Thursday, January 17, 2019

The one with coffee flashbacks

ყავებზე პოსტის იდეა მაშინ მომივიდა, როცა რამდენიმე დღის წინ, დილის 3 საათზე, ინსტაგრამზე ყავის ფოტოების სთორიზე დადებით ვიყავი დაკავებული (დილას ადრიანად ვიყავი ასადგომი და საუკეთესო დრო შევარჩიეთ ამ საქმიანობისთვის).
ახლაც საღამოა და ხვალინდელი ლექციისთვის მასალა მაქვს მოსამზადებელი, ამიტომ სხვა როდის, თუ არა ახლა, ყავებზე პოსტი უნდა დავწერო.
პირდაპირ გადმომაქვს ის ფოტოები სთორიდან, უფრო ვრცელი ისტორიებით.



ეს პირველი დღეა ატლანტაში, 25 აგვისტო. გარეთ საშინლად ცხელოდა, ბალამ და ემელიმ ვილას გარშემო ტერიტორია დამათვალიერებინეს, ყავა მინდოდა და რესტორანში შევედით რომელსაც "ალადინი" ერქვა. თურქული ყავა მოვინდომე (narrator: გაივლის დრო და ნატალია მიხვდება, რომ ატლანტაში ეს მისი პირველი და უკანასკნელი თურქული ყავაა). ვილაში რომ დავბრუნდი, ოთახში ვაპირებდი ასვლას და კამილმა ძალიან თავაზიანი ღიმილით შემაჩერა: ხომ გახსოვს, რომ სასადილო ოთახს იქით ამ ყავას ვერ აიტანო? ამიტომ სასადილოში დავჯექი და იქ დავლიე რაღაც არომატიანი თურქული ყავა (მე მგონი ის ჰქონდა, პასკას რასაც უშვრებიან. მოკლედ, არ მომეწონა).



აქ უკვე ბინაში და ასევე, სტარბაქსის ყავაზე ვარ გადასული (სუმატრა, ჰაიფაივ, ან). ორ უზარმაზარ კოვზს ვყრიდი ხოლმე აპარატში და მერე ღამე რომ ვეღარ ვიძინებდი, მიკვირდა, ნეტავ რატომ-მეთქი. ეს ყურძენი კიდევ ძალიან ტკბილი და ხორციანი იყო, ერთი პერიოდი ვყიდულობდი, მაგრამ მალევე შევეშვი, მე და ხილი ვერ ვმეგობრობთ.



ეს ადგილი დაიმახსოვრეთ - ლენდმარქ დაინერი! იმიტომ რომ, როდესაც კინოში Avengers Endgame-ზე იქნებით, დაინახავთ როგორ შეხვდებიან კეპი, ნატაშა და ენთმენი აქ და იცოდეთ, რომ გადაღებების დროს მეც იქ ვიყავი! კარგი, თავად მათ არ შევხედრივარ, მისვლა ერთი დღით დამაგვიანდა და მაგრამ მთავარი ის მოლოდინი იყო, მე და ბალა რომ უბერში ვისხედით და ერთი სული გვქონდა, გადაღებებზე შეგვეღწია. მართალია, როცა მივედით და ის ტერიტორია (და თავად დაინერიც) ცარიელი დაგვხვდა, ცოტა გულმა რეჩხი გვიყო, მაგრამ მაინც შევედით ფინჯანი ყავის დასალევად და მიმტანმა (ასაკოვანი კაცი იყო) დაგვიდასტურა, გუშინ აქ ფილმის გადაღებები იყოო. So close! მაგრამ მეორე ოცნებაც ავიხდინე - ზუსტად ისეთი დაინერი იყო, როგორში მოხვედრაც მინდოდა, არც ისე გემრიელი ფენქეიქებით, მიმტანი შიგადაშიგ ჩამოივლიდა და ფინჯანში ყავას გვიმატებდა.


ამ ყავის ისტორია კარგად არ მახსოვს, ალბათ ემორის ფინჯანი მინდოდა გამომეჩინა. და კიდევ, ის თეთრი კრემ-ყველია, რომელსაც ნიორი ჰქონდა დამატებული და ვერ ვჭამე, გადავაგდე საბოლოოდ.


და ნიუ ორლეანამდეც მივედით ^_^ ამ დღეს მე და მირამ ბევრი ვიხეტიალეთ, დავიღალეთ და  მოგვშივდა. გუგლზე დავსერჩე ახლომახლო რესტორნები, ამ კაფის სახელმა მიმიზიდა, თან გარედან რომ შევიხედეთ, უკვე მოგვეწონა, ბაღში, სიმწვანეში იყო ჩაფლული კოპწიად. ყავა დავლიეთ და რაღაც სამხრეთული კერძი ვჭამე, ძალიან გემრიელი იყო.



ეს კაფე დუ მონდეა, ადრეც მაქვს დაწერილი (აი ის, რომ ვიჯექი და მისისიპიდან მონაქროლი სიო სახეზე მელამუნებოდა), ნიუ ორლეანური ბენიე გავსინჯე და საკმაოდ გემრიელი ყავა მივაყოლე.


ნიუ იორლეანიდან წამოსვლის დღეს, ჩვენი ავტობუსი საღამოს 10-ზე გადიოდა, ამიტომ ჩექაუთის შემდეგ ეგრევე მეორე მსოფლიო ომის მუზეუმში წავედით, რომელიც აღმოჩნდა უზარმაზარი; მთელი დღე იქ გავატარეთ, ძალიან რომ მოგვშივდა, მუზეუმშივე არსებულ ამ ამერიკულ ფასთ ფუდურ ადგილას შევედით. მუზეუმში საშინლად ციოდა (წყეული ამერიკული კონდიცირება) და ერთი სული გქვონდა, რამე ცხელი დაგველია/გვეჭამა. ყავა, ლობიო სამხრეთულად და შრიმპის წვნიანი შევუკვეთეთ. არასდროს დამავიწყდება როგორ მყუდროდ გაგვათბო ყველაფერმა. უცებ სიცივიდან და დაღლილობიდან ცხელი, ცხარე წვნიანის და ყავის მყუდროობაში გადავედით. დიდი შოკოლადის ქუქიც მივაყოლეთ.


