Sunday, July 5, 2020

Seinfeld Sunday


ძალიან დატვირთული კვირის შემდეგ, მთელი დღეა არაფერს ვაკეთებ და ფონად საინფელდი მაქვს ჩართული. ერთ-ერთი ის სერიალია, რომელიც ძალიან კარგია როგორც საყურებლად, ასევე ფონის შესაქმნელად. ალბათ სიტკომების ნიშაა ეგ, სულ რომ შეიძლება ჩართული გქონდეს, ალაგ-ალაგ მიაქციო ყურადღება და მაინც ისიამოვნო.
დიდი ხანია, საინფელდს აღარ მივბრუნებივარ და მონატრებასთან ერთად, ხელახლა დავაფასე, როგორი გენიალური სერიალია. თუ არ გინახავთ, იცოდეთ რომ უდიდეს საგანძურს უვლით გვერდს და რატომ?

ჯორჯ კოსტანზას, ჯერი საინფელდს, კრეიმერს და რაც მთავარია, ელეინ ბენესს არ იცნობთ, რომლებიც, spoiler alert, ბოლო სერიაში ზუსტად ისეთივე არიან, როგორებიც პირველ სერიაში იყვნენ. ამაზე მეტი ფუფუნება რა გინდათ? არ გაღიზიანებთ, სერიალებში რომ პერსონაჟები ყოველგვარ საფუძველს მოკლებულ ცვლილებებს განიცდიან? ხედავთ, როგორ მიეჩვია მსახიობი და უბრალოდ თავის თავზე მოირგო პერსონაჟი, იმის ნაცვლად რომ პერსონაჟს განეცადა ტრანსფორმაცია? ან კიდევ უარესი - სცენარისტებმა არარეალურად განავითარეს პერსონაჟი, ისე რომ, რამდენიმე სეზონით უკან რომ გადახვიდეთ, სრულიად სხვა პიროვნება შეგრჩებათ ხელში. მსგავსი არაფერი ხდება საინფელდში. აქ სტაბილურობა გელოდებათ. სტაბილურობა, კარგი იუმორი და ნევროტიკი პერსონაჟები. 

პირველ რიგში, ელეინ ბენესზე მინდა გავამახვილო ყურადღება, როგორც ყველაზე კარგ ქალ პერსონაჟზე სიტკომების ისტორიაში. იმდენად რეალურია და ბუნებრივი, ყოველგვარი უაზრო, ქალებზე შექმნილი მითების გარეშე. რაც უფრო მეტჯერ ვუყურებ სერიებს, მით მეტად მიყვარს. და ამ მომენტში განსაკუთრებით:


ჯორჯზე აღარაფერს ვამბობ, თავიდან ბოლომდე შედევრია. ვერც ჩამოვთვლი, რამდენჯერ გავბრაზებულვარ მასზე. თან კარგად რომ მესმოდა, რატო იქცეოდა ისე, როგორც იქცეოდა. კიდევ უფრო მეტჯერ ვბრაზდები კრეიმერზე, მაგრამ თან კიდევ უფრო მიყვარს. თვით ჯერის (საინფელდი) რაც შეეხება, როგორც ზოგადად ხდება ხოლმე, ვისი სახელიც ქვია ნაწარმოებს, ის ყველაზე ნაკლებად პოპულარული და საყვარელია, ასევეა ამ შემთხვევაშიც. ვერ ვიტყვი რომ არ მიყვარს, მაგრამ ვერც იმას ვამბობ, რომ ჩემი საყვარელი პერსონაჟია.

თქვენი ფონური სერიალი რომელია?

Saturday, June 27, 2020

აურზაური არაფრის გამო

ფეისბუქი ძალიან მომბეზრდა.

ნიუსფიდს რომ ვხსნი, თითქოს რაღაც დიდ ოთახში შევდივარ, სადაც, კარს გამოვაღებ თუ არა, სახეში მეცემა ძლიერი ხმაური, ყაყანი. პირველი ვინც შემხვდება, სახეში შემომყვირებს,  რომ ქუჩაში მაცხოვრებელი ძაღლები "მაწანწალა" კი არა, "მიუსაფარი" ძაღლები არიან (სიმართლე რომ გითხრათ, ჩემთვის დიდი მნიშვნელობა არ აქვს, რომელს დაუძახებთ). როგორც კი გვერდით გაიწევა,  გოგო გამოჩნდება, რომელსაც ტელეფონიანი ხელი აქვს გაწვდილი და ცდილობს, შესაბამისი პოზა მიიღოს - სელფისთვის. ამ დროს საიდანღაც ჯენის ჯოპლინის სიმღერა გაისმება და ვიღაცა ყურში ჩამძახებს, ვიცი, აქ სიმღერებს აღარავინ ვაზიარებთო, მაგრამ მინდოდა ეს მოგესმინათო. ჯოპლინის ძველი ფანი ჩაივლის და, მეგობრების ჯგუფი ხმამაღლა დაიძახებს "ჩვენ სტამბაში ვართ კოქტეილების დასალევაად!" და ჭიქებს წამიერად მიუჭახუნებენ ერთმანეთს, მერე ისევ მოაშორებენ, მერე ისევ მიუჭახუნებენ (ისევ წამიერად), ისევ მოაშორებენ, ისევ.. თურმე ბუმერანგი გადაუღიათ. უცებ წინ ახალგაზრდა დედა აისვეტება, და ისე, რომ სხვების ხმა გადაფაროს, ხმას აუწევს: "დღეს აბესალომი მობაჯბაჯდა, წიგნი ეჭირა ხელში, მე-7 გვერდზე გადაშალა და თქვა "შვიდი". არ მჯერა, რომ ჯერ 2 წლისაც არაა!"

ჯენის ჯოპლინის ხმის ფონზე პატარა აბესალომის გონივრული შენიშვნები ირევა და უკვე აღარ ვიცი, სტამბაში შეკრებილი დაქალების ჯგუფზე ვკონცენტრირდე თუ მიუსაფარი ძაღლების ბედზე მეტკინოს გული. 

შეიძლება ნახევარი საათის შემდეგ იგივე კარი შეაღო და ჯოპლინი და სელფები შარშანდელი თოვლივით აორთქლებული დაგხვდეს. ამჯერად აქეთ-იქიდან მოგესმება "20 წლის ადამიანს როგორ უნდა აუკრძალო ბადმინტონის თამაში?" "მე რომ 20 წლის ვიყავი, ბადმინტონის თამაშისგან ხელები მტკიოდა უკვე!" ვიღაცა უფრო მეტად ცდილობს სარგებლის ნახვას ამ რაღაც ამბიდან და მოყვება, ჰარვარდის კამპუსში როგორ თამაშობდა ბადმინტონს 19 წლის ასაკში. ჯერ ვერ ვიგებ, ბადმინტონის თამაშზე რატომ წერს ყველა, მაგრამ თუ ოთახში სიარულს განვაგრძობ, რაღაც მომენტში აუცილებლად გამოვიტან დასკვნას. 

ცოტახნით კარს თუ გამოვხურავ, მეგობრები შემომეხვევიან და ჩატის ფანჯრებივით ამოხტებიან, ზოგი ცალ-ცალკე და ზოგი ჯუფებად - "ნახე ინსტაგრამზე რა ლამაზი ფოტო შემხვდა!" "იუთუბზე ამ ვიდეოს ვუყურებ ეხლა, როგორ ამყნობენ ბალს და ძალიან მომწონს, შენც უყურე, ახლავე, ამ წუთას! და შენი შთაბეჭდილება მომწერე!" 
ყველა მეგობარს რომ მივწერ, რომ კი, ულამაზესი ფოტოა, რომ ბალის დამყნობის პროცესზე საინტერესო არაფერი ყოფილა, აჩქარებულ გულზე ხელი მივიდებ და ღრმად ვსუნთქავ, შფოთვის შემოტევამ რომ გადამიაროს.

და მერე ვხვდები - სოციალური ქსელების ზედოზირება მაქვს. ისევ. 

ცოტახნით (ჩემი მაქსიმუმი ერთი დღეა), ყველაფერს ვთიშავ და აღარსად არ შევდივარ. ვმშვიდდები, წიგნებს ვკითხულობ, ნირვანაში ვარ და ვამბობ, რა კარგი ყოფილა ესე ყოფნა!რატომ ვიტანჯავდი თავს! მაგრამ გულის სიღრმეში კარგად ვიცი, რომ ხვალიდან ისევ შევვარდები იმ ოთახში და საერთო ყაყანში ჩავერევი.


Thursday, June 4, 2020

ფუნთუშა კარამელით

ქალაქი მთის ძირში იყო შეყუჟული. სახლების კარი პირდაპირ ქვაფენილიან ქუჩებზე გამოდიოდა. დილაობით ამ ქუჩებში ახლადმოხარშული ყავის სუნი ტრიალებდა. 

ყველა ასეთი დილა უყვარდა მატილდას, როცა უმეტესობას ჯერ კიდევ ეძინა და მხოლოდ ქალბატონი ნ. შესდგომოდა მუშაობას - ფუნთუშებს აცხობდა, ყავას ადუღებდა, პირველი სტუმრისთვის რომ არ ელოდინებინა. ქალბატონი ნ. საუზმეს დიდ მნიშვნელობას ანიჭებდა. საუზმე მხოლოდ ჭამა არ არისო, ამბობდა; საუზმე არის დღის პირველი ღიმილი, პირველი სიმღერა, რომელსაც მოისმენ, პირველი შეხებაც საუზმეაო.

ამიტომაც დილით ადრიანად დგებოდა. არჩევდა სიმღერებს, რომლის ფონზეც უნდა ესაუზმათ მისი საკონდიტროს დილის სტუმრებს. თუმცა, არავინ იცოდა, როგორი საუზმე ჰქონდა თავად ქალბატონ ნ.-ს, ან ვინ ზრუნავდა მის საუზმეებზე.

მატილდა დილაობით ადრე იღვიძებდა, დარაბებს აღებდა და ძილბურანში მყოფ, გარინდებულ ქალაქს გადაჰყურებდა. მისი სახლიდან მთელი ქალაქი მოჩანდა და ქალაქს მიღმა - ერთადერთი გზა, რომელსაც აქ მოჰყავდი.

იმ დილით გადაწყვიტა, ქალბატონ ნ.-სთან ესაუზმა. სახლის კარი ფრთხილად გამოხურა და დილის სუსხში გახვეულ ქუჩას გაუყვა. საკონდიტროს კარი რომ შეაღო, ელოდა, რომ ქალბატონი ნ. დახლს იქით საქმეში გართული დახვდებოდა, მაგრამ საკონდიტროში არავინ იყო. არავინ, ერთი ადამიანის გარდა. კუთხეში იჯდა, მხრებამდე თმა, წვერი და კეთილი თვალები ჰქონდა. ყავას სვამდა, ანთებული სიგარეტი საფერფლეზე ედო და ბოლავდა. თვითონ კარისკენ იყურებოდა, მაგრამ აშკარად ფიქრებში გართული, გოგონას საერთოდ ვერ ამჩნევდა. მატილდა დაიბნა. თვალები ოთახს მოატარა, მერე კი უცნობისგან ყველაზე მოშორებულ მაგიდასთან დაჯდა.

სამზარეულოდან დარიჩინის და კარამელის სუნი მოდიოდა. თბილი, ტკბილი სურნელი, რომელსაც უცნობის ყავისა და სიგარეტის სურნელი ერეოდა.

მატილდამ გადაწყვიტა, ქალბატონი ნ. მოეძებნა და დახლსმიღმა კარებში შევიდა. სამზარეულოში ქალბატონი ნ. ფუსფუსში გართული დახვდა.

რაღაცის სათქმელად პირი როგორც კი გააღო, მოულოდნელად საიდანღაც სევდიანი, სევდიანი მუსიკა გაისმა.  მატილდა გაჩუმდა. თითქოს მუსიკის ჰანგები ჩიტებივით დაფრინავდნენ მის გარშემო და ჰაერში აჰყავდა, ზევიდან ხედავდა ტყეს, ქვაფენილიან ქუჩებს, სიხარულს და დარდსაც ხედავდა თითქოს.

- აჰ, ჩემო კარგო, ვერც კი შეგამჩნიე. მოგწონს სიმღერა?

მატილდა შეკრთა, თვალები გაახილა. წინ ქალბატონი ნ. იდგა და უღიმოდა:

- ახალმოსულმა სტუმარმა მთხოვა, ეს ჩამერთო. საუზმისთვის ცოტა სევდიანი კი მეჩვენა, მაგრამ სტუმარს გული არ გავუტეხე. აჰ, ალბათ ყავა გინდა არა? ახლავე მოვხარშავ და ახალ ფუნთუშებსაც გამოგიტან, შენ მანამდე შეგიძლია სტუმართან საუბარში გაიყვანო დრო - ქალბატონმა ნ.-მ მატილდას ეშმაკურად გაუღიმა და თითქმის ძალით გაიყვანა სამზარეულოდან.

სტუმარი ისევ სიგარეტს ეწეოდა. ყავა, ალბათ უკვე გაგრილებული, ნახევრამდე დაელია. ფანჯრიდან მზე შემოდიოდა და ყავის ზედაპირს ცოტა გამჭვირვალეს ხდიდა.

- მოგწონთ სიმღერა?- აქცენტით ჰკითხა უცნობმა მატილდას.

- ცოტა მეშინია კიდეც, ისე. ასე მგონია, ჰაერში ვლივლივებ.

უცნობმა პირველად შეხედა მატილდას, ოდნავ გაოცებით.

- არ გინდათ, ჩემს მაგიდასთან დაელოდოთ საუზმეს?

მატილდა ნებისმიერ სხვა დროს უარს ეტყოდა. არ მოსწონდა საუზმეების სხვებთან გაზიარება. მაგრამ არა ახლა.

- დიახ. თუ ერთ ღერსაც მომაწევინებთ - გაუღიმა სტუმარს.

- მარიხუანას მოწევთ? თუ სიგარეტს?

- სულერთია.

ქალბატონ ნ.-ს არ გაჰკვირვებია, მატილდა რომ სტუმრის მაგიდასთან დაინახა. კარამელიანი, მოგრძო ფუნთუშები, რომლის ცომიც სულ ახალი გამოგონილი ჰქონდა, კმაყოფილებით დაუწყო წინ, შემდეგ მატილდას მისი საყვარელი თურქული ყავა დაუსხა.

- მეც იგივეს დავლევ - უთხრა უცნობმა.

- მოგწონთ ეს ქალაქი? - მატილდამ პირველი ყლუპი მოსვა. ყველაზე მეტად პირველი ყლუპი უყვარდა - ქაფშერეული, ცხელი სითხე მაცოცხლებელ ძალად რომ შედიოდა სხეულში.

- არც ისე. ყოველ შემთხვევაში, ჯერჯერობით. აი, ფუნთუშებს არა უშავს. - უცნობმა მოზრდილი ლუკმა მოკბიჩა. თან მატილდას თვალი თვალში გაუყარა. - დიდხანს არ დავრჩები. ისევე, როგორც სხვაგან არ ვრჩები ხოლმე. ყველა ქალაქი მბეზრდება.

მატილდას გაუკვირდა. მას თავის ქალაქი ძალიან უყვარდა. არ ესმოდა, როგორ შეეძლოთ ადამიანებს ერთი ადგილიდან სხვაგან გადასვლა და ყველგან სახლის შეგრძნება.

მას მხოლოდ ერთი ადგილი შეეძლო ეგრძნო სახლად.

- ეს ქალაქი განსაკუთრებულად ლამაზია. ყველა ამას ამბობს, ვინც ჩამოდის. - ხმადაბლა ჩაილაპარაკა.

- მაპატიეთ, თუ უხეშად გამომივიდა. უბრალოდ იმას ვამბობ, რასაც ვფიქრობ. თან, ეს პირველი შთაბეჭდილებაა. ჯერ არაფერი მინახავს, დღეს დილას ჩამოვედი. ფუნთუშებიც უფრო მეტად მომწონს. თუმცა იმას ვერ შეგპირდებით, რომ ეს ქალაქი არ მომბეზრდება.

მატილდამ სტუმარს ზრდილობისთვის გაუღიმა და ფუნთუშა პირველად გასინჯა. თბილი და ტკბილი კარამელი, თითქმის უშაქრო ცომთან საოცარ კონტრასტს ქმნიდა. ასეთი გემრიელი არაფერი გამისინჯავსო, გაიფიქრა. მაშინ მიხვდა, რომ ამ ბიჭთან საერთო არაფერი ჰქონდა.

- ანუ, დამეხმარებით? - სტუმარი სიგარეტს თითებში ათამაშებდა და უყურებდა, ოდნავ, სულ ოდნავ დამცინავი თვალებით.

- რაში?

- ამ ქალაქის შეყვარებაში. არ მისმენდით არა? რატომ ხუჭავთ ჭამისას თვალებს?

- ასე გემოს უფრო მკაფიოდ აღიქვამ.

 მატილდა ფეხზე წამოდგა და თბილი ზედატანი შემოიცვა. - დაგეხმარებით. მაგრამ თქვენ თუ არ მოინდომებთ, არაფერი გამომივა.

Saturday, May 30, 2020

აღმოჩენების გზაზე

ამასწინათ ვფიქრობდი, უფრო სწორად კი მივხვდი, რომ ჩემს თავს სულაც არ ვიცნობ კარგად. ერთი შეხედვით ეს განცხადება უჩვეულოა, მაგრამ თუ დავუფიქრდებით, საკუთარი თავის შეცნობა ცხოვრების ბოლომდე ხომ გრძელდება, მუდმივად ვიცვლებით და საკუთარ თავზე ბევრ ახალ აღმოჩენას ვაკეთებთ. 

მაგალითად დღეს გავაცნობიერე რომ არსებობენ ორი კატეგორიის  ადამიანები, რომლებსაც ჩემზე ძლიერი ზეგავლენა აქვთ - ერთი კატეგორიაა ადამიანები, რომლებიც მაშინებენ და საკუთარ თავში ეჭვს მიჩენენ. მათ შემყურეს, მიჩნდება შეგრძნება, რომ მათნაირი ვერასდროს გავხდები. მათთან ყოფნისას თითქოს ვპატარავდები.  მათ შორის ზოგჯერ ჩემი მეგობრებიც არიან. თუმცა ეს მათი "ბრალი" სულაც არაა, ჩემშია რაღაცა, ღრმად ჩაბუდებული, რომელსაც ჯერ ვერ მივაკვლიე. 

აი მეორე კატეგორიის ადამიანები კი თავს უკეთ მაგრძნობინებენ და მგონია, რომ ყველაფერს შევძლებ. ხშირად ეს მათგან დამოუკიდებლად ხდება, ანუ მე კი არ მეუბნებიან, შენ ძალიან კარგი ხარ და ყველაფერს შეძლებო, არა, უბრალოდ თავიანთი ცხოვრებით ხდებიან ჩემთვის ინსპირაციულები. რა მაგარია, ასეთი რომ ხარ, არა? ვიღაცისთვის ბიძგის მიმცემი. 

ძალიან მინდა, ვიღაცისთვის შთამაგონებელი ვიყო. და ძალიან მინდა, ჩემ გვერდით არასდროს იგრძნოს ვინმემ თავი პატარად.


Tuesday, May 5, 2020

თუთა


სოფლის ბაღში რომ გადიხარ, დიდი თუთა გვიდგას. შავი თუთაა, ამიტომ ზაფხულში, როდესაც მწიფს, მის ტოტებს ქვეშ გავლა დამოკლეს მახვილის ქვეშ გავლის ტოლფასია. თუ თავზე არ დაგეცა, ძირნაყარს მაინც დააბიჯებ ფეხს და მერე აივანზე მუქ წითელ ნაფეხურს შეიტან. ასევე ძალიან იზიდავს ფუკტრებს, მთელი დღე დაზუზუნებენ და მათაც უნდა აარიდო ფეხი. თუთა არ მიყვარს, ამიტომ ბავშვობის მერე მისი ნაყოფი აღარ მიჭამია. ბოლო მოგონება ამ ხესთან 2010 წლის ზაფხულს უკავშირდება, მის ქვეშ სიმინდი რომ შევწვით, მაგრამ ტაროები იმდენად ხმელი იყო, ვერ ვჭამეთ.

არ ვიცი ახლა ეს თუთა რამ გამახსენა. სოფელი მომენატრა ძალიან. ნეტა მალე გაიხსნას გზები.

Sunday, April 26, 2020

Another pop quiz

როგორ ხართ ეს დღეები? მე ცოტა დამღალა სოციალური ქსელების ორომტრიალმა. თავიდან (ანუ პანდემიის დასაწყისში) სოც.ქსელები თითქოს ხსნა იყო, მაგრამ ახლა ზედმეტად დახუთული და სუნთქვისშემკვრელი გახდა. დღეს მცირე შესვენება ავიღე, დილიდან ფეისბუქსა და ინსტაგრამზე თითქმის არ შევსულვარ, საუზმის შემდეგ წიგნს ვკითხულობდი ("ოთახი ხედით"), მერე კი ფილმს ვუყურე.


ჩვენი ცხოვრების ბოლო პერიოდის ტრენდს თუ დავაკვირდებთ, საწყისებს ვუბრუნდებით, ეს გამოკითხვაც ერთ-ერთი მაგალითი იქნება, რომელიც ბლოგზე ადრეც გავაკეთე:

A dessert you’ll never refuse: საერთოდ, ნებისმიერ დესერტზე უარის თქმა მიჭირს.  ამიტომ ეს დღეები ყველაზე მეტად რაც მენატრება, იმას დავასახელებ: რაიმე მოხარშულკრემიანი ნამცხვარი (მაგალითად, ტორტი ან შუ).

A book, TV show or movie you enjoyed recently: ახლახან დავიწყე Community და ძალიან მომწონს! ძალიან კარგი ამერიკული იუმორით და სახასიათო პერსონაჟებით. ტროის და აბედის წყვილი ალბათ სერიალების ისტორიაში ერთ-ერთი საუკეთესოა!
წიგნს რაც შეეხება, ბოლოს აიზეკ აზიმოვის "მარადისობის აღსასრული" წავიკითხე და ძალიან ვისიამოვნე. ძველი ფანტასტების ენა მაინც სულ სხვაა, რაღაცნაირი მაცოცხლებელი ეფექტი ჰქონდა.

Something you’re looking forward to: როდის წავალ პირველად კაფეში, სიხარულისგან აფორიაქებული მიმტანს ძალიან ბევრს გავუღიმებ, უაზროდ ბევრს დაველაპარაკები და რამე გემრიელს შევუკვეთავ, მერე სკამს მივეყრდნობი და დავტკბები კერძის მოლოდინით და გარშემო ხალხის თვალიერებით.

What’s worrying you:  E V E R Y T H I N G .

Your childhood nickname: ნატუკა (დედა მეძახდა) და ნატუჩი (ბებო), ნატუ (ჩემი ძმა, როცა ერთმანეთს არ ვცემდით).

Words or phrases you most overuse: რაღაც პერიოდი მაქვს ხოლმე რომელიმე სიტყვა ამოჩემებული, რომელიც გარკვეული დროის შემდეგ სხვა სიტყვით იცვლება. ამ ეტაპზე ყველაზე ხშირად ვხმარობ სიტყვას "გავაფრინე".

Thursday, April 23, 2020

The Most Beautiful Nature Scene in a Movie

რომელია ბუნების ყველაზე ლამაზი სცენა ფილმში? 

ეს კითხვა IMDB-ს Facebook ფეიჯზე შემხვდა და მყისიერად გამახსენდა Call Me by Your Name, კერძოდ, ის სცენა, როდესაც ელიო და ოლივერი ჩანჩქერისკენ მიდიან.



სუფიან სტივენსის შესანიშნავი სიმღერით გაფორმებული კადრები, მუქ მწვანე, ულამაზეს პეიზაჟს უყურებ და იქაური ცივი ტენიანობა თითქოს ეკრანიდან გადმოდის.

ერთ მომენტში, ოლივერი ჩერდება და კამერისკენ იხედება. როგორც შემდეგ არმი ