Saturday, October 17, 2020

---

ბავშვობაში, ავად რომ ვხდებოდი და ლოგინში ვიწექი, ქუჩიდან შემოსულ ბავშვების ჟივილ-ხივილს ვუგდები ყურს და შევნატროდი, რომ შეეძლოთ ქუჩაში ერბინათ და ეთამაშათ.  სიცხისგან გათანგული, ვიწექი და ვფიქრობდი, ოდესმე კიდევ შევძლებდი თუ არა გარეთ გასვლას. იმ მომენტში სრულიად წარმოუდენელი ჩანდა.

მგონია რომ ბოლო თვეებია მაგ მომენტში გავიჭედე. უცებ რაღაც მარტივი რამ მომინდება, მაგალითად, სამსახურის მერე მეგობრების ნახვა და სადმე ყავის დალევა, ხანდახან ტელეფონსაც კი ვიღებ ხელში, რომ ვინმეს მივწერო, და უცებ ვშეშდები, ისევ საწოლში სიცხისგან გათანგულობის შეგრძნება მოდის. მახსენდება რა პერიოდში ვცხოვრობთ და აღარაფერი, თუნდაც ისეთი მარტივი, როგორც კაფეში ყავის დალევაა, ასე ადვილად შესრულებადი არ არის. 

ვიტყოდი, როგორ დავიღალე-მეთქი, მაგრამ დაღლილი ვიყავი ივლისი-აგვისტოში, როცა უბრალოდ მობეზრებული მქონდა ეს ყველაფერი. ახლა, როცა ახალი და უფრო ძლიერი ტალღა წამოვიდა, როცა ის საფრთხის შეგრძნება ისევ განახლდა, რაც დასაწყისში იყო, დაღლილი აღარ ვარ. ნეტა დაღლილი ვიყო. მინდა რომ უიმედობა გავიდეს და მუდმივ შიშს აღარ ვგრძნობდე. მინდა რომ არ მეშინოდეს იმაზე ფიქრის, თუ რა ელის თითოეულ ჩემს ახლობელს. 

Monday, September 14, 2020

The Good Villa

სანამ ატლანტაში წავიდოდი, წინასწარ უკვე ვიცოდი, იქ სად ვიცხოვრებდი. "იქ ალბათ ვილაში იცხოვრებ, არა?" - მითხრა ერთხელ მარიმ და იქაურობაზე მომიყვა, რა წესები ჰქონდა ვილას, როგორ გადამიღებდნენ ფოტოს ჩასვლისთანავე და კედელზე სხვებთან ერთად გამოაკრავდნენ, როგორ დავუმეგობრდებოდი მალევე დანარჩენ მაცხოვრებლებს და ა.შ 
ინტერნეტში მოვიძიე "ვილა ინტერნეშალის" ფოტოები და დიდი შთაბეჭდილება ვერ მოახდინა, მაგრამ მაინც კარგი მოლოდინებით წავედი.

მახსოვს, პირველად რომ ჩავედი, კამილს (იქაურობის დიასახლისს) გასაღები გამოვართვით, ლიფტით მეორე სართულზე ავედით და ოთახში შევედით, რომლის ფანჯრებიც კედელს უყურებდა და ამიტომ საკმაოდ ბნელი იყო. ჩანთები დავტოვეთ და ბალამ დასათვალიერებლად ქვევით ჩამიყვანა. სამზარეულოში დიდი ფაციფუცი იყო, ვილელები საჭმელს იმზადებდნენ. ჩვენთვის დიდად ყურადღება არ მოუქცევიათ, ბალა პროდუქტების შესანახ ურნებზე სახელის დაწერაში დამეხმარა და წავიდა. ცოტახნით სასადილო ოთახში დავჯექი, ყავა დავლიე და ოთახში ავბრუნდი, იმ დღეს ქვევით აღარ ჩამოვსულვარ. მანამდე სამზარეულოში ერთ აზიელ ბიჭს რაღაც ვკითხე და დიდი ენთუზიაზმი არ გამოუხატავს, რომ ეპასუხა, უბრალოდ შემომხედა. შემდეგ დღეებში ხალხს კანტიკუნტად თუ ველაპარაკებოდი, ისიც მხოლოდ მაშინ, თუ თავად გამოიჩენდნენ ინიციატივას.
თურქმა გოგომ, ზეჰრამ, ასევე თავისი ინიციატივით, სამზარეულოს ტური ჩამიტარა, ამიხსნა სად იდო საერთო სარგებლობის პროდუქტები. ვინაიდან ჩემს ოთახში ყავის ატანის უფლებაც არ მქონდა, მე კი ძალიან მიყვარს რამის ყურებისას ყავას რომ ვსვამ და თან სასუნავს ვჭამ, ამიტომ სერიალებს და ფილმებს სასადილო ოთახში ვუყურებდი და ყავას და ნაყინს ვაყოლებდი, ან თუ გვიანი იყო - მარილიან ნუშს. 
ერთხელ, ასე ვიჯექი და კაპიტან ამერიკას ვუყურებდი, როცა კორეელი თი ჯეი მომიჯდა, დაინტერესდა რას ვუყურებდი და ლაპარაკი გამიბა. ინგლისური ენის კურსის გასასვლელად იყო ატლანტაში ჩამოსული. 

დღეები გადიოდა და ის დიდი სამეგობრო წრე, რომელიც ჯერ კიდევ ჩამოსვლამდე ჩემს წარმოდგენებში შევიძინე, არ ჩანდა. ერთი გამოკვეთილი წერ უკვე არსებობდა, ახალგაზრდა გერმანელების, ესპანელების და ტაილანდელი სანის სახით (გაივლის დრო და მე სანს დავუმეგობრებდი).
საღამოობით სასადილო ოთახში მე რომ სერიალებს ვუყურებდი, ვხედავდი როგორ სხდებოდნენ გრძელი მაგიდის თავში, ხმამაღლა ლაპარაკობდნენ და იცინოდნენ. ერთი სცენა ცხადად მახსოვს, არგენტინელი სარა ჩამოვიდა სასადილო ოთახში, დანარჩენები უკვე ვახშმობდნენ და მათთან მივიდა. სანმა ჰკითხა, თმა სველი რატომ გაქვსო და სარამ უპასუხა, ჯიმში ვიყავი ახლა დავბრუნდი და ძალიან მშიაო. ამ ძალიან ჩვეულებრივი დიალოგის მოსმენისას, რატომღაც ძალიან მომინდა, ეგეთივე წვრილმანი დეტალების ვინმესთვის გაზიარება მეც შემძლებოდა.

ძალიან მალევე, ვილაში ორი გერმანელი ბიჭის გასაცილებელი დიდი დინერი დაიგეგმა, რომლის შესახებაც ბოლო წუთს გავიგე (ძირითადად არანაირ განცხადებას არ ვკითხულობდი, რომლებიც მრავლად იყო გამოკრული სასადილო ოთახსა და შემოსასვლელ ჰოლში), ამიტომ ვერაფრის მომზადებას ვასწრებდი და მხოლოდ სამზარეულოში დამკვირვებლის ფუნქციას დავჯერდი - დავდიოდი და ვაკვირდებოდი, ვინ რას აკეთებდა. ესპანელები უკანა ეზოში პაეიას აკეთებდნენ, ძირითადად იქ ვიდექი და მთელ პროცესს ვუყურე, უზარმაზარ ტაფაზე როგორ უშვებდნენ ეტაპობრივად სხვადასხვა ზღვის პროდუქტს და ბრინჯს. ამ პროცესში კოღოებისგან სასტიკად დავიკბინე, ფეხები მთლიანად წითლად დამეწინწკლა. თავად გასაცილებელი გერმანელი ბიჭები პიცას ამზადებდნენ (?).