 მუზეუმი 5-ზე დაიკეტა, ამიტომ დრო კიდევ დაგვრჩა გასაყვანი, ძალიან მძიმე ზურგჩანთები გვქონდა და ბევრს ვერ ვივლიდთი. გადავწყვიტეთ, რომ კინოში შესვლა დროის გაყვანის საუკეთესო საშუალება იყო და ახლომდებარე მოლში წავედით. მე ვენომზე მინდოდა შესვლა, მირას უფრო რამე მელოდრამა უნდოდა, ამიტომ ცალ-ცალკე დარბაზებში გავნაწილდით. მირა სულ მარტო იყო დარბაზში :) მე ასაკოვანი ცოლ-ქმარი მეჯდა გვერდით და ერთად ვუყურებდით სუპერგმირებზე ფილმს :) ფილმი რომ დამთავრდა, გამოვედი და მირას მივწერე, ფუდ კორტში გელოდები-მეთქი. იმ დროს გადავიღე ეს ფოტო, ზუსტად იმ მიზეზით, რისთვისაც ახლა ვიყენებ - მერე ამ ფოტოს რომ შევხედავ, გამახსენდება, აქ, ნიუ ორლეანში როგორ ვიჯექი-მეთქი.



სანამ უშუალოდ ფოტოზე გადავიდოდე - ნიუ ორლეანიდან დილის 8-ზე დავბრუნდით, მთელი ღამე ავტობუსში ნამგზავრი და დაღლილმა, სახლამდე რომ მოვაღწიე, შხაპი მივიღე და საბანში გავეხვიე, home sweet home-მეთქი ვთქვი და გავითიშე. საღამოს ალბათ ყავა დავლიე, ეს კონკრეტული ფოტო იმ დღის არაა ნამდვილად. მაგრამ ყოველი მზის ჩასვლა ამ ბინაში ფერების დღესასწაული იყო, ჯერ ასეთი მუქი ყვითელი, ამელის ფერები იყო, მერე წითლდებოდა. ერთხელ ასე გამოვედი აივანზე, ყავას ვსვამდი და ისე ვუყურებდი მზის ჩასვლას, მაშინაც ვიცოდი, რომ ეს მომენტი გამახსენდებოდა მერე ცხადად.
(ეს ფინჯნები ძალიან მიყვარდა, სადა და ძალიან მყუდრო იყო, რაც ამ ბინაში ვცხოვრობდი, ემორის ჭიქა საერთოდ არ მიხმარია).


 ეს დილაადრიან არის გადაღებული ბიბლიოთეკაში, შაბათს ერთდღიანი ვორკშოპივით რაღაც გაიმართა, მთელი დღე შეგეძლო შენს პროექტზე გემუშავა ან გემეცადინა, საუზმით და ლანჩით უზრუნველგყოფდნენ. ეს მეორე მისვლაა, დილას ყავა დავისხი, პეკანის ფუნთუშა მოვიმარჯვე და ვიღაცას გავუგზავნე ეს ფოტო, მეც შემომრჩა იმ დღის მოსაგონრად.



სამშაბათს და ხუთშაბათს ლექციებს შორის 1 საათიანი შუალედი მქონდა ხოლმე, ამ დროს სტარბაქსში ყავას ვიღებდი და როლინსში ვჯდებოდი, ან ვმეცადინეობდი,  უფრო ხშირად - ოფისს ან ფრენდსს ვუყურებდი. ეს ერთ-ერთი ის იშვიათი შემთხვევაა, როცა ამ შესვენებისას ვმეცადინეობ.


ახლა გამახსენდა ეს ფოტო რატომ გადავიღე - არასდროს ვამთავრებდი ყავას ბოლომდე, ყოველთვის ვტოვებდი რაღაც ნაწილს და მერე ვაქცევდი (მიკროტალღოვანში რომ შეიძლებოდა, შემეთბო, ძალიან გვიან მოვიფიქრე). ამ დროს აღმოვაჩნე, რომ ბოლომდე დამილევია და ამიტომ გადავიღე. ფონად ხედავთ ფრენდსს.



ამ ულამაზეს ბრანჩზე მე, ბალა, ემელი და მოლი წავედით (მოლი გახსოვთ? კულინარიული სუპერგმირი რომ არის). რამდენიმე ვარიანტიდან ეს ადგილი ავარჩიე, კვირა დღე იყო, დეკემბერი, მაგრამ უჩვეულოდ და სასიამოვნოდ თბილოდა, მოკლესახელოიანი მაისური მეცვა. სანამ ჩემს ომლეტს მოიტანდნენ, იმდენი ვჭამე ის პურები და ჯემები, რომ ომლეტის მხოლოდ ერთი ლუკმის შეჭმა შევძელი, დანარჩენი ვილაშ წამოვიღე და მერე ვჭამე.




