Friday, August 16, 2019

ნიუ იორკი დიდია, მე - პატარა

უკვე უამრავი დადრაფტული პოსტი დამიგროვდა, მაგრამ რატომღაც ამის დასრულება გადავწყვიტე. რაც საკმაოდ უცნაურია, იმის გათვალისწინებით, რომ მხოლოდ სათაური მქონდა დაწერილი.

მაგრამ იდეა მახსოვს - მინდოდა დამეწერა, თუ როგორ აღმაფრთოვანა ნიუ იორკმა. როგორ დავიკარგე ჩასვლისთანავე და როგორ გამწარებული ვეძებდი რუკით უკან დასაბრუნებელ ადგილს შემდეგი ნახევარი საათი და მაინც ვერაფრით ვიგნებდი გზას.

მაშინ გავაცნობიერე, რომ ეს არ იყო ჩვეულებრივი, ყოველი მეორე ქალაქი, რომელშიც მანამდე ვყოფილვარ. ვერ ვიტყვი, რომ დიდი ოდენობით ქალაქები მინახავს, მაგრამ იმაში ნამდვილად დარწმუნებული ვარ, რომ იმაზე ორჯერ მეტიც რომ მქონოდა ნანახი, მაინც იგივეს ვიფიქრებდი. ქალაქზე, სადაც პირველად მოვხვდი ფეხითმოსიარულეთა საცობში, სადაც ძალიან ვცდილობდი, არ შემტყობოდა, რომ ძალიან დაბნეული ვიყავი, თუმცა მაინც ვერავინ შეამჩნევდა, იმდენად ყველა დაკავებულია, იმით, რომ დანიშნულების ადგილამდე მივიდეს - აქ ყველა მიზანმიმართულად, სადღაც მიისწრაფის.

მაღლა რომ იხედები და შენობებს თვალს ვერ აწვდენ, ფიქრობ, რომ კლასუტროფობია შეიძლება დაგეწყოს, მაგრამ  პირიქით, თავს ყველაზე ცოცხლად გრძნობ! ეგაა ამ ქალაქის მაგია.

პირველად რომ ფეხი დავდგი, ნამდვილი კლიშე ფილმის პერსონაჟივით მოვიქეცი, თვალები დავხუჭე და ქალაქს მივაყურადე. თითქოს ყველა ნაცნობი პერსონაჟი განსხეულდა, და ვხედავდი, სადღაც კერი ბრედშო  ჩამორბოდა თავისი ბინის კიბეებზე, გოგოებს რომ შეხვედროდა კოქტეილებზე. ერთი შენობის ზედა სართულის ფანჯრიდან სინათლე რომ გამოდიოდა, მონიკა ამზადებდა ლაზანიას მეგობრებისთვის.

ნიუ იორკი ხომ ყოველი მეორე ჰოლივუდური ფილმის პერსონაჟია, თითქოს უკვე კარგად იცნობ, და როცა მას შეხვდები, ზუსტად  ისეთი დიადი და თვითმყოფადი გხვდება, როგორსაც ელოდი. ცოტა უფრო მეტიც. 

On Adulthood

ევანჯელინ ლილიმ გამოაქვეყნა გუშინ ეს პოსტი თავის ინსტაგრამზე და ისე მომეწონა, უცვლელად გადმომაქვს თავის სურათიანად.



I think as a child, adulthood felt like a definitive point in time. It seemed like once I got there I’d know it and my circumstances at that point would define what kind of an adult I had become. 
As it turns out, adulthood is a continuum that stretches out indefinitely in front of me till I die. What kind of an adult am I? I don’t know. I suppose it depends on when, along the continuum, you ask me. I’m still working on it. 

Right now, I am an enormous, shifting contradiction. I feel so weak and yet I am so strong. I feel so discouraged from my drive and yet so rewarded by it. I feel so uncertain and unreliable and yet I’ve never felt more stable or knowing. Wisdom hurts, doesn’t it? Hence the stillness.

რომ წავიკითხე, ისეთი რეზონანსი მოახდინა ჩემთან! მეორე აბზაცი ჩემი ახლანდელი მდგომარეობაა, პირველი აბზაცი კი, ალბათ - ყველა ზრდასრული ადამიანის :) 

Saturday, July 13, 2019

Mrs. Jagger

დღეს ინსტაგრამის უმიზნო სქროლვისას, ერთ ვინტაჟურ ფოტოზე შევჩერდი, სადაც ლამაზი და ოდნავ სევდიანი ქალი იყო აღბეჭდილი. მისმა გარეგნობამ მომაჯადოვა და მაშინვე ფოტოს სათაურს შევხედე, რომ გამერკვია, ვინ იყო. ასე აღმოვაჩინე ბიანკა ჯაგერი.