დიდი დინერის შემდეგ, ვიღაცები ჰოლში ბილიარდის სათამაშოდ გავიდნენ და მეც იქ აღმოვჩნდი, სადაც ცხოვრებაში მეორედ ვითამაშე ბილიარდი და გავიცანი მოჰამედი - ეგვიპტელი ფიზიოთერაპევტი, რომელიც ბილიარდს არტასთან ერთად თამაშობდა. silly girl from Kosovo - ასე გამაცნო არტა მოჰამედმა და რატომღაც ჩავთვალე, რომ ცოლ-ქმარი იყვნენ, თუმცა მოგვიანებით შევიტყვე, რომ ერთი პროგრამით იყვნენ ჩამოსული ამერიკაში და აქ გაიცნეს ერთმანეთი და არანაირი რომანტიკული ურთიერთობა არ ჰქონდათ. იმ საღამოს შემოგვთავაზა კორეელმა თი ჯეიმ (რომელსაც თალჯუ ერქვა მაგრამ ვერ გამოვთქვამდით და ამიტომ TJ შევარქვით) შემდეგ დღეს დრაგონ ქონის პარადზე წასვლა.

შემდეგ დღეს მე, თიჯეი და მო (მოჰამედმა გვითხრა, მო დამიძახეთო) პარადზე წავედით. მო მეუბნებოდა, ერთ ეგვიპტელ მსახიობს ჰგავხარო, ფოტო მაჩვენა და ვიღაც ძველი მსახიობი იყო (სავარაუდოდ ამჟამად გარდაცვლილი ან ძალიან მოხუცი) და დიდად არ ვგავდი, ჩემი აზრით. თი ჯეი შეეკამათა, ნატალია ბევრად ლამაზია ამასთან შედარებითო, თუმცა მოს მიაჩნდა რომ ის მსახიობი ძალიან ლამაზი იყო ☺ დრაგონ ქონიდან დაღლილები დავბრუნდით, იქ ჭამა ვერ მოვახერხეთ, რაღაც ფუდ კორტში მივედით დიდი რიგების გადავლის შემდეგ, მაგრამ ვერაფერი ავარჩიეთ და ისევ ვილაში დავბრნდით. მომ კესადია მოგვიმზადა, რომელიც როგორც აღმოჩნდა, ცხოვრებაში პირველად გააკეთა, ოღონდ არა მხოლოდ კესადიას, არამედ ზოგადად საჭმელს ამზადებდა პირველად ☺ იმ დროს კი გემრიელი იყო, მაგრამ მერე მუცელი საეჭვოდ ამტკივდა. ასე დავმეგობრდით მე, თი ჯეი და მოჰამედი - ქართველი, კორეელი და ეგვიპტელი :)) მო თი ჯეის სულ ეხუმრებოდა და თან სულ ეუბნებოდა, საუკეთესო ადამიანი ხარ, ვისაც შევხედრივარო. თი ჯეი მართლა რაღაცნაირად კარგი იყო, მაგალითად, ერთხელ ბორდგეიმს ვთამაშობდით, კამილმა უგემრიელესი ბრაუნი გამოაცხო, თეფშზე გადმოვიღე და სათამაშო მაგიდას დავუბრუნდი. ჭამა დავამთავრე და თეფში გვერდით მივწიე, ვიფიქრე რომ თამაშის დასრულების შემდეგ გავრეცხავდი (ვილაში ყველა რეცხავს იმ ჭურჭელს, რომელსაც გამოიყენებს) რაღაც მომენტში, ვერც შევამჩნიე როდის, თიჯეიმ თეფშები წაიღო და გარეცხა. სულ ასეთ წვრილმან კარგ რაღაცებს აკეთებდა, ძალდაუტანებლად, ისე რომ ვერც შეამჩნევდი. მო ჩემი ასაკის იყო და თი ჯეის ასაკი რომ მოვძებნე ფეისბუქზე, 47 წლის აღმოჩნდა! დიდი ხანი სრული შოკი მქონდა, სულ ჩვენი ასაკისად აღვიქვამდით და ვეხუმრებოდით.

ერთხელ მოხალისემ ატლანტასთან ახლოს ტბაზე წაგვიყვანა მინივენით, 15-მდე კაცი ვიყავით. მო სხვაგან წავიდა, ამიტომ მხოლოდ მე და თი ჯეი ვიყავით ჩვენი მცირე სამეგობრო წრიდან. მოხალისე, რიჩარდი, ავსტრალიელი იყო, რომელიც CDC-ში მუშაობდა და წინათ ვილაშიც ცხოვრობდა. მე არც ცურვა ვიცი და არც საცურაო კოსტიუმი მქონდა წაღებული, ამიტომ ნაპირზე ჩამოვჯექი და წიგნს ვკითხულობდი. რიჩარდი ერთ ვილელ გოგოსთან ერთად ძალიან ღრმად შევიდა ტბაში, დანარჩენები დიდხანს ველოდეთ, სანამ მობრუნდებოდნენ. რომ დაბრუნდნენ, ამ გოგოს ვუთხარი, so you swim really well-მეთქი და გაეცინა, არც ისეო. ვილაში რომ დავბრუნდით, რიჩარდმა შემოგვთავაზა სასროლად წასვლა. უმეტესობამ უარი თქვა და მხოლოდ მე, თი ჯეი, ერთი ინდოელი ბიჭი და მოცურავე გოგო დავთანხმდით. გზაში ეს გოგო გამომელაპარაკა, საიდან ხარო და როცა გაიგო, საქართველოდან ვიყავი სახე გაუნათდა და ძალიან მიყვარს თქვენი საჭმელიო! ასე გავიცანი მირა ყაზახეთიდან. ალმატში ვარ ნამყოფი-მეთქი და თვითონაც ალმატიდან ყოფილა. სროლის შემდეგ ნეკნების ბარბექიუს საჭმელად წავედით იგივე შემადგენლობით. გზად მე და მირა გაუჩერებლად ვქაქანებდით ყველაფერზე. აღმოჩნდა, რომ მირაც დარბოდა, პარკში მივდივარ ყოველ საღამოსო. შემდეგი სირბილი ერთად დავგეგმეთ. 
 