ამ კოხტა დაინერში მე და ბალა წავედით, მე მგონი ჯიმის მერე, ვინაიდან ძალიან დამშეულებმა შევუკვეთეთ ომლეტები (ცალ-ცალკე), ფენქეიქები ნუთელით და ბანანით და ვაფლი. რა თქმა უნდა, ყველაფერი უზარმაზარი პორცია იყო და ბოლომდე ვერ დავამთავრეთ. ყავაც მოჩანს კუთხეში მიკუჭული :)


ეს ვილაში (და ატლანტაში) ყოფნის ბოლო დღეებია, გამოცდები უკვე მორჩენილი იყო, ერთ შუადღისას ყავას ვსვამდი და ჰარი პოტერის კითხვა დავიწყე. გაელსაც თავის ლანჩი ჰქონდა. ასე ვისხედით მზით განათებულ სასადილო ოთახში და გვქონდა ზაფხული არა და, ზამთარი :)



ეს დღევანდელი ყავის ფოტოა. ახლა დიღომში ვარ, გარეთ ქარი ღმუის, სქელქაფიან თურქულ ყავას ვსვამ, ველოდები, გამოძახებული საჭმელი როდის მოვა და ვუსმენ ამას (შემთხვევით მოსმენილი სიმღერების სერიას ვაგრძელებ):




იმ დღეს ტაქსიში იყო ჩართული და იმის შემდეგ ავიკვიატე. ისე, დაკვირვებული ხართ, რომ აკვიატებული სიმღერა თქვენს იმ პერიოდის განწყობას შეესაბამება? იმას ვგულისხმობ, ფილმი რომ გადაეღოთ თქვენი ცხოვრების იმ პერიოდზე, თუ როგორ გრძნობდით თავს, ეს აკვიატებული სიმღერა საუნდტრეკად ზუსტად მოუხდებოდა.

Sunday, January 13, 2019

The one about nothing particular

ახლა, როცა ამ სტრიქონს ვწერ.. კარგი, ერთი და იგივე ფრაზით მიყოლებით ორი პოსტის დაწყება არ ივარგებს. კვირა დილაა და საუზმე პირდაპირ ყავით დავიწყე (ასეთი ერთეული შემთხვევები მახსენდება). მოიცა, დილაც არაა, 1 ხდება უკვე.
იდეაც არ მაქვს, რაზე ვწერო და ცოტა წინადადებებსაც ვერ ვმართავ. ჯერ ვიფიქრე, მომეყოლა როგორ მენატრება ატლანტა და ვილა, მაგრამ თან გამახსენდა, რომ წინა პოსტს უკანასკნელი დავარქვი, რაც თითქოს მიკრძალავს იქაურობაზე ისევ ვწერო. თან, ახლა პოლმა მომწერა რაღაც და რომ ვკითხე, ასე გვიან რატო გღვიძავს-თქო (დილის 4 ხდება იქ), ბორდგეიმი ვითამაშეთ გვიანობამდე და შემოვრჩიო. ამან ჩემი იქაური ბორდგეიმები გამახსენა და მოკლედ, არა, მოდი დღეს ვილაზე არ დავწერ.

ნიკ ქეივს ვუსმენ, იუთუბის საჯესთიდ ვიდეოებში შემომხვდა ლეონარდ კოენის სიმღერას აქავერებს (რამდენი უცხო სიტყვა დავწერე ერთ წინადადებაში?). როგორ შეუძლია ამ კაცს უცებ სევდის საბურველში გაგხვიოს. თან სულ სხვადასხვა სევდის. იმ დროს რაც გაწუხებს, იმას პოულობს, თუნდაც სადღაც სიღრმეში იყოს ჩამალული, ამოიტანს და გაიძულებს, იგრძნო. იმიტომ რომ, რაც უფრო მალავ, მით უფრო ახანგრძლივებ იმ სევდას. თუ დაუპირისპირდები და შეხედავ, უფრო ადვილია განთავისუფლდე.

მადლობა, ნიკ. You're always there for me.


Wednesday, December 26, 2018

The Last One

ახლა, როცა ამ სტრიქონს ვწერ, შობის საღამო დგება. ნიუ ჯერსის პატარა ქალაქში ვარ, სადაც ფარგოს ფერები და განწყობაა. ნაძვის ხის ციმციმა შუქებით განათებულ ოთახში ვზივარ და ვცდილობ, არ ვიფიქრო, რომ რამდენიმე დღეში საქართველოში ვბრუნდები.

წინა ხუთშაბათს ვილა და ატლანტა დავტოვე. ჯერ კიდევ დამჭირდება დრო, შევეგუო, რომ მაშინ, იმ ხუთშაბათს, სახლიდან არ წამოვედი. გუშინ ვილას ალბომს რომ ვაკეთებდი Facebook-ზე, მთელი დღე მოვანდომე, სანამ ჩვენი ვოთსაფის გრუფიდან ფოტოებს ავარჩევდი. არჩეული ფოტოები კიდევ ერთხელ გადავარჩიე, იმის მიხედვით, თუ რა მომენატრებოდა ყველაზე მეტად.

რა მომენატრება ყველაზე მეტად?

პირველ რიგში, თავისუფლება. თავისუფლებაში ვგულისხმობ ყველაფერს, რაც საკუთარ თავზე უფლების მოპოვებას გულისხმობს - არანაირი სხვა პასუხისმგებლობა, გარდა ჩემი თავისა. დილით გაღვიძება და იმაზე ფიქრი, რამდენ ხანში ჩავიდე საუზმეზე. შხაპი საუზმემდე მივიღო თუ საუზმის შემდეგ? დროის განკარგვა და დღის დაგეგმვა მხოლოდ ჩემი სურვილების მიხედვით, რა მინდა გავაკეთო დღეს, მარტო მინდა გავაკეთო, თუ სხვებთან ერთად. ერთადერთი პასუხისმგებლობა ემორისთან მქონდა, სამეცადინოს სახით.

კიდევ რა მომენატრება?

ვილა, თავისი დადებითი და უარყოფითი მხარეებით.