ბიანკას შესახებ აქამდე არ მსმენოდა და ამიტომ, პირველ რიგში, ვიკიპედიას მივაშურე. ის ნიკარაგუაში დაიბადა, რაც გარეგნულადაც ეტყობა -  ჯეკი კენედისეული იერს სამხრეთ ამერიკულ ეშხი ემატება.

ალბათ ადვილი გამოსაცნობია, რომ ბიანკა ცნობილი მიკ ჯაგერთან ურთიერთობით გახდა. მიკი საფრანგეთში, როლინგ სტოუნზის ტურნეს დროს წვეულებაზე გაიცნო, გაცნობიდან რამდენიმე თვეში კი სენ ტროპეში იქორწინეს.






ეს ფოტოები მათი ქორწილიდანაა. ორივე როგორი ახალგაზრდა და ლამაზია. ალბათ, საზოგადოებაში როცა გამოჩნდებოდნენ, ყველა მათ უყურებდა. გარეგნულად იდეალურ წყვილს ქმნიან. როგორც ჩანს, მიკი ასე არ ფიქრობდა - ხშირად ღალატობდა და რამდენიმე წელში ერთმანეთს დაშორდნენ.


 
ბიანკა 70-იანი წლების ერთ-ერთი ფეშენ აიქონი და ყველა იმდროინდელი წვეულების სახე იყო. ამაზე ნიუ იორკში, ცნობილ ღამის კლუბ სტუდიო 54-ში გადაღებული ეს ფოტოც მეტყველებს, სადაც ბიანკა ლაიზა მინელთან და მაიკლ ჯექსონათ ერთად ზის.



ის ასევე მეგობრობდა ენდი ვორჰოლთან, მაგრამ მოგვიანებით ვორჰოლთან უთანხმოება მოუვიდა, რადგან ამ უკანასკნელმა თავის "ენდი ვორჰოლის დღიურებში" ქალი სულელად მოიხსენია.

ბიანკა და ვორჰოლი

როგორ მიყვარს It Girl-ების ისტორიების გაცნობა. ზოგჯერ, ბრჭყვიალა და გლამურულ ფოტოებში, მზერის ან სხეულის ენით მათი ცხოვრების უფრო ღრმა და საინტერესო ნაწილის დანახვაა შესაძლებელი.



არ ვიცი, რატომ, მაგრამ ბიანკასთან განსაკუთრებული სიახლოვე და კავშირი ვიგრძენი. შეიძლება სულაც არაა ისეთი, როგორიც ფოტოების მიხედვით მგონია, შეიძლება მართლაც სულელია, როგორც ენდი ვორჰოლი მიიჩნევდა. მაგრამ, რადგან სავარაუდოდ მას ვერასდროს შევხვდები, ჩემს წარმოდგენაში ასეთად დავიტოვებ -  ტემპერამენტიან და ოდნავ სევდიან ქალს.

Sunday, June 2, 2019

ჩემი ბრედბერისეული ზაფხული



ზაფხული მოვიდა. ზაფხული. ზაფხული. განა არის რამე, ამ სიტყვაზე მშვენიერი? ის შეიცავს მზის სხივებს, აბიბინებულ ბალახებს, ცივ-ცივ მსხლის ლიმონათს. დიახ, ლიმონათს - ჩვენი ბავშვობა ხომ სწორედ ეგ ტკბილი, გაზიანი ლიმონათები იყო? სეზონებიდან, ზაფხული, ყველაზე მეტად ასოცირდება ბავშვობასთან.

ახლანდელი ზაფხულებიც იმ ძველი, ბავშვობისდროინდელი ზაფხულების აჩრდილებია.

არდადეგების პირველი დღეები თბილისში. ეზოში ალუბალი მწიფდება და წითლად მოჩანს ფოთლებს მიღმა. მეზობლის ეზოდან ბავშვების ჟრიამული მოისმის. ხან ჩვენთან გადმოდიან, ხან - ქუჩაში გავდივართ და ვთამაშობთ ორდროშობანას, ფეხბურთს ან ფრენბურთს. მერე ქუჩიდან პირველი ოჯახი მიდის ქალაქგარეთ, ძირითადად - სოფელში. მას მიყვება მეორე ოჯახი, მესამე, და ქუჩა ნელ-ნელა ცარიელდება, წყნარდება. დღის განმავლობაში მხოლოდ ჩიტების ჭიკჭიკი, ჩამავალი მანქანის ან მეზობლის ქალების ხმა ისმის. შუადღისას, როცა გაუსაძლისად ცხელა, ეს ხმებიც მიწყდება და სიცხისეული გარინდება დგება, ნიავი არ იძვრის.