თი ჯეი მალევე წავიდა, სექტემბრის ბოლოს მეც დავტოვე ვილა ერთი თვით. თავიდან მარტო ცხოვრება გამიჭირდა, ვილას ხმაურიანი საღამოების მერე ბინაში სრულიად მარტო ყოფნა უცნაური იყო. თუმცა ვილასთან 7 წუთის ფეხით სავალზე ვცხოვრობდი და ამიტომ მირასთან კონტაქტი არ გამიწყვეტია, საღამოობით სარბენად მივდიოდით, ან General Muir-ში ვსხდებოდით დინერზე. სოვინიონ ბლანს ვსვამდით და ათას რამეზე ვსაუბრობდით. როგორი უცნაურია, რომ პოსტ-საბჭოთა ქვეყნებს უამრავი საერთო გვაქვს. ვიხსენებდით, როგორ გვიჭირდა 90-იანებში, ჩვენს დედებს როგორ უწევდათ მომქანცველი სამუშაო რომ შვილები გადაერჩინათ. რამე ამბავს რომ გავიხსენებდი, same, same - მეტყოდა მირა და გააგრძელებდა მსგავსი ამბების მოყოლას. Fall break-ზე ერთად წავედით ნიუ ორლეანში, სადაც ღამის ავტობუსით ვიმგზავრეთ. ცოტა გვეშინოდა, მაგრამ ძალიან საინტერესო გამოცდილება იყო. 

ხანდახან, ლექციებზე მიმავალს, მოც მხვდებოდა გზაში და ერთმანეთს მოვიკითხავდით.

ოქტომბრის შუაში მირაც მიდიოდა, ავსტრალიაში ბრუნდებოდა (ყაზახი კია, მაგრამ ავსტრალიაში ცხოვრობს). მისი წასვლის დღეს, ლექციები გვიან მეწყებოდა და დილის ყავაზე შევხვდით General Muir-ის ბეიქერიში. ყავა ავიღეთ და გარეთ მაგიდასთან დავსხედით, მოღრუბლული დღე იყო, ხალხი ყავით ხელში გამოდიოდა GM-დან და სამსახურებისკენ მიიჩქაროდა. არასდროს დამავიწყდება ეგ დილა, მაშინაც კი უკვე ვიცოდი, როგორ გავიხსენებდი იმ დილას და იმ მომენტს, თუნდაც იმას, დილას სახლიდან გასვლამდე არ ვისაუზმე, ვიფიქრე ბეიქერიში ავიღებ რამეს-მეთქი, მაგრამ ჯერ არ ჰქონდათ არაფერი გამომცხვარი და უზმოზე დავლიე ყავა :) იქიდან მირას ვილაში გავყევი, რაღაცები უნდა მოეცა ჩემთვის და სამზარეულოში რომ შევედი, ისე გაუცხოებულად ვიგრძენი თავი, რომ გამახსენდა, ერთ კვირაში უკან ვბრუნდებოდი, ცოტა პანიკამ შემიპყრო. მირას დავემშვიდობე და უკან დავბრუნდი, ჩემს ბინაში.

შემდეგ კვირაში ვილაში დაბრუნება მიწევდა. ორშაბათს ღამით ჩანთები ვილაში გადავიტანეთ მე და ბალამ, ოთახი ჯერ არ იყო თავისუფალი, ამიტომ ჩანთები ქვევით, პატარა საკუჭნაოში დამატოვებინეს და შემდეგ დღეს უნდა დავბრუნებულიყავი. საკუჭნაო პატარა საკონფერენციო ოთახში იყო და რომ შევედით, ერთი ბიჭი იჯდა და მეცადინეობდა. 

ვილაში დაბრუნება იმაზე რთული აღმოჩნდა, ვიდრე წარმომედგინა. სამშაბათს დილას, ლექციიდან რომ დავბრუნდი, ბინაში მივირბინე, ბოლო ნივთები ავიღე და ოფისში გავიქეცი გასაღების დასაბრუნებლად. ჩექაუთი 12-ზე იყო და ზუსტად 12-ს აკლდა წუთები, რომ გასაღები ჩავაბარე :) იქიდან ვილაში ჩავედი, ჩემი უზარმაზარი ჩანთა კიბეებზე ავათრიე და ოთახში შევედი. კარები მივხურე, ვიდექი და ოთახს ვუყურებდი და ჯერ უარყოფაში ვიყავი, რომ მე აქ უნდა მეცხოვრა. ამიტომ ზურჩანთას დავტაცე ხელი და როლინსში წავედი, ლექცია მეწყებოდა მალე. საღამოს რომ მოვდიოდი, ფეხები უკან მრჩებოდა. ჩემს ყოფილ ბინასთან რომ არ ჩამევლო, ქუჩის მეორე მხარეს გადავედი და იქიდან წავედი ვილასკენ. გზად CVS-ში შევიარე, ბოსტნეულის ჩიფსები და დოქტორ პეპერი ვიყიდე და პირდაპირ ჩემს ოთახში ავედი (მართალია საჭმლის და სასმლის ატანა არ შეიძლებოდა, მაგრამ სტრესმა მეამბოხე გამხადა). ვახშამზე სამზარეულოში არ ჩავსულვარ, ოთახში ვჭამე ჩიფსები და დოქტორ პეპერი დავაყოლე. ესეც სტრესის კიდევ ერთი ნიშანი - სრულფასოვანი ვახშამი გამოვტოვე. მეორე დილასაც ჯერ კიდევ არ ვაღიარებდი, რომ ვილაში ვცხოვრობდი, დილით ჩანთა ავიღე და პირდაპირ როლინსში წავედი, იქაურ კაფეტერიაში ვისაუზმებ-მეთქი. საღამოს კი დრამატული კულმინაცია მოხდა - ვილაში დავბრუნდი, გამოვიცვალე და გარეთ გავედი სასეირნოდ, უმიზნოდ მივხეტიალობდი და უცებ აღმოვაჩინე, რომ ჩემი ყოფილი ბინის წინ სკვერთან ვიყავი. სკამზე ჩამოვჯექი, ამ სკვერში მუსიკა იყო ჩართული სულ, იმ მომენტში რაღაც სევდიანი სიმღერა გასდევდა ფონად, ვიჯექი და ჩემს თავს ვეუბნებოდი, რომ რაღაც სულელური ფილმის პერსონაჟივით ვიქცევი. მაგრამ მაინც სასიამოვნო იყო ეგ დრამატიზმი.
შემდეგ დილას 10-ზე მქონდა ლექცია. ჩემს თავს შემოვუძახე, რომ უნდა შემეწყვიტა ეს სულელური ქცევა, ამიტომ დილას ავდექი, ჩავიცვი და ეგრევე GM-ის ბეიქერიში გავიარე, ყავა და დარიჩინის ფუნთუშა უნდა ამეღო, დრო ბევრი არ მქონდა და ლექციაზე შევჭამ-მეთქი, ვიფიქრე. ყავა და ფუნთუშა ავიღე, გამოვედი ყავით ხელში და იქვე ახლოს ძელსკამზე დავჯექი, მინდოდა ფუნთუშა ჩანთაში შემენახა. ყავის ჭიქა გვერდით დავიდე, ჩანთისკენ მოვტრიალდი და უცებ მესმის დგლაფანის ხმა - სანამ მიხედვას მოვასწრებდი, ვიგრძენი როგორ ჩამეღვარა ცხელი სითხე ბოტასში. ჭიქა გადაბრუნდა და მთელი ყავა დაიქცა, ერთი ყლუპის დალევაც ვერ მოვასწარი. ეგეც შენი დილის საუზმე. წავედი ლექციაზე, ვერც ფუნთუშის ჭამა შევძელი, იმდენი გლაზური ჰქონდა მოსხმული, ჩანგლის გარეშე შეუძლებელი იყო, გეჭამა და მთელი ლექცია მუცელი მიყურყურებდა. 
იმ საღამოს მივხვდი, რომ დრო იყო მეღიარებინა, რომ ვილაში ვცხოვრობ და სამზარეულოსკენ გავეშურე. სასადილო ოთახში რომ გავიარე, გრძელი მაგიდის თავში ბევრნი ისხნდნენ და ესპანურად ლაპარაკობდნენ. მათ შორის ერთი-ორი ძველი ნაცნობი იყო და მათ მივესალმე. სამზარეულოში შევედი და პროდუქტის ურნები გავიმზადე, "Natalia" ნაჩქარევად დავაწერე. თითქმის არაფერი პროდუქტი არ მქონდა, საყიდლებზე ვიყავი სასწრაფოდ წასასვლელი, რისთვისაც მოხალისესთან უნდა ჩავწერილიყავი, რომელიც მანქანით წაგვიყვანდა უახლოეს პროდუქტების მაღაზიაში.

რამდენადაც პირველ მისვლაზე ენთუზიაზმით ვიყავი სავსე, ყველას ვუღიმოდი და ვესალმებოდი, იმდენად ახლა არ მაინტერესებდა არავინ და არაფერი, I hate this place გულში ვიმეორებდი სულ, უკვე მანტრასავით მექცა. მოც არ იყო ვილაში იმ პერიოდში, ნიუ იორკში იყო წასული რამდენიმე კვირით. ისე მოხდა, რომ ყველა ძალიან თავაზიანი იყო ჩემ მიმართ, პირიქით ისინი მიღიმოდნენ და მესალმებოდნენ, რაც ცოტა არ იყოს, მიკვირდა. ერთ დილას, სამზარეულოში ყავას რომ ვიკეთებდი, იმ ბიჭმა, საკონფერენციოში რომ დავინახე დაბრუნების წინა დღეს, საუბარი გამიბა ახალი ხარო? და გამომკითხა საიდან ვიყავი. მეო კიმი მქვიაო, თავის სახელი დამიმარცვლა. შემდეგ დღეს, პირველ საყიდლებზე რომ წავედი, იმდენი რამ ვიყიდე,პარკებს ვერ ვტევდი მაგიდაზე, კიმიც სამზარეულოში იყო და იცინოდა, მეორე მსოფლიო ომისთვის ემზადები თუ რატომ იყიდე ამდენი პროდუქტიო? მერე დატრიალდა, ახალი ურნები გამოძებნა უცებ, გამირეცხა და წინ დამიწყო, ამაში ჩაააწყვეო. ერთ საღამოს ჩაშუშულ სოკოს რომ ვამზადებდი, კიმი შემომესწრო, დაინტერესდა რას აკეთებ-ო, is it fungus? მეკითხება. "მაშრუმზ" რატო არ ეძახი, ეგრე რომ ამბობ,  დაავადებას უფრო ჰგავს-მეთქი, და ფუნგუს არის და აბა რა დავუძახოო, გულწრფელად გაუკვირდა :D მომზადებული სოკო მასაც გავუყავი და დიდხანს ვლაპარაკობდით მერე, ესპანურს მასწავლიდა და პერუსა და ბრაზილიაზე მიყვებოდა (პერუელია მაგრამ ბრაზილიაში ცხოვრობს და მუშაობს). ამ დროს შემომთავაზა, ხვალ დილას მოლში მიდიან დანარჩენები, მანქანა ჰყავთ დაქირავებული და ხომ არ წახვალო? მერე ერთმა გოგომ გამოიარა და იმას დაუძახა, ხვალ რომელზე მიდიხართო, ნატალიაც რომ წამოვიდესო და ამ გოგომაც ძალიან ღიმილით და უშუალოდ შემომთავაზა წასვლა. მაშინ პირველად გამოვცადე ლათინო ამერიკელების უშუალობა, ისე დაგელაპარაკებიან, თითქოს ასი წელია გიცნობენ, არც ზედმეტად თავაზიანად და არც ფამილარულად. სასადილო ოთახში სულ ერთად ისხდნენ და მათი ესპანური-პორტუგალიური ლაპარაკი იავნანასავით ჩამესმოდა სულ. რაღაცნაირ კარგ აურას ქმნიდნენ იქ ყოფნით.

თუმცა, სანამ მათ დავუმეგობრებოდი, მანამდე ვეიტაოს და ეკს დავუმეგობრდი. ვეიტაო ბორდგეიმის თამაშისას გავიცანი და ემორის ჯიმში დავიწყეთ ერთად სიარული, ეკის გაცნობა კარგად არ მახსოვს, სანთან ერთად იყო სულ (ორივე ტაილანდელები არიან), მერე სანი მორიგ მოგზაურობაში წავიდა (სულ მოგზაურობდა!), და მე, ვეიტაო და ეკი დავმეგობრდით. ესენი სულ საჭმელებს ამზადებდნენ საღამოს და მეც მაჭმევდნენ. თან ყველაფერი ყოველთვის გემრიელი გამოსდიოდათ, იმიტომ რომ საათზე მეტს ატარებდნენ ქურასთან! მაშინ როცა ჩემი კონტრიბუცია ჩვენს საღამოს ვახშმებში ძირითადა დაჭრილი ავოკადო იყო :) თუმცა, ერთი დღე ქართული კერძების დღედ დავთქვით და ლობიო და ჭვიშტარი მოვუმზადე. მგონი, მოეწონათ. მე კი ძალიან მომეწონა, მართლა ქართულ გემოებს ჰგავდა.

ერთ საღამოს მე, ვეიტაო და ეკი სტრიპტიზ კლუბში ვაპირებდით წასვლას (?) არ ვიცი, არ მკითხოთ რატომ. მთელი დღე ბიბლიოთეკაში მქონდა გატარებული, იქიდან პირდაპირ ჯიმში წავედი და საღამოს სახლში თავმტკივანი და დაღლილი დავბრუნდი, ცოტა წავუძინე და 9-ზე მაღვიძარამ გამაღვიძა. მივხვდი, რომ საერთოდ არ მქონდა სტრიპტიზ კლუბში წასვლის სურვილი. ბიჭებს მივწერე, ჩემს გარეშე წადით-მეთქი და ვეიტაომ ძალიან გააპროტესტა, ეგრე რა აზრი აქვსო! არ ვიცი, არ მკითხოთ რატომ. ეკმა გვითხრა, სამხრეთ ამერიკელები რაღაც ბარში აპირებენ წასვლას და იქ ხომ არ წავიდეთ ჩვენცო. ეს იდეა მოგვეწონა, და საბოლოოდ იმ ბარში უამრავი ვიცეკვე, ისე რომ ბოლოს ყველა დაიღალა და მე კიდევ არ ვჩერდებოდი. მაგ ცეკვების მერე, ვეიტაომ მითხრა, ქართველები უფრო კონსერვატიულები მეგონენო :)

ნელ-ნელა ლათინოამერიკელებიც გავიცანი. მეორე დილას მე, მიგელი და ლუსი სარბენად წავედით. ორივე კოლუმბიიდან იყვნენ, სამედიცინოს სტუდენტები. ატლანტაში როტაციაზე იყვნენ. ბელისარიოც კოლუმბიელი იყო და კიმისთან ერთად ცხოვრობდა ოთახში. კიმი ძალიან ერთობოდა ჩვენით, ვინაიდან მე ძირითადად ბელისარიოს teasing--ით ვიყავი დაკავებული და თავს იმდენის უფლებას ვაძლევდი, რომ ესკობარზეც კი ვეხუმრებოდი ხოლმე. კიმის მიაჩნდა რომ იდეალური წყვილი ვიყავით ☺ 

თუმც ჩვენი, როგორც ერთიანი წრის დამეგობრება ალბათ პოლის ჩამოსვლის შემდეგ მოხდა. 