საუზმეები მომენატრება. ძირითადად, შვრიის ფაფა სხვადასხვა არომატებით (დარიჩინი ან ყავისფერი შაქარი და ნეკერჩხლის სიროფით) და ბანანი, ან იშვიათად - იოგურტი და ბანანი.  შვრიას მიკროტალღოვანში შევდებდი და სანამ მზადდებოდა (2 წუთი), აპარატში ყავას ვყრიდი და ვრთავდი. ერთხელ, მარიანი და გაელი შემომესწრნენ და მარიანმა, კოლუმბიური ყავა მაქვს ძალიან კარგიო, მომცა და მთხოვა, იქნებ მეც გამიკეთოო. რომ დავუსხი, ფინჯანი აიღო და მითხრა, მე ამ ყავას თითქმის ვერ ვიმზადებ, დიდი დრო ჭირდება და გაელის გამო არ შემიძლიაო. მალევე წამოვედი, თორემ აუცილებლად გავუკეთებდი ყოველ დილას ყავას.

მომენატრება სამზარეულოში გატარებული დრო, სადაც მინიმალური კულინარიული ძალისხმევის ხარჯზე ვაკეთებდი დინერს. საღამოობით, უხშირესად ეკი უკვე იქ მხვდებოდა, ყოველდღიური 2 საათიანი დინერის მზადებაში გართული "ნატალიია" (აქცენტი "ი"-ზე) მომესალმებოდა, მე ეგრევე დავინტერესებოდი, რას ამზადებდა. უხშირესად პასუხი იყო "ჩიქენ", თან ეშმაკურად გაიღიმებდა, იცის რომ ქათამს არ ვჭამ, მაგრამ ყოველ მომზადებაზე ჯერ მთავაზობდა და უარის მერე კოვზით მოჰქონდა პირთან და არ ნებდებოდა, სანამ არ შევჭამდი.

მომენატრება სამზარეულოშივე ნაჭამი დინერები, როცა სასადილო ოთახამდე არც გავდიოდით. ერთხელ პოლის შემოთავაზებული ვიეტნამური (?) როლები მოვამზადეთ. ვიეტნამელი არავინ იყო იქ, მაგრამ პოლი იმდენად გატაცებული იყო აზიური სამზარეულოთი, რომ რეცეპტი საიდანღაც მოჩხრიკა. გარდა როლებისა, იმდენი რამ მოვამზადეთ ერთად, სასადილოში აღარ გავიტანეთ და ადგილზე, ფეხზე მდგომებმა ვჭამეთ. სანმა უგემრიელესი სტეიკები შეწვა, ეკმა - ქათამი რაღაც სუნელებით (მე - დოქტორ პეპერი მოვიტანე :D). ზუსტად იმ დროს, როცა ვთქვით, რომ ჭამისგან ვეღარ ვსუნთქავდით, სანმა შემოგვთავაზა - ვის უნდა ბესთ აის ქრიმ ინ ზე ვორლდ! რა თქმა უნდა, ყველას გვინდოდა. ნაყინს ჯულიანამ და კაროლმა დულსე დე ლეჩე (ჩვენებურად მოხარშული სგუშონკა) ამოუდეს გვერდით. ამ დროს დავრწმუნდით, რომ კუჭს ლიმიტი არ აქვს. მეორედ ვიეტნამური როლები რომ გავაკეთეთ, ისევ სამზარეულოში დავრჩით და ისევ უამრავი ვჭამეთ. კიმი შემოვიდა და ბრინჯის თხელი ფურცლები რომ დაინახა (როლებს რაშიც ვახვევდით), მომეცით აბა ეგ თრეშ ბეგში შეხვეული რაღაც, გავსინჯო როგორიაო :)

კიმი მომენატრება (სახელმა არ შეგაცდინოთ, ბიჭია), რომელსაც სამზარეულოში ვხვდებოდი ძირითადად და "მაი ჯორჯიან ფრენდ!" - შემომძახებდა. მომენატრება მისი გულიანი სიცილი და "გერლ, იუ არ ქრეიზი!"; ბილიარდს თამაშობდა ხშირად და როცა ჩავუვლიდი, ხელს გამომიწოდებდა და დამატრიალებდა, როგორც ცეკვისას.

ბელისარიოს "ადამაშვიილი!" - შორიდან, როგორც კი დამინახავდა, დაყვირებდა და სასადილოში ყურებამდე გაღიმებული შემოაბიჯებდა. მერე სამზარეულოში ერთად თუ ვამზადებდით რამეს, ყოველ წუთში იმეორებდა ან მღეროდა "ნატალიაა, გერლ ფრომ ჯორჯია". დღემდე ვერ დავაჯერე, რომ ესპანურად ვლაპარაკობ. ყოველ თქმაზე, გაგულისდებოდა და "ჯუ დონ სფიქ სფენიშ, ნატალია! ჯუ დონ ივენ ჰევ ე ქლუ!"
- ბათ აი დუ - ვეტყოდი უმანკოდ გაოცებული სახით, მერე ესპანურად მიწყებდა სწრაფად ლაპარაკს, თან მიყურებდა და იღიმებოდა, იცოდა, თითქმის არაფერი მესმოდა. მაგრამ მე მაინც ჯიუტად ვეუბნებოდი, რომ სწრაფად ლაპარაკობს და ამიტომ არ მესმის.

