, ეგოიზმია და სხვებს დროს აკარგვინებ ტყუილუბრალოდ. რაც არავის სიამოვნებს, თუნდაც ყველაზე ახლო მეგობარს.
  • სჯობს, არაფერზე ვიფიქრო ბევრი. რაც უფრო ბევრს ვიფიქრებ, მით უფრო დიდ პრობლემად იქცევა. ამაზე ჩემმა მეგობარმა ამიხილა თვალები უნებურად. იპოდრომზე ვიყავით სარბენად, რომ დავამთავრეთ, გაწელვებს ვაკეთებდით. ძალიან ბევრი პატარა ქინქლა ირეოდა, სახეზე მედებოდა და ხელს მიშლიდა. ხმამაღლა დავიწუწუნე, რამდენი არიან, შენ არ გეხვევიან-მეთქი? კი, მაგრამ მკიდიაო, უდარდელად მიპასუხა. უცებ მივხვდი, რომ ქინქლები უფრო იმიტომ იყვნენ შემაწუხებელი, რომ ყურადღებას ვაქცევდი, ვიდრე იმიტომ, რომ რეალურად მიშავებდნენ რამეს. მას შემდეგ ვაკვირდები, რამდენი ვითომ პრობლემური რამ არის, რაც მარტივად შეგიძლია, უპრობლემოდ აქციო, მხოლოდ იმაზეა დამოკიდებული, როგორ შეხედავ.

მოკლედ, ესაა სულ. არ ვიცი, ზევით შეჯამებაში ჩანს თუ არა, მაგრამ რაც არ უნდა იყოს, 2017 კარგი წელი იყო :)

ფოტოები ბონუსად:

სადღაც ჰიუსტონის თავზე :)


ახალი სიყვარული

უხმო კინო
(ყურსასმენები არ მუშაობდა)

ნიკ

კრაკოვი

ყველაზე უცნაური ქალაქი

Saturday, November 25, 2017

One more time with feeling

რამდენი რამ მინდა დავწერო და საიდან დავიწყო, არ ვიცი.

ნიკ ქეივთან ერთად რომ ალუბლის ქაფქეიფი ვჭამე?
მექსიკაში რომ ვიყავი?
პირველად რომ ვიფრინე?
რომ ვიმოგზაურე?

იმდენი რამ მოხდა. მაგრამ მაინც არ ვიცი, როგორ ან რამდენი მოვყვე. ბოლო პერიოდში, ჩემთვის შენახული შთაბეჭდილებები უფრო მომწონს, ვიდრე ხმამაღლა, ყველას გასაგონად ყვირილი.
თუმცა, საჯაროდ გამხელა არც არასდროს მიყვარდა.
მე მგონი, ჩემს ნამდვილ მე-ს ვუბრუნდები და ეს ძალიან კარგია.

I got my green shadow back.

Wednesday, September 27, 2017

შემოდგომა

დღეს მივხვდი, ზრდასრულობაში როგორ გადავაბიჯე, როცა გავაცნობიერე, რომ შემოდგომის დადგომა უფრო გამიხარდა, ვიდრე მანამდე ზაფხულის. თითქოს ცხოვრების უფრო მშვიდი რიტმი ავირჩიე, შემოდგომასავით დადინჯებული, ზაფხულის ქაოტურობისგან განსხვავებული.

შემოდგომა ყოველთვის მიყვარდა. ოქროსფრად განათებული თბილისის ქუჩები; დილის სიგრილე, რომელსაც ზაფხულის დილებისგან განსხვავებით, უკვე სუსხიც დაჰკრავს. დღეს პირველად მოვიდა ასეთი დღე; მართალია მოღრუბლული, ცივი, მაგრამ არავითარ შემთხვევაში დამთრგუნველი. შემოდგომა დადგა.

ზრდასრულობაზე ვამბობდი. იყო დრო, ყველა ჩვენგანის ცხოვრებაში, როცა საწოლის ქვეშ ან ფარდის უკან მიმალული მონსტრების გვეშინოდა. ამ შიშების დაძლევაში უფროსები გვეხმარებოდნენ და მაშინ მტკიცედ გვწამდა, რომ როცა გავიზრდებოდით, შიშებიც ჩვენგან წავიდოდნენ.  არ ვიცოდით, რომ შიშები არასდროს მიდიან. უბრალოდ სახეს იცვლიან და კომუნალური გადასახადების, ბანკების სესხის და სხვა ათასგვარი ვალდებულების სახეს იღებენ. ხანდახან, ახლაც სწრაფად ავკეცავ ხოლმე ფეხებს საწოლში და ასეთ მომენტს როცა ვიჭერ, მიხარია, რომ ჩემი ბავშვობის რაღაც ნაწილი, თუნდაც საწოლქვეშ მიმალული მონსტრების სახით, ისევ ჩემთანაა. ასეთ დროს ვხვდები, რომ ჩემს მონსტრებთან თანაცხოვრება ვისწავლე და თუ ეს გამომივიდა, სხვა ვალდებულებებთან გამკლავებასაც მალე შევძლებ ☺

Tuesday, September 5, 2017

I'll always have Istanbul

ჰარი პოტერის სამყაროში ბევრი შელოცვა არსებობს, რომელთა შორის ჩემი საყვარელია პატრონუსის მოხმობა - ექსპექტო პატრონუმ.
ეს შელოცვა დემენტორების მოსაგერიებლად გამოიყენება, არსებების, რომლებსაც ადამიანისგან ბედნიერება მიაქვთ. ისინი სიხარულს და ყველა კარგ მოგონებას იწოვენ და გიტოვებენ მხოლოდ უიმედობის შეგრძნებას, რომ ბედნიერი აღარასდროს იქნები. ამგვარად, დემენტორების სახით აღწერა როულინგმა დეპრესია

პატრონუსის შელოცვა რომ გამოგივიდეს, შენი ცხოვრებიდან ყველაზე ბედნიერი მომენტები უნდა გაიხსენო.

არ ვიცი, ჩემი პატრონუსი რა არის, მაგრამ ზუსტად ვიცი, როგორ მოვიხმო იგი.

სტამბულში რომ ჩავედით, რაღაც დიდუბის მსგავს ავტოსადგურზე მოვხვდით. გარშემო ქართული გინება ისმოდა, მზე აჭერდა და ძალიან ცხელოდა. ისეთი ტაქსი ძლივს დავიჭირეთ, რომელიც ჩვენს ჰოსტელამდე ნორმალურ ფასად წაგვიყვანდა. გზაზე გადარეული მიქროდა და ჩემს შეშინებულ შეძახილზე "ვაიმე", გულიანად იცინოდა. ბოლოს ერთ ქუჩაზე გაგვიჩერა - აქედან შიგნით ვეღარ შევალო (როგორც აღმოჩნდა, ჩვენი ჰოსტელიდან საკმაოდ შორს ჩამოგვყარა). ავიღეთ ბარგი, სადღაც შევუხვიეთ, შენობებს შორის გავძვერით და ფართო ქუჩაზე ამოვყავით თავი, სადაც მანქანა არ ჭაჭანებდა, უამრავი ადამიანი მოძრაობდა, მხოლოდ ფეხის ხმა ისმოდა და ალაგ-ალაგ კაფეებიდან მუსიკა გამოდიოდა, თუმცა მაინც უცნაური სიმშვიდე იდგა. მაშინ ჯერ არ ვიცოდი, რომ ისტიკლალს მივუყვებოდით. მოულოდნელად, არსაიდან, წითელი ტრამვაი გამოჩნდა, თითქოს ფამუქის წიგნის ყდიდან გადმოვიდაო. შუა ქუჩას ნელა მოუყვებოდა, მაგრამ მაინც რაღაცნაირი თავზარი დამეცა, რომ დამეჯახებოდა. უცებ გავაცნობიერე, რომ მთლიანად სიხარულით ვიყავი მოცული, რომელიც სხეულის ყველა უჯრედს ავსებდა. ყველაფერი, აბსოლუტურად ყველაფერი იყო კარგად - აქ და ახლა.
მივხვდი, რომ სტამბულში დავბრუნდი. ქალაქში, სადაც მანამდე არასდროს ვყოფილვარ.


Monday, September 4, 2017

30

18 სექტემბერს 30 წლის ვხდები და თითქოს გუშინ იყო, 30 წლის ქალები (მაშინ "ქალს" ვეძახდი ამ ასაკის ხალხს) ძალიან დიდი რომ მეგონა. ახლა ცოტა შიშით წარმოვიდგენ, ვინმე 20 წლის ადამიანი რომ "ქალს" მიწოდებს.
ვხვდები, რომ ასაკი არაფერია, მხოლოდ რიცხვები. სინამდვილეში ისევ ისეთი ვარ, როგორც 10 ან 20 წლის ასაკში ვიყავი. ჩემი შიშებით თუ მოულოდნელი გამბედაობით. ინტერესები შეიცვალა, გამრავალფეროვნდა, მეგობრები მომემატნენ, ზოგი მომაკლდა, მაგრამ ძირითადი შტრიხები ისევ ის დარჩა. ხანდახან ისევ ძალიან მინდება შოკოლადი, რომელზეც ადრე მამას ვურეკავდი და ვთხოვდი, სამსახურის მერე ხელს გამოეყოლებინა; ახლა კი მე გავივლი ხოლმე მაღაზიაში საღამოს, სამსახურის შემდეგ, და ვყიდულობ.
მოზრდილი ასაკი თითქოს სახლია, რომელიც ადრე ბრწყინავდა, მილაგებული იყო და ყველა შემხვედრს სიხარულით უღებდა კარს. ახლა ცოტა შეილახა, კედლებს ალაგ-ალაგ საღებავი ასძვრა, უფრო მაგრადაა ჩარაზული, მაგრამ ძველი იერი მაინც ეტყობა, იგივე დარჩა.

რადგან 30 წელი მრგვალი ასაკია, სადღაც გულის სიღრმეში მინდოდა, განსაკუთრებული ყოფილიყო. "განსაკუთრებული" კი ჩემთვის ნიშნავს დაბადების დღეზე ბათუმში გაღვიძებას და ყველა ჩემი საყვარელი ადამიანის შემოკრებას. პირველ ნაწილს მგონი ავისრულებ, აი ყველა საყვარელი ადამიანის გვერდით ყოფნა კი წარმოუდგენელია. ამიტომ ვცდილობ, ამაზე არ ვიფიქრო და განწყობა არ გავიფუჭო. თუმცა, ყველა დაბადების დღის წინ რაღაცნაირად ვსევდიანდები ხოლმე. ასაკის მატების გამო არა. სულ მინდა, რამე განსაკუთრებული მოხდეს, უფრო მეტად ველი სასწაულებს, ვიდრე ახალ წელს. მაინც თავისებურად ჯადოსნურია ხოლმე ყოველი 18 სექტემბრის ღამე, მიუხედავად იმისა, რომ არაფერი არ ხდება.

ხოდა ასე. წინასწარ დავწერე დაბადების დღის პოსტი :)


Monday, August 14, 2017

ძვირფას მეგობარს - ზაფხულის წერილი

ზაფხული თითქმის მიიწურა. დღეები ისე გაფრინდნენ, რომ მოხედვაც ვერ მოვასწარი. არადა მეგონა, ბევრ რამეს გავაკეთებ-მეთქი. ზედმეტად სწრაფია ეს ზაფხული, ზლაზნია დღეები კი არ აქვს, როგორც შარშანდელს, პირიქით, მიქრის, მიქრის და მღლის. შარშან კი, დღეები ისე ნელი იყო, რომ "ქარის სახელი" ერთ დღეში წავიკითხე. თითქმის 1000 გვერდიანი წიგნია. როგორ ნათლად მახსოვს ის დღე. იმ ზაფხულის კიდევ ბევრი სხვა დღე მახსოვს ცხადად. მაგრამ ახლა შარშანდელ ზაფხულზე არ გწერ, ამ ზაფხულზე მინდა, გელაპარაკო.

სამსახურიდან ისეთ დროს გამოვდივარ ხოლმე, როცა ყველაზე მეტად, ყველაზე აუტანლად ცხელა. ჩავუყვები დაღმართს და ხანდახან მგონია, რომ აი, ახლა დავეცემი სიცხისგან, აი ახლა დავკარგავ გონებას. წლევანდელი ხვატი ძალიან გაუსაძლისია ჩემთვის.