ამ დროს ცხოვრება სოფლებშია გადანაცვლებული, ნამდვილი, ჭეშმარიტი ზაფხული იქ დგას - შუადღის სიცხისას ბებო ამაოდ ითხოვს, რომ სახლში შემოვიდეთ, მზემ რომ არ დაგვკრას. აქაური შუადღის გარინდება არასდროსაა ბოლომდე ჩუმი, ბუზის აბეზარი ბზუილი მაინც ისმის და თუ აივანზე გახვალ და მიაყურადებ, შორს ფუტკრების საქმიან ზუზუნსაც მოჰკრავ ყურს. ხანდახან კი მამალი დაგვიანებული ყივილით არღვევს მყუდროებას.


სოფლის განაპირას გორაკებზე თუ ჩაირბენ, ქონდარისა და ფარსმანდუკის მძაფრი სუნი გეცემა, შუადღის მზეზე განსაკუთრებულად რომ აალებულა. ზევით, სადღაც ჩიტი ჩაიფრენს ჭყივილით, ხმა ნელ-ნელა მიწყდება. სოფლის მეორე ბოლოში მცხუნვარე მზის ქვეშ მინდორს გაივლი და, ფიჭვნარამდე მიაღწევ. ის მკვეთრი საზღვარი, მინდორსა და ხეებს შორის, უცებ გადაილახება და მაცოცხლებელ სიგრილეში შეხვალ, სადაც უჩვეულო სიჩუმე და წიწვების სურნელია. ქარის იდუმალი ხმა ხანდახან წამოუვლის და ხეებს ააშრიალებს, მზის ნათელს სახეზე გადაგატარებს და მიიმალება. ფიჭვნარში წამოღებულ ყველს, კიტრსა და პომიდორს სულ სხვა გემო აქვს; რაღაც იდუმალი არომატი ეძლევა, რომელსაც ვერასდროს ამოხსნი და არც ღირს, იფიქრო.

მოსაღამოვებულზე სოფელში რომ ჩამოირბენ, გამოცოცხლებულს შენიშნავ. სოფლის ქალები საქონლის დასახვედრად ემზადებიან, კაცები არ ჩანან, ალბათ იმიტომ, რომ მათი ხმა ნაკლებად ისმის. შეხვდები წყაროდან მომავალ მეზობლის ქალს, რომელიც მხიარულად გადმოგძახებს თხრილის მეორე მხრიდან. ამ თხრილში საიდანღაც მოედინება წყალი, რომელიც ზაფხულობით შრება და მის ნაპირებზე ველური პიტნა ხარობს. გეჩქარება - ძროხებს სახლში უნდა მიასწრო, შუაში რომ არ მოჰყვე (და რწყილები არ აგეკიდოს, როგორც დედა გაფრთხილებდა თბილისიდან წამოსვლის წინ). სახლში მისვლისას, ბებოსთან აუცილებლად იქნება მეზობელი სტუმრად, აივანზე სხედან და გამოგკითხავენ, სად იყავი ამდენი ხანი, ხომ ძალიან მოგშივდებოდა?! ბინდდება. ნახირი ამოივლის, მძიმედ, წყნარად, მხოლოდ აქა-იქ გაისმის ბღავილი, თითქოს პატრონს მოახლოებას ამცნობენო. თან მოჰყვებათ მოტკბო, მძიმე სუნი, ცოტა ბალახის, ცოტაც - სხვა. ბებო ვახშმისთვის იწყებს ფაციფუცს, უკვე სიბნელე ჩამოწვება და აივანზე ნათურა ინთება, რომელსაც უმალ მოჰყვებიან ღამის ფარვანები და ჩუმი ფართხალით ეხლებიან მინას. ჩაიდანი დუღდება, მოტეხილპირიან ჭიქაში ახალგარეცხილი პიტნა დევს, თაფლიანი ქილა გამოღებულია, ყველი - დაჭრილი. ჩაი ტკბილია, ტკბილი, ტკბილი. მარილიანი ყველი ამ სიტკბოს ერევა და სასიამოვნო სითბოდ იღვრება ყელში. აგრილდა. "შემოიცვი რამე" გეტყვის ბებო. მეზობლის ბავშვები ამოგძახებენ, ამოვლენ და ჩაის შეთავაზებაზე მორიდებით ამბობენ უარს. ბებო ძალას ატანს და ჩაის უსხამს, თაფლს სთავაზობს. ვახშმის შემდეგ ხის კიბეებზე ბრაგაბრუგით ჩავრბივართ, სახლებიდან გამოსული სინათლე ხის ტოტებზეა გაწოლილი, ჭურჭლის წკრიალზე ხვდები, რომ იქაც ვახშმობენ დაღლილი ქალები და კაცები, დაკოჟრილი ხელებით ურევენ კოვზს და ტელევიზორში ახალ ამბებს უყურებენ.

ღამე ჭოტი იწყებს კივილს. მთვარე ვერცხლისფრად ციმციმებს და სოფელში სრული სიჩუმე ჩამოწვება. ოთახის კარს შეიხურავთ და თითქოს ყველანაირი საფრთხისგან დაცული ხარ. დილაადრიან თუ გამეღვიძება, აუცილებლად გავდივარ აივანზე. მოლურჯო ნათელში გახვეულ მთებს გავყურებ, დილის სუსხია, მაგრამ ლოგინის სითბო მაქვს გამოყოლილი და რამდენიმე წუთი მყოფნის. მამლები უკვე ყივიან, საქონელი საძოვრებზეა წასული. ისევ შემიძლია, ძილი შევიბრუნო, სანამ ბებო გაიღვიძებდეს. დილას რომ გავიღვიძებ, გაღებული კარიდან დავინახავ, როგორ ფუსფუსებს აივანზე და საუზმეს ამზადებს.  ზაფხულის კიდევ ერთი დღე იწყება.

Thursday, May 23, 2019

Somebody Feed Phil



მინდა, ჩემს ახალ, საყვარელ ტვ შოუზე ყველას მოვუყვე. მინდა, ვიღაც არსებობდეს, ვისაც ყოველი ეპიზოდის ყურებისას, შთაბეჭდილებებს გავუზიარებ. არა, ვიღაც არსებობდეს კი არა, მინდა, ყველა უყურებდეს ამ შოუს!
გადავწყვიტე, ხმა გამევრცელებინა და ვინაიდან სამიზნე აუდიტორიისთვის ცალ-ცალკე მიწერა ბევრ დროს წაიღებდა, ფბ-ზე დავპოსტე. ქვემოთ ფოტოში დაინახავთ, ამ პოსტს რა შედეგი მოჰყვა.



ამიტომ, ბლოგზე ვწერ!

Somebody Feed Phil ნეტფლიქსის კულინარიული შოუა. კულინარიული ცოტა ისე ჟღერს, თითქოს საჭმლის მომზადების პროცესზე იყოს, როცა ასე ნამდვილად არაა. ფილი, ანუ ფილიპ როზენტალი, ამერიკელი მსახიობია და ამ შოუს ფარგლებში სხვადასხვა ქვეყნის დიდ ქალაქებში ჩადის, იქაურ ხალხს ხვდება და ადგილობრივ სამზარეულოს აგემოვნებს. თითო სერია ერთ დიდ ქალაქს ეთმობა. ამ ეტაპზე უკვე ვნახე ბანგკოკი, საიგონი, თელავივი, ლისაბონი და ნიუ ორლეანი. თუ მოგზაურობა და ჭამა გიყვართ (და ვერ წარმომიდგენია, რომ ასეთი ადამიანები არსებობენ, რომელთაც თუნდაც ამათგან ერთ-ერთი არ უყვართ), ეს შოუ აუცილებლად ეკრანს მიგაჯაჭვებთ! ყოველი სერიის ნახვისას მინდა, იმ ქალაქში გავიქცე, რომელსაც ეს სერია ეთმობა. ჩემი ფანტაზიები ზედმეტად შორს მიდი ხოლმე და უკვე წარმოდგენილი მაქვს, თვითმფრინავის ტრაპიდან როგორ ჩამოვდივარ და ბანგკოკის ცხელ და ტენიან ჰაერს ვისუნთქავ (წესით ასეთ ჰაერი უნდა იყოს იქ)! 

არ ვიცი, თქვენთან როგორაა, მაგრამ ჩემთვის, მოგზაურობა, პირველ რიგში (ხანდახან, შემდეგი რიგი არც არსებობს), საჭმელთან ასოცირდება. რაც, აზრს მოკლებული არაა - რა უნდა იყოს ქვეყნის გასაცნობად უკეთესი, თუ არა მისი სამზარეულო? რომ არ იცოდეთ ქალაქის კულტურა და ლოკაცია და მოგიტანონ მისი დამახასიათებელი კერძი, ეგრევე არ გაგიცოცხლდებათ ის ქალაქი თვალწინ? მაგალითად, წარმოიდგინეთ, რომ მოგიტანეს ზემოთ მოცემულ ფოტოზე შემწვარი შრიმპები ლიმონით, პირველივე ლუკმის გასინჯვისას, ზღვისპირა ქალაქი და ზღვიდან მონაქროლი მლაშე სიო არ წარმოგიდგებათ? 

ზემოთ შრიმპების ფოტო ლისაბონში, ამ რესტორანში აქვთ

მოკლედ, ქალაქის გასაცნობად, ჩემთვის საკმარისია რომ მის ქუჩებში საჭმელად ვიარო და ამით ბოლომდე შევიცნო მისი სული.

ეს შოუ სწორედ ამგვარია, - ქალაქის სულს იცნობ. ფილი ძირითადად (არა, სულ) საჭმელად დადის და ისეთი შეგრძნება გიჩნდება, რომ ლისაბონის ლამაზფილებიან ქუჩებში უკვე ნამყოფი ხარ და შენც გასინჯე ის უნაზეს კრემიანი პაშტელ დე ნატა.

შოუს ყურებისას, ლისაბონმა განსაკუთრებული შთაბეჭდილება მოახდინა. ბოლო პერიოდია, ისედაც ხშირად ვფიქრობ იქ წასვლაზე და ზოგადად, შორიდან შეყვარებულ ქალაქების ჩემს სიაში მოწინავე ადგილზეა. ამ სერიის ნახვისას, ზუსტად ისეთი გამოჩნდა, როგორიც წარმომედგინა, ზუსტად ის სული ტრიალებდა, რასაც ველი მოგზაურობისგან - გემრიელი საჭმელი და ახალი ადამიანების გაცნობა. ერთ მომენტში, ფილი ყველაზე ცნობ პაშტელ დე ნატას ადგილას წავიდა, რომელსაც ჰქვია პაშტეიშ დე ბელემ (არ ვარ დარწმუნებული, რომ სწორად ვწერ, მაგრამ თქვენც ჩემსავით გიყვართ "შ" პორტუგალიურში?) და ერთ-ერთ მაგიდასთან უცხოელებს შეუერთდა, რომლებიც ესპანელები აღმოჩნდნენ. მათი ესპანურენაქცენტიანი ინგლისური და გულიანი სიცილი, მერე კი პაშტელის დაგემოვნება, ერთ რამედ ღირდა. დამშვიდობებისას ყველა სათითაოდ წამოდგა და ფილი გადაკოცნა.

მაგრამ ლისაბონის სერიიდან ჩემი საყვარელი მომენტი იყო, როცა ფილი ერთ ქუჩაზე, იტალიელების სანაყინეში შევიდა. ეს იტალიელები რომიდან ჩამოსულან და ამ ქუჩაზე გაუხსნიათ სანაყინე. სანამ ნაყინს მიირთმევდა და მასპინძლებს ელაპარაკებოდა, ასევე იტალიელი, ალესანდრო, შემოვიდა, რომელსაც გვერდით პიცერია აქვს და ფილს გამოელაპარაკა (თუმცა ინგლისური არ ვიციო, განაცხადა). შუა საუბრისას სადღაც გავარდა და ძალიან მალე დიდი პიცით ხელში დაბრუნდა და ფილს გაუმასპინძლდა, მერე კი ანაზდად ცეკვა დაიწყო (ეს იტალიელები). პიცის მირთმევის შემდეგ, სანაყინის მფლობელმა ბიჭმა ფილი ქუჩის მეორე მხარეს, სასოსისეში გადააიყვანა, სადაც ავსტრიელი მარია უგემრიელეს სოსისს ამზადებს. სოსისის დაგემოვნებისას, ალესანდრო კვლავ შემოვარდა და არ მელოდითო? შესძახა. მის დანახვაზე ფილი ამბობს: I'm calling police :D იტალიელი ბიჭი მარიას ეპრანჭებოდა, მიუხედავად იმისა რომ მან (მარიამ) თქვა, ბოიფრენდი მყავსო. ბოლოს, ყველანი, მარიასთან ერთად, სანაყინეში დაბრუნდნენ, ნაყინი კიდევ ერთხელ მიირთვეს და ყველა ერთად გამოვიდა ქუჩაში, სადაც ალესანდროს პიცას მიირთმევდნენ და იცინოდნენ. 
ამაზე კოხტა და ლამაზი რა უნდა ნახოთ მხატვრულ ფილმებში? ❤

ნიუ ორლეანი

ნიუ ორლეანში ყოფნისას, ფილი იმ ქუჩებში დადიოდა, სადაც მეც ნამყოფი ვარ. თუმცა, სამწუხაროდ, არც ერთ იმ ადგილას ყოფილა საჭმელად, სადაც მე ვიყავი. ნიუ ორლეანის მონატრება გამიხალდა, თავისი გიჟური, აბსოლუტურად ყველანაირი ჩარჩოებიდან ამოვარდნილი რიტმით, ულამაზესი, ფერადი სახლებით, ბევრი, მხიარული შავკანიანებით, რომლებიც ორი წუთის გაცნობილს მოგმართავენ - baby და უგემრიელესი კრეოლური საჭმელით.
(სამწუხარო და გულდასაწყვეტი ამ სერიიდან ის იყო, რომ ფილი კაფე დუ მონდეში არ წასულა და საერთოდ, ბენიე ერთხელაც არ ახსენა! სირცხვილი, ფილ!)

პ.ს აჰ, და ყველაზე სასიამოვნო რა იყო იცით? ამ ქალაქების შეფებს უკვე ვცნობდი ნეტფლიქსის სხვა შოუებიდან! ნაცნობი სახეების დანახვაზე ლამის ხმამაღლა შევძახე, ამათ ხომ ვიცნობ-მეთქი :)

Wednesday, May 15, 2019

სათაურის მოფიქრება ყოველთვის მიჭირდა

რაღაც ისე მოხდა, რომ ბლოგზე აქტიურად ვწერ. აქტიურად ეთქმის, როცა სხვა ბლოგებს გადავხედავთ და უმეტესობას ბოლო პოსტი ორი წლის წინ ჰქონდა. მაგრამ რაღაც ისე ხდება, რომ ძველებურად ვეღარ ვწერ. აი ცნობიერების ნაკადით. ახლა უბრალოდ მოზომილად რაღაც ამბავს ვყვები, რაც, ცუდი არაა, მაგრამ ძველი პერიოდი მენატრება, როცა რაღაცნაირი მუზა მოდიოდა და თავისით იწერებოდა პოსტები. შეიძლება, არც ისე კარგი, მაგრამ საქმე პოსტების ხარისხში კი არა, იმ სასიამოვნო შეგრძნებაშია, რომელიც ამ პოსტების წერას მოჰქონდა. ახლა კი იმაზე ვწერ, რომ ადრე ვწერდი, მეტი ვერაფერს ვახერხებ.

მოდი, იმაზე დავწერ, რა მინდა უახლოეს მომავალში გავაკეთო.
მინდა, დავიწყო რეგულარული ვარჯიში. მინდა, დავიწყო მანქანის მართვის სწავლა.
მინდა, დავასრულო მანუსკრიპტზე მუშაობა. მინდა, გავაგრძელო ესპანურის სწავლა. მინდა განვაახლო სირბილი (ეს ვარჯიშში არ შევიყვანე, ცალკე რამ არის ჩემთვის). მინდა, დავიბრუნო სიმშვიდე.
სულ ესაა რაც უცებ გამახსენდა.


პ.ს საირმეში ვიყავი ამ ვიქენდზე, ისეთი სუფთა ჰაერიაა!

Tuesday, May 14, 2019

Let them have cake

ახლა, სამსახურში, ყავის სმისას ვფიქრობდი, როგორ გამომეყენებინა თავისუფალი 10 წუთი და ჩემს ძველისძველ თამბლერზე შევედი.







მარია ანტუანეტა ჯერ მხოლოდ ამ კადრების გამო მიყვარს. ბოლო გიფის ყურებისას თითქმის ვგრძნობ, ტკბილი კრემის გემოს როგორ ერევა მარწყვის სიმჟავე.

თქვენ რომელი ფილმი განიჭებთ ესთეტიკურ სიამოვნებას?