პოლი მომენატრება, თავისი გერმანული თავაზიანობით (არ ვიცი, ეს თავაზიანობა გერმანულია თუ თვითონაა უბრალოდ ასეთი). თან ახერხებდა თავაზიანი ყოფილიყო და თან მუდმივად კბილს მკრავდა, ჩემს მფლანგველობაზე და საჭმლის მუდმივად გაფუჭებაზე. ერთხელ ვახსენე, მოდელინგს ვმეცადინეობ-მეთქი და ჩემი მოძრაობები გააკეთა, ოღონდ გადაპრანჭულად, ბევრი ვუმტკიცე, ეს მოდელინგი მოდელობასთან არაფერ შუაშია-მეთქი, მაგრამ ამაო გამოდგა. ყავას ვთავაზობდი სულ, დიდად არ ვსვამო, მაგრამ მთანხმდებოდა, კონცენტრაციაში მეხმარებაო. ერთხელ ოთახში მომადგა, შენი დახმარება მჭირდება, ძალიან ბევრი მაქვს სამეცადინო და ყავა მჭირდებაო. შემდეგში, როცა აღმოვაჩინე, რომ ბელისარიომ მოუდუღა ერთხელ ყავა, მოღალატე ვეძახე, მაგრამ დამამშვიდა, ძალიან ცუდი ყავააო და გამასინჯა - მართლა ცუდი იყო. მაგრამ აბა კოლუმბიელს მაგას როგორ ვეტყოდით, ცუდ ყავას ადუღებო. ამიტომ,  ბელისარიო რომ შემოვიდა და ჰკითხა, როგორ მოგწონსო, მე ვუთხარი, ისეთი კარგია, ახლა ბოლომდე დალევს-მეთქი და თან პოლს ნიშნისმოგებით ვუღიმოდი. პოლი მიყურებდა "ამას მე მიკეთებ?" სახით და ძალით დალია ის ყავა. ბელისარიოს შემდეგ შემოთავაზებაზე, ყავა ხომ არ გინდათო, პოლმა სასოწარკვეთილმა შემომხედა, ნატალია, შენ გააკეთე ყავაო. მე ძალიან კმაყოფილი ვიღიმებოდი - I'm always the hostess!

მიგელი მენატრება, ჩემი სალსას მასწავლებელი. ჩემს მოუქნელ ნაბიჯებს რომ სულ აქებდა და There you go! შესძახებდა, თუ მოვახერხებდი და ფეხზე არ დავაბიჯებდი. ძალიან მონდომებული იყო, რომ მე და პოლს სალსა გვესწავლა და სულ ერთად გვაცეკვებდა.

ჯულიანას და კაროლის მომზადებული ბრიგადეირო მენატრება. კაროლის დაბადების დღეზე გამოაცხვეს ტორტი ბრიგადეიროთი, პირველი ნაჭერი მე მომცეს და სანამ ნაჭრებს ანაწილებდნენ, მე ვერ მოვითმინე და სულ შევჭამე :(
მე და ანდრეას ყველაზე კარგად გვესმოდა ერთმანეთის ხუმრობა და ჩაბჟირებამდე ვიცინოდით ხოლმე ერთად, ისე რომ სხვები ვერც ხვდებოდნენ, რა ხდებოდა.
ანას  შეძახილი - "ნატალია, გოუ დაუნ!" - სადმე ბარში რომ ვიყავით, თეძოების სამხრეთ ამერიკულ მოძრაობას მასწავლიდა ხოლმე და  ამ შეძახილზე ცეკვით და თეძოების ქნევით უნდა ჩავმჯდარიყავი და მეც მორჩილად ვასრულებდი :D

და ჩემი პაწაწინა გაელი! ჩემს დანახვაზე სახე  რომ უნათდებოდა, მორბოდა და ხელს ჩამკიდებდა. წამოსვლის დღეს, მარიანი და გაელი დასამშვიდობებლად ოთახში მომადგნენ, გაელის ძილის დრო იყო და წასვლისას ვეღარ ვნახავდი. ჰოლში ბევრი ვითამაშეთ და თითქოს ხვდებაო, არაფრით არ მიშვებდა, მარიანს ოთახში რომ შეჰყავდა, გამოექცა, ხელი ჩამკიდა და მიმათრევდა სათამაშოდ. მარიანმა ოთახში შეყვანა რომ სცადა, ტირილი დაიწყო და ბოლოს იძულებული გავხდი, მომეტყუებინა, წავალ და ახლავე მოვალ-მეთქი. ოთახისკენ რომ მივდიოდი, ჰოლში უკვე ნიკაპი ამიკანკალდა, ოთახში შევედი თუ არა, ბალიშში ჩავემხე და ბევრი ვიტირე.
დღეს გაელს საჩუქრები გამოვუწერე ვილას მისამართზე და პატარა ქარდიც მიუვა, იმედია, ოდესმე კიდევ შეგხვდები-მეთქი, ვწერ.

ეს სიმღერა შემთხვევით აღმოჩენილი არაა, მხოლოდ მე და ერთმა ადამიანმა ვიცით, რას ნიშნავს :)



Wednesday, December 12, 2018

The one with ice cream

დრო ისე სწრაფად გავიდა, გააზრებაც ვერ მოვასწარი, ამ კვირაში რომ ყველაფერი მთავრდება (უფრო ზუსტად, ორშაბათს მაქვს ბოლო გამოცდა).

ლექციიდან ვილაში შემოვირბინე ლანჩისთვის. სანამ ყავას ვსვამ, ამ არაჩვეულებრივ სიმღერას ვუსმენ, რომელიც გუშინ აღმოვაჩინე. ნიკ ქეივის ხმა მომენატრა და ვიფიქრე, რამე ჩემთვის უცნობ მოვუსმენ-მეთქი და აი, ეს მარგალიტი ყოფილა ჩემთვის დამალული (იხ.პოსტის ბოლოში). მელოდია და რიტმი ზუსტად შეესაბამება ჩემს ამჟამინდელ განწყობას - ცოტა სევდიანი და ცოტა მოტკბო. უცნაურია იმის გააზრება, რომ ერთ კვირაში წავალ და იმ ადამიანებს, რომლებსაც ყოველდღე ვხედავ, ერთად ვსაუზმობთ, ვვახშმობთ, ერთად მივდივართ ხმაურიან ბარებში საცეკვაოდ, ბევრი  პირადი ხუმრობა (ე.წ ინსაიდ ჯოუქი) დაგვიგროვდა, შეიძლება ვეღარასდროს შევხვდე. შემდეგ ოთხშაბათს შუადღისას არის ფრენა და გარკვეულწილად მიხარია, რომ ვილაში უმეტესობა გასული იქნება და ბოლო გამომშვიდობების გადატანა არ მომიწევს. ჩვენი სამხრეთ ამერიკული წრიდან უმეტესობა წავიდა უკვე, პრინციპში მე ბოლო ვარ, ვინც მიდის, სხვა დანარჩენები კიდევ რამდენიმე თვე იქნებიან აქ. ნიუ ორლეანში აპირებენ წასვლას ერთად, იმ პერიოდში ალბათ ყველას დავაჰაიდებ, ეს ერთადერთია რაც ერთად ვერ მოვახერხეთ - სამოგზაუროდ წასვლა.