არა, ძვირფასო მეგობარო, ასეთ ყოფით საკითხებზე არ მინდოდა, მომეწერა. მაგრამ ბოლო დროს დამჩემდა, რაც მართლა მაფორიაქებს, რასაც ვგრძნობ და განვიცდი, იმას ვერ ვამბობ ხმამაღლა და ამის ნაცვლად, სიცხეზე ვჩივი ხოლმე, ან სრულიად არასაჭირო  წვრილმანებზე. თითქოს ქარაფშუტა გავხდი, მეორე უკიდურესობაში გადავვარდი. ადრე პირიქით ვიყავი, small talk-ები საერთოდ არ გამომდიოდა, ჩემს საყვარელ თემებზე კი (წიგნები იქნებოდა ეს თუ რამე საქმიანობა), საუბარი მიჭირდა. ამაზე ბევრი ვიმუშავე და ახლა თითქოს მეორე მხარეს გადავვარდი. სადღაც შუალედში, წონასწორობაში მჭირდება დაბრუნება.

იმ დღეს ვფიქრობდი, სადაცაა 30 წლის გავხდები და ჩემ გარშემო ჯერ კიდევ არსებობენ ადამიანები, რომლებსაც ამერიკული კოლეჯის თინეიჯერების მსგავსი წყობა აქვთ შექმნილი. აი, cool სამეგობრო წრით, რომლებიც ცხვირს მაღლა სწევენ და სხვებს, პირველ რიგში, საკუთარ თავს უმტკიცებენ, თუ როგორი მაგარი მეგობრები არიან და თითქოს გთხოვენ, რომ მათი მეგობრობის გშურდეს. ჩემი ასაკის არის ეს ხალხი, ჭკვიანი, მოაზროვნე ადამიანები. მაგრამ ეტყობა, ამერიკული კოლეჯის სინდრომს საქართველოში ასაკი არ აქვს ☺

რამდენიმე დღის წინ კი ახალი აპლიკაცია გავრცელდა, სადაც მსურველებს ანონიმურად შეეძლოთ, მოეწერათ. ცნობისმოყვარეობის გამო გავაკეთე. 2 დღეში გავაუქმე. არც მომბეზრებია, არც ბევრი უარყოფითი მიმიღია, უბრალოდ მივხვდი, რომ სისულელე იყო.
სულ 39 წერილი მივიღე. აქედან ორი იყო ისეთი, გულში რაღაც ჩამწყდა, რომ წავიკითხე. არა იმიტომ, რომ რაც ეწერა, ტყუილი იყო. პირიქით, სიმართლეს ამბობდნენ. არც იმიტომ, რომ სიმართლის წაკითხვა არ მესიამოვნა.
ამ წერილებს მეგობრები მწერდნენ და მკიცხავდნენ. მეგობრები. ანუ მათ ჩემში რაღაც თვისება არ მოწონთ და ამას არ მეუბნებიან, ალბათ არც არასდროს მეტყვიან. იმ ფაქტის გაცნობიერებამ მატკინა გული, რომ მათ ამის ხმამაღლა თქმა არ უნდათ ჩემთვის.

ვერც კი ვხვდები, ვინ შეიძლება იყვნენ, შეიძლება ერთი ადამიანია ორივე წერილის ავტორი.
თუ წაიკითხავთ ამ პოსტს, ძალიან გამიხარდება, თუ დაუფარავად მომწერთ და მეტყვით, ვინ იყავით ☺ მართლა ძალიან მინდა. და ვეცდები, გამოვასწორო ის, რაც თქვენ დისკომფორტს გიქმნით ჩემთან ურთიერთობისას.
წერილებს სრულად არ გამოვიტან აქ, მაგრამ ავტორები რომ მიხვდნენ, წერილები იყო:
1. არასაკმარის დროზე. არავის აქვს ამდენი დრო, რომ დაგითმოსო, მწერდი :)
2. ჩემს ბუტიაობაზე და ბავშვურ ხასიათზე, ადვილად რომ მწყინს ყველაფერი ☺

სულ ეს იყო.