Tuesday, May 5, 2020

თუთა


სოფლის ბაღში რომ გადიხარ, დიდი თუთა გვიდგას. შავი თუთაა, ამიტომ ზაფხულში, როდესაც მწიფს, მის ტოტებს ქვეშ გავლა დამოკლეს მახვილის ქვეშ გავლის ტოლფასია. თუ თავზე არ დაგეცა, ძირნაყარს მაინც დააბიჯებ ფეხს და მერე აივანზე მუქ წითელ ნაფეხურს შეიტან. ასევე ძალიან იზიდავს ფუკტრებს, მთელი დღე დაზუზუნებენ და მათაც უნდა აარიდო ფეხი. თუთა არ მიყვარს, ამიტომ ბავშვობის მერე მისი ნაყოფი აღარ მიჭამია. ბოლო მოგონება ამ ხესთან 2010 წლის ზაფხულს უკავშირდება, მის ქვეშ სიმინდი რომ შევწვით, მაგრამ ტაროები იმდენად ხმელი იყო, ვერ ვჭამეთ.

არ ვიცი ახლა ეს თუთა რამ გამახსენა. სოფელი მომენატრა ძალიან. ნეტა მალე გაიხსნას გზები.

Sunday, April 26, 2020

Another pop quiz

როგორ ხართ ეს დღეები? მე ცოტა დამღალა სოციალური ქსელების ორომტრიალმა. თავიდან (ანუ პანდემიის დასაწყისში) სოც.ქსელები თითქოს ხსნა იყო, მაგრამ ახლა ზედმეტად დახუთული და სუნთქვისშემკვრელი გახდა. დღეს მცირე შესვენება ავიღე, დილიდან ფეისბუქსა და ინსტაგრამზე თითქმის არ შევსულვარ, საუზმის შემდეგ წიგნს ვკითხულობდი ("ოთახი ხედით"), მერე კი ფილმს ვუყურე.


ჩვენი ცხოვრების ბოლო პერიოდის ტრენდს თუ დავაკვირდებთ, საწყისებს ვუბრუნდებით, ეს გამოკითხვაც ერთ-ერთი მაგალითი იქნება, რომელიც ბლოგზე ადრეც გავაკეთე:

A dessert you’ll never refuse: საერთოდ, ნებისმიერ დესერტზე უარის თქმა მიჭირს.  ამიტომ ეს დღეები ყველაზე მეტად რაც მენატრება, იმას დავასახელებ: რაიმე მოხარშულკრემიანი ნამცხვარი (მაგალითად, ტორტი ან შუ).

A book, TV show or movie you enjoyed recently: ახლახან დავიწყე Community და ძალიან მომწონს! ძალიან კარგი ამერიკული იუმორით და სახასიათო პერსონაჟებით. ტროის და აბედის წყვილი ალბათ სერიალების ისტორიაში ერთ-ერთი საუკეთესოა!
წიგნს რაც შეეხება, ბოლოს აიზეკ აზიმოვის "მარადისობის აღსასრული" წავიკითხე და ძალიან ვისიამოვნე. ძველი ფანტასტების ენა მაინც სულ სხვაა, რაღაცნაირი მაცოცხლებელი ეფექტი ჰქონდა.

Something you’re looking forward to: როდის წავალ პირველად კაფეში, სიხარულისგან აფორიაქებული მიმტანს ძალიან ბევრს გავუღიმებ, უაზროდ ბევრს დაველაპარაკები და რამე გემრიელს შევუკვეთავ, მერე სკამს მივეყრდნობი და დავტკბები კერძის მოლოდინით და გარშემო ხალხის თვალიერებით.

What’s worrying you:  E V E R Y T H I N G .

Your childhood nickname: ნატუკა (დედა მეძახდა) და ნატუჩი (ბებო), ნატუ (ჩემი ძმა, როცა ერთმანეთს არ ვცემდით).

Words or phrases you most overuse: რაღაც პერიოდი მაქვს ხოლმე რომელიმე სიტყვა ამოჩემებული, რომელიც გარკვეული დროის შემდეგ სხვა სიტყვით იცვლება. ამ ეტაპზე ყველაზე ხშირად ვხმარობ სიტყვას "გავაფრინე".

Thursday, April 23, 2020

The Most Beautiful Nature Scene in a Movie

რომელია ბუნების ყველაზე ლამაზი სცენა ფილმში? 

ეს კითხვა IMDB-ს Facebook ფეიჯზე შემხვდა და მყისიერად გამახსენდა Call Me by Your Name, კერძოდ, ის სცენა, როდესაც ელიო და ოლივერი ჩანჩქერისკენ მიდიან.



სუფიან სტივენსის შესანიშნავი სიმღერით გაფორმებული კადრები, მუქ მწვანე, ულამაზეს პეიზაჟს უყურებ და იქაური ცივი ტენიანობა თითქოს ეკრანიდან გადმოდის.

ერთ მომენტში, ოლივერი ჩერდება და კამერისკენ იხედება. როგორც შემდეგ არმი ჰამერი ყვება, ამ ეპიზოდის გადაღებისას იმდენად გადაიღალნენ (იქაურობა ჭინჭრით იყო სავსე, დასუსხულები და სველები იყვნენ), რომ ამ მომენტში მან მართლა გამოხედა კამერას და რეჟისორ ლუკა გუადანინოს, რომ გაეგო, სცენა გამოუვიდათ თუ არა. ეს კადრი ფილმის საბოლოო ვერსიაშიც მოხვდა და მე ვფიქრობ, სრულიად დიდებულია.

Tuesday, April 21, 2020

პანდემიის პროზა

დილაა, სამსახურში ვზივარ და მონიტორს უაზროდ შევყურებ. ოთხდღიანი დასვენების შემდეგ სამსახურში დაბრუნება არც ისე ადვილია. ჯერ კიდევ ვფიქრობ ჩემს ლოგინზე, საიდანაც დილით ძლივს გამოვძვერი. ქარი ნერვებისმომშლელად წუის და ყველა კარს სხვადასხვა ხმაზე აჭრიალებს. არ ვიცი, რამე ფსიქოლოგიური ფენომენია თუ რა, მაგრამ ქარიან ამინდში ყოველთვის დაქვეითებულ გუნება-განწყობაზე ვარ და არაფერი მახალისებს, ხანდახან თავიც მტკივდება (სადღაც წავიკითხე, რომ ქარი შაკიკის ერთ-ერთი ტრიგერია, შეიძლება ამიტომაც). ყავაში შაქარი და ყავა ზუსტად საჭირო რაოდენობით ჩავყარე და იდეალური გემო მივიღე, ვეცადე ამ ფაქტით დავმტკბარიყავი და თითოეულ ყლუპს დიდხანს და ნება-ნება ვსვამდი.

ყავა სულ დავლიე, მაგრამ მაინც მეძინება. ისევ ლოგინი მახსენდება ჩემს პატარა ოთახში. ფიქრებს ვწყვეტ და ჩემს თავს ვებნები, რომ უფლება არ მაქვს, დილას ადგომა და სამსახურში წასვლა მეზარებოდეს - მეგობრები ხშირად შემომნატრიან, რომ სამსახურში დავდივარ. დღეს ეს მართლა დიდი ფუფუნებაა.

ვზივარ და ვიხსენებ, ბოლოს როდის ვიყავი გარეთ მეგობრებთან ერთად. პარასკევი იყო, 6 მარტი, უკვე პანდემიის პერიოდი. იმ საღამოს არ მქონია შეგრძნება, რომ ეს ბოლო შეკრება იყო, იმ ხანგრძლივი იზოლაციამდე, რომელშიც ახლა ვართ. ისიც არც ვიცით, მესამედი გავიარეთ უკვე თუ ჯერ დასაწყისია?  ვცდილობ ამაზე ბევრი არ ვიფიქრო. ასეთი ფიქრები კარგს არაფერს მოგვიტანს. საერთოდ, ვცდილობ ამ პანდემიასთან და ინფექციასთან მიმართებაში ადამიანურად არ ვიფიქრო და ვიყო მხოლოდ ჯანდაცვის წარმომადგენელი. როცა კი ამ ვირუსზე საუბარს ვიწყებ, რაიმე სტატიას ვკითხულობ, მაშინვე ადამიანურ ემოციებს და შეგრძნებებს ვთიშავ და ეპიდემიოლოგი ვხდები. ყველაფერს ანალიტიკური თვალით ვკითხულობ. თუ ადამიანური ფაქტორი ჩავრთე, ვიცი, ძალიან, ძალიან გამიჭირდება. ამიტომ ხშირად, როცა ჩემს მეგობრებთან ვსაუბრობ, მათ დამშვიდებას არ ვცდილობ და არ ვეუბნები რომ "ყველაფერი კარგად იქნება" და ეს ყველაფერი მალე გაივლის (იმიტომ რომ არ ვიცით, როდის გაივლის), მათ ემოციურ მოსაზრებებს კი მშრალ ფაქტებს ვუპირისპირებ.

როცა საქმე ამ პანდემიას ეხება, იქ ემოციებს არაფერი ესაქმება. ალბათ ამიტომ იწვევს ჩემს გაღიზიანებას ისეთი ფოტოები, სადაც დაავადებული საწოლით გამოყავთ გარეთ და მზის ჩასვლას აყურებინებენ. მინდა ყველას დავუყვირო, რომ ამის დრო არ არის! ემოციების დრო არ არის, ამ ინფექციას ემოციებით ვერ შევებრძოლებით. ყველაზე ნაკლებად ახლა ემოციურობა გვჭირდება. თან ვხვდები, რომ ამით შეუძლებელს ვითხოვ. ჩემი ემოციებიც, რომელიც ამდენხანს და ამდენი გროვდება, არ ვიცი რამდენ ხანს გაძლებს ასე.

ეს ნახატიც მაგ ემოციური ჟანრიდანაა, მაგრამ მაინც მომწონს.


Sunday, February 2, 2020

The Stormlight Archive

Life before death
Strength before weakness
Journey before destination
რამდენიმე დღეა ბურუსში გახვეული დავდივარ და ცოტახნით რეალური სამყარო უცხო და მოსაწყენი მეჩვენება. 

მაშინ, როცა მეგონა, ყველა ჯადოსნური სამყარო ამოვწურე, რომლითაც შეიძლებოდა აღვფრთოვანებულიყავი და ის მომენტი აღარ მექნებოდა, როცა ვიკიპედიაზე და ათას სხვა "პედიაზე" საათებს ატარებ და კითხულობ, კითხულობ.. კითხულობ თეორიებს, პერსონაჟების ბიოგრაფიებს. კითხულობ სხვა ფანების განცდებს და გიხარია, როცა შენსას დაემთხვევა..  სწორედ მაშინ, კიდევ ერთი დიდი კარი გაიხსნა ჩემ თვალწინ. მოლოდინების გარეშე დაწყებული ისტორია დიდ სიყვარულში გადაიზარდა, იქ და მაშინ, სადაც არ ველოდი.

 "მოულოდნელობის" ხსენება საუკეთესო დროა ბრენდონ სანდერსონზე საუბრის დასაწყებად.

მაგრამ ძალიან მიჭირს! ძალიან მინდა, როგორმე დავიცალო იმ დიდი ქარიშხლისგან, რაც ჩემში ტრიალებს, მაგრამ სიტყვები ირევა და მეფანტება. არ ვიცი, როგორ, რანაირად გამოვთქვა რასაც განვიცდი.

მოდი დავლაგდები და თავიდან დავიწყებ, უფრო სწორედ კი, ვეცდები უფრო გასაგებად დავწერო.

ბრენდონ სანდერსონი რამდენიმე წლის წინ "ნისლქმნილის" ტრილოგიით გავიცანი. მის მიერ შექმნილი ეს სამყარო ძალიან მომეწონა, სადაც ის დეტალურად გვიხსნიდა ზებუნებრივი ძალების მოქმედების მექანიზმს და კითხვისას ზუსტად იცოდი, პერსონაჟი რას აკეთებდა იმისთვის, რომ მაგალითად, ჰაერში აფრენილიყო. მაშინ, კითხვა რომ დავამთავრე, აღმოვაჩინე რომ ახალი ტრილოგიაც არსებობდა, სადაც მოქმედება ორიგინალი ტრილოგიიდან სამასი წლის შემდეგ ვითარდებოდა. ის წიგნებიც სასწრაფოდ წავიკითხე და მივხვდი, რომ კიდევ მეტი მინდოდა.

მაშინ ჯერ არ ვიცოდი, რომ მთავარი ქარიშხალი წინ მელოდა. ალბათ, გიკვირთ, რატომ ვახსენებ ასე ხშირად სიტყვას "ქარიშხალი".

და აი, როგორც იქნა მივედი იქამდე, რამაც კალამი ხელში ამაღებინა (მოგვიანებით "კალამზე" გამახსენეთ).

ჩემი მთავარი სიყვარული, ის, რაზეც ამ პოსტში ვწერ, რის გამოც ვარ ბოლო დღეებია ბურუსში გახვეული, Stormlight Archive გახლავთ. სანდერსონის დიდებული სამყარო, რომელიც ათ წიგნად არის დაგეგმილი და ამჟამინდელი მდგომარეობით მხოლოდ სამია გამოსული:


მაგრამ მთავარ სათქმელამდე მაინც ვერ მივედი! ასე იცის, როდესაც ემოციები ჯერ კიდევ დუღილის პროცესშია. არც კი ვიცი, რა ინფორმაცია მოგაწოდოთ, სანდერსონი გაგაცნოთ? თუ პირდაპირ სთორმლაითზე გადავიდე (ვინაიდან stormlight-ის შესატყვისი ქართული სიტყვა ჯერ არ არსებობს, ამიტომ უბრალოდ "სთორმლაითად" მოვიხსეინებ)?

მოკლედ!

რამდენიმე დღის წინ სთორმლაითის მესამე წიგნის, Oathbringer-ის კითხვა დავასრულე. ანუ, ამ ეტაპზე ამ სერიის ყველა წიგნი ამოვწურე და ნოემბერს უნდა ველოდო, როდესაც ახალი, მეოთხე წიგნი გამოდის. სთორმლაითის თითოეული წიგნი ათას გვერდზე მეტია, მაგრამ ყოველთვის, როცა კი კითხვას ვასრულებ, მრჩება შეგრძნება, რომ კიდევ მეტი უნდა ყოფილიყო (კარგი გაგებით). წინა ორი წიგნის დასრულებისას ასე არ ვყოფილვარ, იმიტომ რომ ვიცოდი, შემდეგი მელოდა. ახლა კი, ამისთვის მზად არ ვიყავი.

არსებობს წიგნები, რომელსაც ყველას ურჩევ და ელოდები, რომ მოეწონებათ. აი მაგალითად, ჰიჩჰაიქერების გზამკვლევის სერია, ვფიქრობ, ყველამ უნდა წაიკითხოს (და ვისაც არ მოეწონება, პრობლემა მათშია).

სანდერსონი და ალბათ უფრო Stormlight Archive, არაა ისეთი, რომელიც მგონია რომ ყველამ უნდა წაიკითხოს, ყველას უნდა მოეწონოს. ამის მიზეზი, პირველ რიგში არა წიგნების სქელტანიანობაა, არამედ უფრო ის, თუ რის გამოცაა ეს წიგნები სქელტანიანი. სანდერსონი ძალიან მონდომებით, ძალიან ზედმიწევნად აგებს სამყაროს, ხშირად ტრიალებს პერსონაჟების ფიქრების გარშემო, ცდილობს დარწმუნდეს, რომ კარგად გაიგე, თუ რას განიცდიან ისინი (პერსონაჟები). ხშირად ამას აკეთებს მეორე და მესამეხარისხოვან პერსონაჟებზეც. წიგნის ერთ თავში როგორც წესი, მხოლოდ ერთი პერსონაჟის შესახებაა მოთხრობილი (იმ პერსონაჟის თვალთახედვიდან), შემდეგი თავი სხვა პერსონაჟზე გადადის. ის (სანდერსონი) ხშირად უთმობს ცალკე თავს პერსონაჟს, რომელიც იმ წიგნში მეტად აღარ გამოჩნდება და მეასეხარისხოვან პერსონაჟად რჩება (იმ კონკრეტულ წიგნისთვის) და ცოტა ბრაზდები კიდეც, რომ შენთვის საინტერესო პერსონაჟებს მოგწყვიტა და ამ უცნობი გმირის განცდებზე კითხვაში გაკარგვინებს დროს. მაგრამ მერე, შემდეგ წიგნს რომ იწყებ, აღმოაჩენ, რომ ის პერსონაჟი ბევრად უფრო მნიშვნელოვანი ყოფილა და შეიძლება ერთ-ერთ მთავარ გმირადაც მოგევლინოს, ან სულ მცირე, მთავარი მოვლენის ერთ-ერთ გმირად.

ამბის მოყოლისას, სანდერსონი არ ჩქარობს. ამბავი ისე ვითარდება, რომ ახლა რომ ვუფიქრდები, ვერ ვხვდები, გაწელილია თუ არა. ალბათ უფრო - არა. ერთი მხრივ, ის დიდ დროს უთმობს რომ მოვლენა განვითარდეს, მაგრამ მეორე მხრივ, არ გაბეზრებს თავს, მაგალითად, რაიმე ადგილის აღწერით, ან პერსონაჟის გარეგნობაზე საუბრით. მისი ენა არაა რთული და ხშირად დიალოგები ძალიან მარტივი ფრაზებითაა, ისევე როგორც გმირების ფიქრები.

სთორმლაითს ბევრი პერსონაჟი ჰყავს, თუმცა ერთი ისტორია მეორეზე ისე სწრაფად გადადის და პერსონაჟებში ისე ხარ ჩართული, არ გბეზრდება. სანდერსონი ხელს გკიდებს და პერსონაჟების ფიქრებშსა და განცდებში დაყავხარ, პარალელურად ამბავსაც ავითარებს და ამით დიდი კულმინაციისთვის გამზადებს.

და როგორ კულმინაციისთვის! 

არსებობს ასეთი ცნება - Sanderon Avalanche (სანდერსონის ზვავი), სანდერსონის ბევრი წიგნის ბოლოს, მოვლენა ისე სწრაფად ვითარდება, ყველა შეკრული კვანძი უცებ და მოულოდნელი განვითარებით იხსნება და ეს ისეთი ტემპით ხდება, რომ ხშირად სუნთქვა გეკვრება და შეგრძნება გაქვს, რომ ქარიშხალმა აგიტაცა (აქვე უნდა აღვნიშნო, რომ ესე ეფექტი მეორედ წაკითხვისასაც ისეთივე ძლიერია, როგორც პირველად).

სანდერსონი თვითონაც ძალიან გიკია და თავის შემოქმედებას გიკი მკითხველის მხრიდან უდგება. იცის, რას შეიძლება ელოდონ ფანები და მოეწონებათ. რაც არ იცის, თვითონ ფანებისგან იგებს. მაგალითად, რედიტზეა დარეგისტრირებული და აქტიურ კომუნიკაციაში მათთან :)

წიგნების რამდენიმე სერია ერთ სამყაროში, Cosmere-ში ვითარდება (როგორც აღვნიშნე,  ტერმინოლოგია ქართულად თითქმის არ არის ნათარგმნი და ამიტომ ორიგინალ სიტყვებს ვიყენებ). მათ შორისაა ნისლქმნილი და Stormlight Archive, თუმცა ამ ორი ნაწარმოების შიდა სამყაროების გადაკვეთა არ ხდება და მოქმედება Cosmere-ში, მაგრამ სხვადასხვა სამყაროში ხდება (სამყარო-ს ვწერ, მაგრამ ისე Cosmere არის universe და ნაწარმოების შიდა სამყაროებში world-ს ვგულისხმობ). სთორმლაითის მოქმედება როშარში ხდება, რომელიც ასევე Cosmere-ში მდებარეობს. მოკლედ, ეს ვიკიპედიური წერა რომ არ გამიგრძელდეს, სანდერსონს უდიდესი სამყარო აქვს შექმნილი, სადაც ჯერჯერობით სხვადასხვა მსოფლიოს გადაკვეთა არ მომხდარა, თუმცა ვიცით რომ არის ერთი პერსონაჟი, რომელიც ყველგან ჩნდება (მაგალითად სთორმლაითში მას Wit ქვია). ასევე, სანდერსონი იმდენ დროს უთმობს ამ დიდი სამყაროს შექმნას, რომ ეჭვი მაქვს, მომავალში ერთმანეთსაც დაუკავშირდება.

იმდენი ვწერე და სთორმლაითზე მაინც ვერ გადავედი. თუმცა, ალბათ ასეც იყო საჭირო.
The Oathbringer რომ დავასრულე, თავიდან ჯერ კიდევ წიგნის აფექტში მყოფმა, ვიფიქრე რომ ამბის იდეალური განვითარება ჰქონდა. თუმცა ახლა, დღეები რომ გამოხდა, ვფიქრობ, რომ ჩემს საყვარელ პერსონაჟს მეტი დროის დათმობა ეკუთვნოდა. 
და აი, ისიც ვახსენე - კელედინი.



კელედინი!

სერიალი რომ გადაიღონ, წარმომიდგენია, რამდენი დაიქრაშება მასზე :) თუმცა ამ ეტაპზე ძალიან მახარებს რომ მხოლოდ წიგნები არსებობს და მე ჩემს წარმოდგენაში შექმნილი კელედინი მყავს, რომელიც ვინაიდან წიგნის კელედინია, მხოლოდ ჩემია და სხვა მკითხველს სხვანაირი კელედინი ეყოლება წარმოდგენილი. სერიალის კელედინი კი განხსეულდება და ერთი იქნება, ყველას წარმოდგენას გაგვიერთიანებს, ეს კი დიდად არ მომწონს. ☺

(აქვე, მისი სახელი იწერება როგორც Kaladin და სავარაუდოდ, უფრო უპრიანია "კალადინი" გამოითქვას, მაგრამ მე ვერ შევეგუე და კელედინად ვკითხულობ/ვამბობ)

Fangirl-ობის ტონი რომ მოვაშორო მასზე საუბარს, კელედინი არის სთორმლაითის კაპიტანი ამერიკა, მაგრამ უფრო ბნელი და დათრგუნული. ადამიანი, რომელიც ცდილობს, ყოველთვის სწორად მოიქცეს. სანდერსონის ბევრ გმირს აქვს მენტალური დაავადება. მათ შორის, კელედინი დეპრესიაში მყოფი ადამიანის საუკეთესო გამოხატულებაა. ასევე, ის ტიპიური overthinker-ია და ამის გამო ზოგჯერ ყველაფერს იმაზე ცუდად ხედავს, ვიდრე რეალურად არის. მისი განცდების კითხვისას ზოგი შეიძლება დაიღალო, მუდმივი და განმეორებითი ფიქრებით, რომლებიც მის თავში ტრიალებს. სხვას შეიძლება მომაბეზრებლად ეჩვენოს, მაგრამ არა მე, იმდენად ვაიგივებ ჩემს თავთან მის ამ მხარეს. ხშირად აბსურდულად ბევრს ფიქრობს რაღაც საკითხზე და გინდა უთხრა, რომ შეწყვიტე, გავიგეთ! მაგრამ მერე მახსენდება, რომ ფიქრები ზუსტად ისევე მითრევს ხოლმე მეც და ვერც კი ვხვდები, როგორ მორევში ვეხვევი. და მხოლოდ თქმა "შეწყვიტე ამდენი ფიქრი" არ შველის. ისევეა კელედინიც და ჩემთვის ძალიან გასაგებია, რატომ იქცევა ისე, როგორც იქცევა. მისი დეპრესია ისეა აღწერილი, რომ სანდერსონი არ გებნება, რომ აი ეს პერსონაჟი დეპრესიაშია და მერე საერთოდ აღარ ახსენებდა ეს ფაქტი. არა. პირიქით, არსად ჩანს რომ დეპრესიაშია, ხშირად იცინის კიდეც, მაგრამ იქვე, შემდეგ წინადადებაში წერია, რომ მას ეს გაცინება ძალიან დიდ ძალისხმევად უჯდება. 

არა, კელედინი იმიტომ არ შემყვარებია, რომ დეპრესიაშია. და არც მისი პერსონაჟის მთავარი მახასიათებელი არაა დეპრესია. მეტიც, პირველი წიგნის კითხვისას არც მიფიქრია, რომ მას დეპრესია ჰქონდა. არა იმიტომ, რომ ეს არ იგრძნობოდა, პირიქით, პირველ წიგნში ყველაზე მეტად იგრძნობა, არამედ იმიტომ, რომ ამ ყველაფერის მისი თავიდან ვხედავთ და მისი პერსპექტივიდან ვუყურებთ ყოველდღიურობას. 
კიდევ აღვნიშნავ, რომ კელედინის დეპრესია არც წიგნების და არც თავად პერსონაჟის ლაიტმოტივი არ არის, ბევრი სხვა მნიშვნელოვანი მახასიათებელი აქვს, რის გამოც კელედინი აუცილებლად შეგიყვარდება და რომლებზეც აქ არ დავწერ, კითხვის სიამონება რომ არ მოგაკლოთ. 

ჰო, სხვა პერსონაჟებზე არაფერს ვწერ, თუმცა კიდევ მყავს რამდენიმე საყვარელი გმირი, მაგრამ არა ისეთი, როგორიც კელედინია.

პ.ს "კალამზე" გამახსენეთ-მეთქი, ზევით რომ ვთქვი - fun fact: სთორმლაითში მამაკაცებმა წერა-კითხვა არ იციან, ამიტომ, როდესაც წერილებს გზავნიან, ქალები უწერენ. ერთ-ერთ ქალ პერსონაჟს, რომელიც მწიგნობარია, "კალამი" ჰქვია ☺მე ძალიან მომეწონა ეს დამთხვევა და გაგიზიარეთ :)

Sunday, January 26, 2020

Keeping Quiet

Now we will count to twelve and we will all keep still.

იყო დრო, სავარძელში უბრალოდ ჯდომა და სიჩუმის მოსმენა მსიამოვნებდა. დღეს ამის კეთება აღარ შემიძლია.

იმ დღეს მეგობარს ველაპარაკებოდი, როგორი გიჟური რიტმია დღეს მსოფლიოში, რამდენად ვაიძულებთ თავებს რომ უფრო მეტი ვიმუშაოთ, არ ჩამოვრჩეთ დანარჩენებს, ვიყოთ 24/7 ხელმისაწვდომი მეილებზე, ვიცხოვროთ მუდმივი კონკურენციის პირობებში, მოვთხოვოთ  ჩვენს თავს და ყველა დანარჩენს იყოს წარმატებული, და ამავე დროს, რამდენად უფრო ხშირად მივმართავთ ფსიქოთერაპიას (ან გვინდა და ჯერ ვბედავთ - ჩემს შემთხვევაში). საკუთარ თავთან მარტო დარჩენის გვეშინია. ვსქროლავთ სოც.ქსელებს, სთორიდან სთორიზე გადავდივართ, ვუყურებთ სერიალებს და ღამღამობით, ძილის წინ, იმ გარდამავალ მომენტში, ძილსა და ღვიძილს შორის, როცა გონებას ვეღარაფრით ვერ დავაკავებთ და ყველაზე გულახდილები ვართ ჩვენს თავისა და სამყაროს მიმართ, შფოთვა გვიპყრობს და ვხვდებით, რომ  რომ ეს ის არაა, რაც გვინდოდა, არც ერთ წარმატებას, არც ერთ შექებას, არც იმას თუ რამდენი ადამიანი შემოგვნატრის, არ მოაქვს ის, რაც ყოველთვის ყველაზე მეტად გვჭირდება - სულიერი სიმშვიდე.  



If we were not so single-minded 
about keeping our lives moving,
and for once could do nothing,
perhaps a huge silence
might interrupt this sadness
of never understanding ourselves

- Pablo Neruda



პ.ს პოეზია დიდად არ მიყვარს, მაგრამ პაბლო ნერუდა იშვიათი გამონაკლისია

Monday, December 23, 2019

ნუშის კრუასანი

მე რომ ადამ დრაივერს შევხვედროდი, ბრუკლინში, რომელიმე მყუდრო coffee shop-ში. ადამი გულთბილად ჩამომართმევდა ხელს და თავაზიანად გამიღიმებდა. მე წინასწარ მექნებოდა მოფიქრებული, რომ შევუკვეთავ black coffee-ს, მაგრამ არ მეცოდინება, რა მივაყოლო და აღელვებული ბოლო წამს გადავწყვეტ, რომ ნუშის კრუასანი მინდა (თუმცა კრუასანი არ მიყვარს). ბარისტა მხიარულად გამოგველაპარაკება, მაგრამ მე მხოლოდ ნახევრად გავიგებ, რას ამბობს და უხერხულად გავუღიმებ, რომ ვერ მიხვდეს, მისი სიტყვები საერთოდ რომ არ აღწევს ჩემამდე.

კაფის ინტერიერი იქნება აგურებით გამართული, მუქი ფერის ხის პატარა მაგიდებით. ერთ-ერთთან დავსხდებით.

ვზივარ და თავში ელვის სისწრაფით უამრავი აზრი დამირბის. რაზე ველაპარაკო ადამ დრაივერს? რა ვუთხრა ისეთი, რომ განსხვავებული და აქამდე არნათქვამი იყოს და ადამი გავაოცო, დიდი შთაბეჭდილება მოვახდინო მასზე, მე ვიყო პირველი ფანი, რომელზეც ის გადაირევა და იტყვის, რომ ასეთი არავინ უნახავს და მერე სულ ვემახსოვრები. რა ვუთხრა ადამ დრაივერს? როგორ მომწონს მისი როლები? ალბათ, ათასჯერ მოუსმენია. როგორ ნიჭიერ მსახიობად ვთვლი? ალბათ ეს კიდევ უფრო მეტჯერ უთქვამთ მისთვის. რა ვუთხრა? რა ვუთხრა ადამ დრაივერს?

- იცით, მე ბენ სოლო მიყვარს - უცებ ვამბობ და ფიქრის ნაკადი მიწყდება.
გაოცებულმა ამომხედა, არა იმდენად სიტყვების შინაარსის გამო, უფრო იმიტომ, რომ სიჩუმე დავარღვიე. გაოცება ღიმილით შეეცვალა, მაგრამ ეს ღიმილი მხოლოდ თავაზიანია, არანაირი შთაბეჭდილება არ მომიხდენია.

- კონკრეტულად იცით რომელი სცენა? აი ბოლოში, რეი რომ ლაითსეიბერს გადმოგცემთ და უცებ უკნიდან იღებთ, ეგ მომენტი ხომ ძალიან შთამბეჭდავია, მაგრამ მე უფრო მომდევნო მიყვარს, ის ჟესტი, შებრძოლების წინ ხელებს რომ გაშლით და ოდნავ თავს დაუკრავთ მოწინააღმდეგეებს. აი ეგ სცენა იცით, რამდენჯერ მაქვს ნანახი?  - უცებ მახსენდება, რომ ადამი თავის მონაწილეობით ფილმებს არ უყურებს და სავარაუდოდ, ეს სცენა საერთოდ არ ახსოვს.

ხომ შეიძლებოდა, დამეწყო პატერსონით! რომელიც ჩემი ყველა დროის საყვარელი ფილმია, რომელიც უფრო ჭკვიანს და ინტელექტუალს გამომაჩენდა, მაგრამ აარა! ორიგინალობის მცდელობა ჩანასხშივე მოვკალი.

კაფეს კარი იღება და ვიღაცები სიცილით შემოდიან. ადამი წამიერად ხმაზე იქით იხედება.

- მაგ მომენტში ჩანს, რომ კაილო რენი აღარ ხართ - ვაგრძელებ მე. - არამედ ჰან სოლოს შვილი, ზუსტად მისნაირი მიდგომაა დაძაბულ სიტუაციაში. ირონიული დამოკიდებულება მოწინააღმდეგის მიმართ.

უცებ ცნობიერების ნაკადი მიწყდება და ვეღარ ვაგრძელებ, ამიტომ თვალებშიც ვეღარ ვუყურებ, ჩემი დამცავი იარაღი - სწრაფი და არეული ლაპარაკი დავკარგე და საშინელ უხერხულობას ვგრძნობ, აქეთ-იქით ვაცეცებ თვალებს. და როგორც ფილმებში, უიმედო მდგომარეობაში მხსნელი რომ გამოჩნდება მოულოდნელად, ახლაც ჩემი როჰანელები გამოჩნდნენ -  ჩემი ყავა და კრუასანი მომიტანეს.

ადამს აღარ ვუყურებ, ყავაში შაქარს ვყრი, და კოვზის აღებისას მეტყობა, ხელები როგორ მიკანკალებს. ხელები რომ მაგიდის ქვეშ დავმალო, მიხვდება, რომ მღელვარების დაფარვას ვცდილობ. ამიტომ კრუასანს ვიღებ და ფენებს ვაცალკევებ. კრუასანი სავსეა ნუშის პასტით და სურნელი მამცნობს, როგორი გემრიელი იქნება. პატარა ნაწილს ვაგლეჯავ და პირისკენ მიმაქვს, როცა ადამის ღრმა, ძლიერი ხმა მესმის - ნუშის კრუასანი მეც მიყვარს.
ხელი ჰაერში გამიშეშდა და სწრაფად შევხედე. დაკვირვებით მიყურებს და იღიმება.

- ხო, არა? - კრუასანს პირში ვიტენი და ისე ვაგრძელებ სწრაფ საუბარს - არ ფიქრობთ, რომ ნუში დამოუკიდებლადაც საოცარი რამ არის? და დესერტებს როგორ აკეთილშობილებს! აი, დააკვირდით ამ კრუასანში,  რომ ჩაკბიჩოთ, ჯერ ცომის ცხიმიან ნოყიერებას იგრძნობთ და მერე ნუშის რაღაცნაირი, მიწიერი არომატი ემატება, რომელიც გემოებს უფრო დამჯდარს და ხანგრძლივს ხდის - სხაპასხუპით ვამბობ.

უცებ ვამჩნევ, რომ ადამი მისმენს, არა თავაზიანად, არამედ ყურადღებით. მე ვჩუმდები და თვალებში ვუყურებ. ნუშისებრი თვალები აქვს (იმედია, ამას ხმამაღლა არ ვეტყვი).
 - მაგრამ კრუასანი არ მიყვარს, მხოლოდ ნუშის გამო ავარჩიე - ვამატებ და კიდევ ერთ დიდ ნაგლეჯს ვიტენი პირში. მერე კი ადამს საპასუხოდ ვუღიმი.