(ახლა ბელისარიო შემოვარდა "ადამაშვილი"-ს ყვირილით და წერა შემაწყვეტინა. ძირითადად, ჩემს გვარს სწორად არასდროს გამოთქვამს და ამბობს "ადამაშ-ბილი" ან "ადამაშ-ვილა" (ალბათ ვილასთან მაკავშირებს :D). ალბათ არავის არასდროს და არსად არ უთქვამს ამდენჯერ ეს გვარი, რამდენჯერაც ამას, ვინაიდან ჩემს ყოველ დანახვაზე გაიძახის და ყოველ დანახვაში ვგულისხმობ ყოველ შემოხედვას - დანარჩენი არითმეტიკა თქვენ აწარმოეთ)

გუშინ ღამით მეილი მოგვივიდა, უამინდობის გამო დილას ემორი დაგვიანებით, 10 საათზე გაიხსნებაო. ქვემოთ ფოტოებში იხილეთ, როგორი ამინდი დამხვდა დილას ლექციაზე მიმავალს. ცოტა კი შემაწუხა ისე, მზის სათვალე არ მქონდა წაღებული და ზედმეტად მანათებდა თვალებში.






ვილაში საქვეყნოდ გამივარდა მსუნაგის სახელი, კერძოდ, ნაყინის ჭამაში ვსპეციალიზდები. მართალია, აქ ბევრად მეტ ნაყინს ვჭამ, ვიდრე საქართველოში (საყინულეში ყოველთვის მიდევს ერთი ყუთი ბენ ენდ ჯერიზ), მაგრამ მაინც ზედმეტი მოსდით. რა მოხდა ყოველ დინერს თუ ნაყინს დააყოლებ ადამიანს? ან თუნდაც, რა პრობლემაა, თუ კვირას 5 ყუთი ნაყინი ვიყიდე და გუშინ საღამოსთვის უკვე მხოლოდ ერთი იყო დარჩენილი (მადლობა ბალას დახმარებისთვის)? მუდმივად ჩასაფრებული არიან, პირველ კოვზ ნაყინს როგორც კი პირში ჩავიდებ, ეგრევე ათი წყვილი თვალი მომაჩერდება ხოლმე და სირიუსლი? ქამონ, ნატალია! სთაფ ითინგ აის ქრიმ!
მერე ყველა კოვზს მოიმარჯვებს და ერთად ვიწყებთ ჭამას :D

p.s ჩემს აქცენტზე დიდი კომპლექსი არ მქონია, მაგრამ ხანდახან მაინც ვიძაბები ხოლმე, როცა ამერიკული ინგლისურით მოსაუბრე ხალხში ვხვდები და მგონია, რომ საშინლად ვსაუბრობ. იმ დღეს უბერით ვმგზავრობდით და ბიჭებს რაღაცაზე ველაპარაკებოდი, როცა მძღოლმა (ახალგაზრდა ქალი იყო), მკითხა, where are you from, you have such a sweet accent-ო. საქართველოს შესახებ საერთოდ არ სმენოდა, ჯერ ეგ გაუკვირდა და მერე კიდევ გაიმეორა, საყვარელი აქცენტი გაქვსო. ასე რომ, ხანდახან რაღაც თუ პრობლემა გგონიათ, ვიღაცას შეიძლება ზუსტად ეგ მოეწონოს თქვენში :)




Monday, November 26, 2018

The one with Lobio and Thanksgiving turkey

ასეთი დღეები მიყვარს, ჩემს პატარა ოთახში რომ შემოვიკეტები, არსად მეჩქარება (სამეცადინო? არ მესმის რაზე ლაპარაკობთ), Sex and the City-ს რენდომ სერიას ჩავრთავ და თან მანიკურს ვიკეთებ, თავზე დიდი პირსახოცი მაქვს შემოხვეული და კერის, სამანტას, მირანდას და შარლოტის ამბებს ვისმენ. შემიძლია ეს წუთები მხოლოდ ისეთ მარტივ რაღაცებზე ფიქრს დავუთმო, როგორიცაა უნდა წავისვა თუ არა თმის დასახვევი კრემი დღეს (დიდი ხანია, არ წამისვამს და იმ დღეს ისე დამიხვია თმა, ბიჭებს ეგონათ რომ ვარცხნილობა შევიცვალე).

Okay, ეს ინტრო იყო, ახლა ძირითად ეპიზოდზე გადავიდეთ.

ხუთშაბათს ჭამის ბრწყინვალე დღესასწაული - Thanksgiving იყო, რომელიც აქამდე ფილმებიდან და სერიალებიდან მაქვს ნანახი და ვიცი, რომ ოჯახის შეკრების ადგილია, სადაც ხშირად ინდაური ან რომელიმე სხვა კერძი დაიწვება. ვილაში ლანჩი იყო დაგეგმილი 2 საათზე. მე ვერ დავრჩი, ბალასთან მივდიოდი დინერზე, მხოლოდ რამდენიმე წუთით ჩავედი. ყველა გამოპრანჭული დამხვდა, პატარა გაელი კუბოკრულ პერანგში იყო გამოწყობილი ჩემი უბერი რომ მოვიდა, გამომეკიდა, ხელი ჩამკიდა, ტირილი დაიწყო და არ მიშვებდა :(

ბალასთან  დამხვდა სამოთხე! მოლი, გოგონა სუპერძალებით, დილის 8 საათიდან სამზარეულოში ამზადებდა მთელი დინერის კერძებს სრულიად მარტო! ჯერ კიდევ ვერ ვიჯერებ, რომ ამდენი რაღაც ერთმა ადამიანმა მოამზადა და ცოცხალი გადარჩა. სანამ ინდაური ღუმელში იბრაწებოდა, ჩამოვიარე და სხვა კერძებს გადავხედე. მართალი აღმოჩნდა რასაც ამბობენ - ინდაურზე მეტად გარნირებია საინტერესო მადლიერების დღის დინერში.


 დინერის მოლოდინში, ვეიდს და განერს გავუშიანურდი. Okay, აქ უნდა გავჩერდეთ. ყველაფერი არც ისე მარტივადაა, როგორც ერთი შეხედვით ჟღერს. ვეიდი და განერი პიტბულები არიან, მე კი კინოფობია მაქვს. ამიტომ პირველი წინადადება ხელმეორედ წაიკითხეთ და მიხვდებით, რომ "გავუშინაურდი" ძალიან მარტივი სიტყვაა ჩემი მიღწევის გადმოსაცემად. როცა მოგვიანებით, მაგიდასთან ვიჯექი, ვეიდის თავი მუხლზე მედო და ვეფერებოდი, ზუსტად ვერ ვხვდებოდი, სიზმარში ვიყავი თუ ცხადში. 


დინერი ზუსტად ისეთი იყო, როგორც ფილმებში! ბოლოს ყველა სკამებზე გადაწოლილი ვიყავით და ვოხრავდით, მოლის ვაქებდით (უკვე მეათედ), ის კი წუწუნებდა რა არ გამოუვიდა კარგად, რაც სხვა არავის გვაწუხებდა, იმიტომ რომ იდეალური დინერი მოამზადა! საუკეთესო ნაწილი ის იყო, როცა მოლიმ დიდი კონტეინერი გამივსო საჭმლით და წინ დამიდო. მთელი 3 დღე არაფერი მომიმზადებია და ამ ლეფთოვერებით გავიტანე თავი, გუშინ საღამოს დავამთავრე როგორც იქნა.

საჭმლის თემა რომ გავაგრძელო (იმიტომ რომ შემიძლია), წინა პარასკევს, აეკის და ტაოს დაჟინებული თხოვნის შედეგად, ქართული კერძები მოვამზადე (შეგახსენებთ, რომ აეკი და ტაო ჩემი ტაილანდელი და ჩინელი ძმაკაცები არიან, რესფექთივლი). თავი დავიზღვიე და იოლი კერძები ავარჩიე - ლობიო და ჭვიშტარი. პარასკევს ლექციები არ მაქვს, ამიტომ ადრე დავიწყე კეთება, სანამ სხვები დაბრუნდებოდნენ. ზუსტად ორსაათნახევარი ვიდექი სამზარეულოში! ამიტომ ამ ხნის განმავლობაში ბევრმა ვილელმა ჩაიარა და თავი დამაპატიჟებინა კერძზე. ბოლოს უკვე ინერციით ვპატიჟებდი ხალხს :D ჭვიშტარის ცომის მოზელა რომ დავიწყე, კოლუმბიელები შემომესწრნენ და მათაც რომ თავი დაიპატიჟეს, შემთხვევით ვისარგებლე და ბარემ დავიხმარე - ყველი მომიხეხეს ცომზე და ერთ-ერთს კიტრი და პომიდორი გავარეცხინე სალათისთვის (მაგრამ ისე ზერელედ რეცხავდა, სამჯერ მივაბრუნე ონკანთან, ბოლოს რომ მორჩა, ჯამი ამოიღო და მეუბნება you are going to wash it again don't you-ო). ამასობაში, ღმერთმა ზაჰირა გამომიგზავნა, რომელმაც სურვილი გამოთქვა სალათა დაეჭრა. ჭვიშტარიც გამზადდა და სუფრას მივუსხედით. მე იმდენად დაღლილი ვიყავი, ფაქტობრივად არ მიჭამია, მხოლოდ გემო გავუსინჯე. ჭვიშტარი მოცარელათი გადასარევი გამოვიდა (ნუ, ჭვიშტარის გემო ჰქონდა სულ მცირე), ლობიო კი ზუსტად ისეთი, როგორსაც სახლში ვამზადებთ ხოლმე! ბალა მყავდა შემფასებლად და მანაც დაადასტურა, რომ ნამდვილი ქართული გემო ჰქონდა.


 ტრადიციულად, პოსტის ბოლოს ახალი აჩემებული სიმღერა - მეცადინეობისას, შესვენების პერიოდში ვუსმენ ხოლმე და ადგილზე ვცეკვავ


Thursday, November 8, 2018

The one with oyster sauce



კვირა დილაა, ვისაუზმე და წიგნს ვკითხულობ. არსად მეჩქარება (თუ სამეცადინოს არ ჩავთვლით). გვერდით მაგიდასთან ლათინო ამერიკელები საუზმობენ და მათი ესპანური მუსიკასავით ჩამესმის. მართალია, ხმაურიანები არიან, მაგრამ არასდროს მაწუხებს, მანამ, სანამ ესპანურად ლაპარაკობენ (და ძირითადად სულ ამას აკეთებენ). რაღაცნაირი სიცოცხლით სავსე ხალხია, ზუსტად ისეთები არიან, როგორი წარმოდგენაც მქონდა მათზე ფილმებით და სერიალებით შექმნილი :)

გუშინ ლანჩზე ზეჰირა წუხდა, ახლანდელი ვილა არ მომწონსო. ერთიანობა არ არის, მიკროჯგუფებად არიან დაყოფილიო. და ასეცაა. ესპანურენოვნები ერთად სხედან სულ, მეორე უფრო მომცრო ჯგუფია აფრიკელების. დანარჩენები, თითო-ოროლა ვართ, სხვადახვა ქვეყნიდან ჩამოსული ადამიანები. მე არ მაწუხებს ეს არა-ერთიანობა, ვისთანაც მინდა და როცა მინდა, მხოლოდ მაშინ ვკონტაქტობ.

მაგალითად, აეკთან. ტაილანდელი ბიჭია (დარწმუნებული არ ვარ, რომ მის სახელს სწორად ვწერ, თავიდან საერთოდ მითხრა "ე" დამიძახეო :D) და სულ რაღაც მრავალფეროვან საჭმელს იმზადებს და მეც გამასინჯებს ხოლმე. შემპირდა შენც გასწავლიო. ჯერჯერობით, მისი მეთვალყურეობის ქვეშ შევწვი კვერცხი, მაგრამ დავამატე ჯადოსნური სოუსი, რომელიც პირველივე გასინჯვისას შემიყვარდა - Oyster sauce - და ძალიან გააგემრიელა. აეკმა მითხრა, თუ ტაილანდური საჭმლის მომზადება გინდა, ეგ სოუსი დაამატე ნებისმიერ რამეს და ეგაა, ტაილანდურიაო :D მაგრამ მგონი ზედოზირება მომივიდა, შემდეგ დღეს ბოსტნეული ჩავშუშე ამ სოუსით და იმდენი დავასხი, ახლა გაგონებაც აღარ მინდა. ალბათ, აეკს ვაჩუქებ. მოკლედ, ჩემი და ოისტერ სოუსის სიყვარულმა ორ დღეს გასტანა.

მე და ტაუ ჯიმში დავდივართ ერთად. იმას ცურვა უყვარს და აუზში ატარებს დროს სანამ მე ვვარჯიშობ. ტაუ ჩინელი ბიჭია, ისიც კარგად ამზადებს ხორცეულს და არასდროს არაფერზე ამბობს უარს, რაც არ უნდა შესთავაზო :D  არ ვიცი, ამდენი როგორ ეტევა კუჭში.  გუშინ ცოტა წუხდა კიდეც, ჩემი მორჩენილი ავოკადო რომ შეჭამა, ყველაფერს მე გიჭამთო.

კიმი პერუდანაა და ძირითადად მასთან სამეცადინოზე ვწუწუნებ, ან ესპანურს მასწავლის ან სამზარეულოში რამეს რომ ვამზადებ, მაქებს ხოლმე. არადა დიდს არაფერს ვაკეთებ არასდროს. ერთხელ ჩემი მომზადებული სოკო ვაჭამე და მგონი იმის მერე ჰგონია, რომ რაღაც ჯადოსნური ხელები მაქვს :D

დილაობით ჩემთვის, წყნარად ჯდომა და კითხვა მირჩევნია. სტრუგაცკების "ძნელია ღმერთობა"-ს ვკითხულობ ახლა. ერთადერთი ქართულენოვანი წიგნია, რომელიც აქ წამოვიღე. რაც ჩამოვედი, ხელი არ დამიკარებია თითქმის, ახლა დავიწყე დილაობით საუზმობისას კითხვა, ვცდილობ, გამოვიზოგო. რომ გადავშალე, მივხვდი, როგორ მომნატრებია ქართულ ენაზე კითხვა. თან მრავალფეროვანი და ძველებური სიტყვებითაა ნათარგმნი და ძალიან მესიამოვნა,  იოლად, ძალდატანების გარეშე რომ ვკითხულობ.
რამდენიმე დღის წინ გაელი თამაშობდა ამ წიგნით; მარიანმა მკითხა, სადაური ენაა, ძალიან ლამაზიაო. იმის მერე ვაკვირდები და როგორი მომრგვალებული და კოხტა ასოებია მართლა, აქამდე არასდროს დავფიქრებულვარ.

Wednesday, October 24, 2018

Back to Villa

დღეს ვილაში დავბრუნდი. ვერავინ მიხვდება, რამდენ დარდს იტევს ეს სამსიტყვიანი წინადადება - დღეს ვილაში დავბრუნდი. იმაზე ძნელი აღმოჩნდა, ვიდრე წარმომედგინა და იმაზე რთულად ვუმკლავდები, ვიდრე მეგონა, გავუმკლავდებოდი. ვიცი, რომ რამდენიმე დღეში გაივლის, უბრალოდ ახალ გარემოსთან ადაპტაცია მჭირდება. მაგრამ ახლა და აქ, ამ პატარა ოთახში, ეს დრო რომ მიიზლაზნება, ისეთი შეგრძნება მაქვს, როგორც პატარა ბავშვს, რომელსაც შუა თამაშისას ყველა სათამაშო წაართვეს.

იმდენად დამთრგუნა აქ დაბრუნებამ, მთელი დღე ვფიქრობდი, "საღამოს იმ სახლში აღარ ვბრუნდები. ვილაში უნდა წავიდე." ლექციების მერე მოვდიოდი და ფეხები უკან მრჩებოდა. ბარგი ოთახში დავაბინავე, სამზარეულოში ჩასულმა მოღუშულმა დავაწერე ჩემი სახელი ურნებს და არავისთვის არ გამიღიმია (თან, უმეტესობა უცხოა) და სწრაფად ამოვბრუნდი უკან, ოთახში. სავახშმოდაც არ ჩავსულვარ, მხოლოდ სნექები ვიყიდე და ჩუმად ამოვედი ოთახში. "ფრენდსი" ჩავრთე, ვჭამე ჩიფსები, დავაყოლე დოქტორ პეპერი და ცოტა გულზე მომეშვა. ხანდახან, ძალიან იშვიათად, ჯანქ ფუდია ერთადერთი გამოსავალი.
ხვალ ჯიმში წავალ და ჯანსაღ ცხოვრებას დავუბრუნდები.

დღეს კი, ამ პატარა, დახუთულ ოთახში, დრო ძალიან ნელა გადის.