ერთ დღეს, სამზარეულოში ვიყავი და ლანჩს ვიმზადებდი, როცა მკვეთრად ევროპული გარეგნობის ბიჭი შემოვიდა და ხელი გამომიწოდა, გამარჯობა, მე პოლი ვარ-ო მითხრა. კროგერიდან ახალი დაბრუნებული იყო, და სანამ თავის უზარამზარი სპორტული ჩანთიდან პროდუქტებს ალაგებდა, ერთმანეთს გამოვკითხეთ, ვინ ვიყავით და რას ვსაქმიანობდით ატალნატაში. პოლი სამედიცინოს სტუდენტია, ემორიში კვლევაზე იყო ჩამოსული ნეირომეცნიერების კუთხით. საჭმელად რომ დავსხედით, პოლი ყვებოდა, რის ნახვას აპირებდა ატლანტაში. თუ დაუნთაუნში დააპირებ წასვლას, მეც აუცილებად წამოვალ-მეთქი, ვუთხარი. მოგვიანებით, როცა უკვე დავმეგობრდით, მითხრა, მაშინ კი გამიკვირდა, სრულიად ახალგაცნობილზე სადღაც წასვლა რომ შემომთავაზეო, მაგრამ მაშინ არ ვიცოდი, რომ ჭამა ასე გიყვარდა და მართლა მხოლოდ საჭმელად წასვლა გინდოდაო ☺ 

ჩვენი დიდი, ლათინოამერიკული ოჯახი კი მაშინ შეიქმნა, როცა ბოტანიკურ ბაღში სინათლის შოუზე წავედით - მე, პოლი, ვეიტაო, ეკი, მიგელი, ლუსი, კაროლი, ჯულიანა, ანა და ანდრეა. კაროლი და ჯულიანა ბრაზილიელები იყვნენ, ანა ჰონდურასიდან, ანდრეა კი ეკვადორიდან იყო.

გამოსვლისას, უბერებს რომ ველოდებოდით, მიგელმა ვოთსაფში ჯგუფის ჩატი შექმნა და The good villa დაარქვა - ეს ჩატი დღემდე გვაქვს და ძალიან მიყვარს. ვილაში დაბრუნებულებს ძალიან გვშიოდა, ოთახებში აღარ ავედით, სასადილო ოთახში დავსხედით და პიცა გამოვიძახეთ. სანამ პიცები მოვიდოდა, ერთმანეთი ფეიბსუქზე დავიმატეთ და იყო ერთი ხორხოცი, ფოტოების გადაგზავნა. ვეიტაო პიცას არ დაელოდა, სტეიკი შეიწვა და ჩვენ წინ დემონსტრაციულად ჭამა :)

ასე შეიქმნა ის სამეგობრო წრე, რომელსაც ჩასვლის დღიდან ველოდი :)  გრძელი მაგიდის თავში რომ ვსხდებოდით, მახსენდებოდა, სულ სულ თავიდან, ახალი ჩასული, სხვებს როგორ ვუყურებდი ზუსტად ამ ადგილას რომ ისხნდნენ და იცინოდნენ. რაღაცნაირად, კარგი შეგრძნება იყო, ფილმის კადრივით ვხედავდი, ჩემს თავს ჩამოსვლისას და ახლა. 

კარგი  შეგრძნება იყო ეს მოულოდნელი დამეგობრება. საღამოობით მიგელი ჩატში მოიწერებოდა, what's the plan for today? და ვგეგმავდით ფილმების ყურებას ან სადმე წასვლას. სანიც დაბრუნდა მორიგი მოგზაურობიდან და ჩვენს ჯგუფს შემოუერთდა. მიგელი ძალიან მონდომებით გვასწავლიდა სამხრეთულ ცეკვებს მე და პოლს, ერთხელ ლათინოამერიკულ ბარში წავედით და იქ მოვახდინეთ დემონსტრირება :) არც ისე წარმატებით. თუმცა ერთი ჭიქა შარდონეს მერე, საკმაოდ დარწმუნებული ვიყავი, რომ შაკირასავით ვცეკვავდი. იმ ღამით ვილაში რომ დავბრუნდით, სანმა მიკროტალღოვან ღუმელში დონატები გაგვითბო და გვაჭამა. სრულიად ახალი აღმოჩენა იყო ოდნავ შემთბარი დონატების ჭამა, კრემი რომ გამლღვალია. იმის მერე კროგერში სულ ვყიდულობდი ამ დონატებს და სანის მეთოდით ვათბობდი.

მაგრამ ნელ-ნელა ჩვენმა წრემ დაშლა დაიწყო. ჯერ ვეიტაო წავიდა, მერე ლუსი, ორ დღეში მიგელი მიჰყვა, მერე ანდრეა, და დეკემბერში მხოლოდ მე, კაროლი, ეკი, ბელისარიო და პოლი დავრჩით. ჩემი წამოსვლის წინა დღეებში საშინლად გავცივდი, სიცხე მქონდა და ძლივს ვსუნთქავდი (ალბათ იმიტომ, დიდი ოდენობით ნაყინს რომ ვჭამდი სულ). თუმცა წამოსვლის წინა დღეს ბარბექიუ რესტორანში წავედით მაინც მე, ეკი, ბელისარიო და პოლი. თან ავად ვიყავი, თან მშიერი, თან წამოსვლა არ მინდოდა და სანამ მაგიდასთან დაგვსვამდნენ, საკმაოდ ცუდ ხასიათზე ვიყავი. მაგიდასთან როგორც კი დაგვსვეს და მენიუ მოგვიტანეს, ხასიათი გამომიკეთდა და საჭმელი რომ მოგვიტანეს, ლამის ტაში შემოვკარი ბედნიერებისგან (საოცრად გემრიელი იყო ყველაფერი). ბელისარიო ეუბნება ბიჭებს, დაკვირვებიხართ, რომ ნატალია ჭამამდე და ჭამის შემდეგ ორი სრულიად განსხვავებული პიროვნება არისო? :D

შემდეგ დღეს დილას ყველას დავემშვიდობე და ნიუ იორკში გავფრინდი. ასე გასრულდა კარგი ვილას ამბავი. დღემდე ვკითხულობთ ერთმანეთს ვოთსაფში, თუმცა ცხადია,  დროთა განმავლობაში ინტენსივობამ იკლო. მაგრამ ძალიან სასიამოვნოა იმის გახსენება, რომ დედამიწის მეორე მხარეს ცხოვრობენ ადამიანები, რომლებთანაც ბევრი კარგი მოგონება გაკავშირებს.

* * *
ეს პოსტი ძველი დრაფტებში შემომხვდა, გადავხედე, დავარედაქტირე და ვაფაბლიშებ, ბედნიერი დღეების მოსაგონებლად.

Thursday, August 27, 2020

საოცნებო ოფის-სივრცე ფილმიდან

რომელია თქვენი საოცნებო ოფის-სივრცე ფილმებიდან?

არ ვიცი, ამ შუა შვებულებების პერიოდში რატომ გამიჩნდა ეს კითხვა. შეიძლება იმიტომ რომ ოფისი ნახევრად დაცარიელდა და ჩემს ოთახში საერთოდაც მარტო დავრჩი.

უფრო სწორედ კი, ფილმმა The Intern შთამაგონა, ეს კითხვა დამესვა. ნახეთ, რამხელა ფანჯრებია და როგორი ნათელი სივრცეა! სიამოვნებით ვიმუშავებდი ასეთ ადგილას, იმაზეც არ მექნებოდა პრობლემა, ჩემს მონიტორს რომ ყველა დაინახავდა (რასაც არ უნდა ვაკეთებდე კომპიუტერში, არ მიყვარს ჩემს მონიტორს სხვები რომ ხედავენ, რაღაცნაირად ვიძაბები, "ალბათ მიყურებენ და ფიქრობენ რა ნელა ვაკეთებ ექსელში ამ რაღაცას?" - და მსგავსი სულელური ფიქრები).

მიუხედავად იმისა რომ ინტროვერტი ვარ და ჩემს პირად სივრცეში სხვების შემოშვება არ მიყვარს, ოფისში ერთიან, დიდ სივრცეში მუშაობის იდეა ძალიან მხიბლავს. ჩემი სულ-სულ პირველი სამსახური სწორედ ასეთ სივრცეში იყო, უზარმაზარ ოთახში (ალბათ ოთახი უკვე აღარ ეთქმოდა, ისეთი დიდი იყო), დიდ მაგიდებთან ვიყავით კომპიუტერებთან მიმჯდარი და ძალიან მომწონდა. თან ჩემი პირველი საოფისე სამსახური იყო და რაღაცნაირად მომწონდა, დილით რომ მივდიოდი (ყველაზე ადრე, როგორც წესი), მხოლოდ მე და ოფისის დიასახლისები ვიყავით, მე კომპიუტერს ვრთავდი და ოთახი ნელ-ნელა ივსებოდა ხალხით, ყავის აპარატთან რიგი დგებოდა, ჰაერში კი ყავის სურნელი დატრიალდებოდა

ახლა სამსახურში პატარა ოთახები გვაქვს, თითიეულში 3-4 კაცით და მართალია, ოთახების კარი სულ ღია გვაქვს ერთიანობის ილუზიის შესაქმნელად, ხანდახან ერთი ოთახიდან მეორეში გადავძახებთ ხოლმე ერთმანეთს, მაინც განცალკევებით ვართ და რაღაცნაირად არაკომფორტულია ჩემთვის. ამას რომ ვამბობ კიდევ ერთხელ მიკვირს, საშინლად ინტროვერტი ვარ და ხშირად ყურსასმენებით ვმუშაობ, ისე რომ გარემოს სრულიად ვწყდები. მაგრამ როგორც ჩანს, დიდი სივრცე მეტ კომფორტს მიქმნის, მითუმეტეს თუ ეს სივრცე აი ასეთია:



ინდუსტრიული დეტალები ინტერიერში, შემინული ჭერი და თეთრად შელესილი კედლები ძალიან მომწონს. შეიძლება დესკტოპადაც კი დავიყენო სამსახურში და ილუზია შევიქმნა, რომ მეც ასეთ ადგილას ვმუშაობ :)

Tuesday, August 11, 2020

ბათუმი

ბათუმი მენატრება ძალიან. რაღაცნაირად, სულისშემხუთავად ძლიერ. 

რატომღაც მგონია რომ უკვე კარგად ვიცნობ. მისი ყველა უარყოფითი და დადებითი მხარე ვიცი და მიყვარს იმ უარყოფითების მიუხედავად და დადებითების გამო.

იცით რა მენატრება? ის შეგრძნება, ქალაქი პირველად რომ გამოჩნდება. თვითონ ქალაქის დანახვაც, მაგრამ უფრო ის, სქაილაინს რომ დაინახავ და უცებ რაღაც დაგივლის სხეულში, გაგახსენდება ყველაფერი ამ ქალაქთან დაკავშირებული და უკვე მთელი სიცხადით აღიქვამ, რომ ჩამოხვედი.

დაბინავების შემდეგ პირველი გამოსვლა ქუჩებში და ტენიან ჰაერში გახვევა. ტენიანში, მაგრამ ძალიან სუფთა ჰაერში, თბილისის შემდეგ განსაკუთრებით.

პირველი ჭამისთვის წასვლა, უხშირესად - "მიუნხენში". ვიწრო, ქვაფენილიან ქუჩებში სიარული და ბოლოსდაბოლოს მიუნხენის დროშების დანახვა. მაგიდასთან დაჯდომა და სიხარულის კიდევ ერთხელ, ცხადი გააზრება, რომ დიახ, ბათუმში ხარ, და მალე გემრიელად შეჭამ. 

დილით თვალის გახელა და სიუცხოვის არგანცდა. თუ მივლინებით ვარ, შეხვედრაზე წასვლისთვის გამზადება და თუ დასასვენებლად - ზღვაზე გასვლა, თუნდაც ზღვაში არ ჩავდიოდე, მაინც დიდი ბედნიერება ზღვის დანახვისას და მარილიანი ჰაერის სუნთქვა ბევრჯერ, ბევრჯერ.

დილის სირბილის დაგეგმვა - ეს საკმაოდ იშვიათად, მაგრამ ყოველი სირბილის შემდეგ იმაზე ორჯერ უფრო ბედნიერი ვარ, ვიდრე თბილისში სირბილისას. და მერწმუნეთ, სირბილის შემდეგ თბილისშიც ბედნიერი ვარ ხოლმე.

ბათუმის ქუჩებში სიარული არასდროს მომბეზრდება. თუნდაც წვიმაში. თუნდაც სიცხეში, როდესაც ძალიან დაგაჭერს მზე, უცებ სიადანღაც მაცოცხლებელი ზღვის გრილი ბრიზი მოვა და შვებას გაგრძნობინებს.

ზოგჯერ ხომ არის, რომ სანამ მოგონებები არ გახდება, უშუალოდ მიმდინარეობისას ისე ვერ გრძნობ სიხარულს და ბედნიერებას, ვიდრე შემდეგ, როცა იხსენებ. ბათუმის შემთხვევაში ასე არაა, ის ბედნიერება ყოველთვის იმ წუთისაა ხოლმე, ცხადი და ხელშესახები.

და ახლა, როცა ვიხსენებ, ისევ ისეთი ძლიერია, მაგრამ არა - ხელშესახები.

უამრავი ფოტოდან ეს ავარჩიე, ფოტო გადაღებულია გზიდან, როცა კარანტინის შემდეგ პირველად ჩავედი ბათუმში

Sunday, August 9, 2020

Some Random Thoughts

არასდროს მესმოდა იმ ადამიანების, დილას ყავის დალევამდე ხმა არ გამცეთო, რომ ამბობდნენ. მაგრამ დღეს ყავის პირველი ყლუპის შემდეგ მივხვდი, რომ ჩემზეც ჰქონია ეგ ზემოქმედება კოფეინს, უბრალოდ აქამდე ვერ ვამჩნევდი - დილას რაღაცაზე გავბრაზდი და ყავის მერე ცოტა გამიკვირდა, ასე რა მანერვიულებდა.

***

ფეისბუქი უკვე თვეზე მეტია, გაუქმებული მაქვს. ძირითადი მიზეზი, რის გამოც გავაუქმე, სქროლვაზე დამოკიდებულება იყო. უკვე ვეღარ ვაკონტროლებდი, როგორ ვიღებდი ტელეფონს, ვხსნიდი აპლიკაციას და გაუაზრებლად ვიწყებდი სქროლვას. ამიტომ ერთ დღესაც (კერძოდ, 29 ივნისს) ავდექი და გავაუქმე. ეს ფეისბუქის გაუქმების მეორე შემთხვევაა ჩემთვის, პირველი შარშან ზაფხულს, ზუსტად ამ პერიოდში იყო, თუმცა უფრო ხანმოკლე პერიოდით - 2 კვირაში ისევ დავუბრუნდი. წელს ჯერჯერობით დაბრუნების სურვილი არ მქონია. თუმცა თავს არც ვიზღუდავ, თუ მომინდება, აღვადგენ; არ მინდა, აკრძალული ხილი გახდეს. სექტემბერში ჩემი დაბადების დღისთვის ვგეგმავ დაბრუნებას, მილოცვები მიყვარს ☺ ფეისბუქის გაუქმების შემდეგ ინსტაგრამი გახდა ჩემი მთავარი სოციალური ქსელი და ზოგადად, ინტერნეტ-სივრცე. ბოლო დროს როცა შევამჩნიე, რომ ამ სივრცეშიც უკვე დიდი დროის გატარება დავიწყე, ტელეფონში აპლიკაციაზე თაიმერი დავაყენე, რის მიხედვითაც დღეში მაქსიმუმ საათნახევრის გატარება შემიძლია. თუ ამ დროს გადაცდა, ტელეფონი აპლიკაციას დამიბლოკავს და ღამის 12-მდე შესვლას ვერ შევძლებ. ჯერჯერობით შედეგი ასეთია: სამუშაო დღეებში დროისთვის არ გადამიჭარბებია, მაგრამ ვიქენდებზე კატასტროფა ხდება - მაგალითად გუშინ, აპლიკაციაში 3 საათი და 14 წუთი გავატარე! თუ საათნახევრიანი შეზღუდვა გქონდა, ამდენი დრო როგორ დაგიგროვდაო, იკითხავთ. ამაზე გიპასუხებთ რომ საათნახევრის შემდეგ ტაიმერი გამოვრთე და ისე გავაგრძელე სქროლვა. თუმცა საკუთარ თავს დავპირდი, რომ მსგავსი აღარ განმეორდება.

***

"სქროლვის" ქართული შესატყვისი არ გვაქვს, ხომ? იმ ადამიანებს არ მივეკუთვნები ვისაც მიაჩნია რომ ყველა სიტყვა და ტერმინი ქართულადაც უნდა გვქონდეს, მაგრამ ქართული ენა ძალიან მომწონს და ვთვლი, რომ მის დიდ ნაწილს ყოველდღიურ საუბარში ისე აქტიურად არ ვიყენებთ, როგორც შეიძლებოდა, რომ გამოგვეყენებინა. მე რაღაც სიტყვების ამოჩემება ვიცი ხოლმე, ძირითადად ძველებურ სიტყვებს ვაბრუნებ ჩემს ლექსიკონში და რაღაც პერიოდი ძალიან ხშირად ვიყენებ. იმდენი კარგი ჟღერადობის სიტყვებია, რომ მგონია უფრო ზუსტად აღწერს მოცემულ მნიშვნელობას, სხვა უფრო გავრცელებულ სიტყვებთან შედარებით. მაგალითად, ბოლო დროს ხშირად ვხმარობ სიტყვას "მყისიერი", რომელსაც ასე ყოველდღიურ საუბარში ხალხი დიდად არ იყენებს. არადა ძალიან კარგია, მეილებშიც შეგიძლიათ გამოიყენოთ, მაგალითად: "გმადლობთ მყისიერი პასუხისთვის" - ზუსტად აღწერს რომ ადრესატმა ძალიან სწრაფად და დროულად გიპასუხათ. "სწრაფი" ან "დროული" ისე კარგად ვერ გამოხატავდა აზრს, როგორც "მყისიერი".

***

"შითს კრიკს" ვუყურებ და ბოლო სეზონზე ვარ უკვე. კარგ სერიალს რომ მივაგნებ, ეგ მჭირს, მთლიანად უნდა გადავეშვა და ისე სწრაფად ვუყურო, რომ უცებ დავამთავრო და მერე გული დამწყდეს, ასე მალე რომ მოვრჩი, თან ახლის ძებნა რომ მომიწევს. 

***

ჩემი კიდევ ერთი random thought არის თუ რატომ ვარქმევ პოსტების უმეტესობას ინგლისურ სახელებს. ეს ფენომენი ჯერჯერობით ვერ ამოვხსენი, არადა დასაბამიდან ეგრე ვარ. მითუმეტეს, რომ ამ პოსტში, რომელსაც ასევე ინგლისური სახელი ჰქვია, ვლაპარაკობ თუ როგორი კარგია ქართული ენა. 

Sunday, July 5, 2020

Seinfeld Sunday


ძალიან დატვირთული კვირის შემდეგ, მთელი დღეა არაფერს ვაკეთებ და ფონად საინფელდი მაქვს ჩართული. ერთ-ერთი ის სერიალია, რომელიც ძალიან კარგია როგორც საყურებლად, ასევე ფონის შესაქმნელად. ალბათ სიტკომების ნიშაა ეგ, სულ რომ შეიძლება ჩართული გქონდეს, ალაგ-ალაგ მიაქციო ყურადღება და მაინც ისიამოვნო.
დიდი ხანია, საინფელდს აღარ მივბრუნებივარ და მონატრებასთან ერთად, ხელახლა დავაფასე, როგორი გენიალური სერიალია. თუ არ გინახავთ, იცოდეთ რომ უდიდეს საგანძურს უვლით გვერდს და რატომ?

ჯორჯ კოსტანზას, ჯერი საინფელდს, კრეიმერს და რაც მთავარია, ელეინ ბენესს არ იცნობთ, რომლებიც, spoiler alert, ბოლო სერიაში ზუსტად ისეთივე არიან, როგორებიც პირველ სერიაში იყვნენ. ამაზე მეტი ფუფუნება რა გინდათ? არ გაღიზიანებთ, სერიალებში რომ პერსონაჟები ყოველგვარ საფუძველს მოკლებულ ცვლილებებს განიცდიან? ხედავთ, როგორ მიეჩვია მსახიობი და უბრალოდ თავის თავზე მოირგო პერსონაჟი, იმის ნაცვლად რომ პერსონაჟს განეცადა ტრანსფორმაცია? ან კიდევ უარესი - სცენარისტებმა არარეალურად განავითარეს პერსონაჟი, ისე რომ, რამდენიმე სეზონით უკან რომ გადახვიდეთ, სრულიად სხვა პიროვნება შეგრჩებათ ხელში. მსგავსი არაფერი ხდება საინფელდში. აქ სტაბილურობა გელოდებათ. სტაბილურობა, კარგი იუმორი და ნევროტიკი პერსონაჟები. 

პირველ რიგში, ელეინ ბენესზე მინდა გავამახვილო ყურადღება, როგორც ყველაზე კარგ ქალ პერსონაჟზე სიტკომების ისტორიაში. იმდენად რეალურია და ბუნებრივი, ყოველგვარი უაზრო, ქალებზე შექმნილი მითების გარეშე. რაც უფრო მეტჯერ ვუყურებ სერიებს, მით მეტად მიყვარს. და ამ მომენტში განსაკუთრებით:


ჯორჯზე აღარაფერს ვამბობ, თავიდან ბოლომდე შედევრია. ვერც ჩამოვთვლი, რამდენჯერ გავბრაზებულვარ მასზე. თან კარგად რომ მესმოდა, რატო იქცეოდა ისე, როგორც იქცეოდა. კიდევ უფრო მეტჯერ ვბრაზდები კრეიმერზე, მაგრამ თან კიდევ უფრო მიყვარს. თვით ჯერის (საინფელდი) რაც შეეხება, როგორც ზოგადად ხდება ხოლმე, ვისი სახელიც ქვია ნაწარმოებს, ის ყველაზე ნაკლებად პოპულარული და საყვარელია, ასევეა ამ შემთხვევაშიც. ვერ ვიტყვი რომ არ მიყვარს, მაგრამ ვერც იმას ვამბობ, რომ ჩემი საყვარელი პერსონაჟია.

თქვენი ფონური სერიალი რომელია?

Saturday, June 27, 2020

აურზაური არაფრის გამო

ფეისბუქი ძალიან მომბეზრდა.

ნიუსფიდს რომ ვხსნი, თითქოს რაღაც დიდ ოთახში შევდივარ, სადაც, კარს გამოვაღებ თუ არა, სახეში მეცემა ძლიერი ხმაური, ყაყანი. პირველი ვინც შემხვდება, სახეში შემომყვირებს,  რომ ქუჩაში მაცხოვრებელი ძაღლები "მაწანწალა" კი არა, "მიუსაფარი" ძაღლები არიან (სიმართლე რომ გითხრათ, ჩემთვის დიდი მნიშვნელობა არ აქვს, რომელს დაუძახებთ). როგორც კი გვერდით გაიწევა,  გოგო გამოჩნდება, რომელსაც ტელეფონიანი ხელი აქვს გაწვდილი და ცდილობს, შესაბამისი პოზა მიიღოს - სელფისთვის. ამ დროს საიდანღაც ჯენის ჯოპლინის სიმღერა გაისმება და ვიღაცა ყურში ჩამძახებს, ვიცი, აქ სიმღერებს აღარავინ ვაზიარებთო, მაგრამ მინდოდა ეს მოგესმინათო. ჯოპლინის ძველი ფანი ჩაივლის და, მეგობრების ჯგუფი ხმამაღლა დაიძახებს "ჩვენ სტამბაში ვართ კოქტეილების დასალევაად!" და ჭიქებს წამიერად მიუჭახუნებენ ერთმანეთს, მერე ისევ მოაშორებენ, მერე ისევ მიუჭახუნებენ (ისევ წამიერად), ისევ მოაშორებენ, ისევ.. თურმე ბუმერანგი გადაუღიათ. უცებ წინ ახალგაზრდა დედა აისვეტება, და ისე, რომ სხვების ხმა გადაფაროს, ხმას აუწევს: "დღეს აბესალომი მობაჯბაჯდა, წიგნი ეჭირა ხელში, მე-7 გვერდზე გადაშალა და თქვა "შვიდი". არ მჯერა, რომ ჯერ 2 წლისაც არაა!"

ჯენის ჯოპლინის ხმის ფონზე პატარა აბესალომის გონივრული შენიშვნები ირევა და უკვე აღარ ვიცი, სტამბაში შეკრებილი დაქალების ჯგუფზე ვკონცენტრირდე თუ მიუსაფარი ძაღლების ბედზე მეტკინოს გული. 

შეიძლება ნახევარი საათის შემდეგ იგივე კარი შეაღო და ჯოპლინი და სელფები შარშანდელი თოვლივით აორთქლებული დაგხვდეს. ამჯერად აქეთ-იქიდან მოგესმება "20 წლის ადამიანს როგორ უნდა აუკრძალო ბადმინტონის თამაში?" "მე რომ 20 წლის ვიყავი, ბადმინტონის თამაშისგან ხელები მტკიოდა უკვე!" ვიღაცა უფრო მეტად ცდილობს სარგებლის ნახვას ამ რაღაც ამბიდან და მოყვება, ჰარვარდის კამპუსში როგორ თამაშობდა ბადმინტონს 19 წლის ასაკში. ჯერ ვერ ვიგებ, ბადმინტონის თამაშზე რატომ წერს ყველა, მაგრამ თუ ოთახში სიარულს განვაგრძობ, რაღაც მომენტში აუცილებლად გამოვიტან დასკვნას. 

ცოტახნით კარს თუ გამოვხურავ, მეგობრები შემომეხვევიან და ჩატის ფანჯრებივით ამოხტებიან, ზოგი ცალ-ცალკე და ზოგი ჯუფებად - "ნახე ინსტაგრამზე რა ლამაზი ფოტო შემხვდა!" "იუთუბზე ამ ვიდეოს ვუყურებ ეხლა, როგორ ამყნობენ ბალს და ძალიან მომწონს, შენც უყურე, ახლავე, ამ წუთას! და შენი შთაბეჭდილება მომწერე!" 
ყველა მეგობარს რომ მივწერ, რომ კი, ულამაზესი ფოტოა, რომ ბალის დამყნობის პროცესზე საინტერესო არაფერი ყოფილა, აჩქარებულ გულზე ხელი მივიდებ და ღრმად ვსუნთქავ, შფოთვის შემოტევამ რომ გადამიაროს.

და მერე ვხვდები - სოციალური ქსელების ზედოზირება მაქვს. ისევ. 

ცოტახნით (ჩემი მაქსიმუმი ერთი დღეა), ყველაფერს ვთიშავ და აღარსად არ შევდივარ. ვმშვიდდები, წიგნებს ვკითხულობ, ნირვანაში ვარ და ვამბობ, რა კარგი ყოფილა ესე ყოფნა!რატომ ვიტანჯავდი თავს! მაგრამ გულის სიღრმეში კარგად ვიცი, რომ ხვალიდან ისევ შევვარდები იმ ოთახში და საერთო ყაყანში ჩავერევი.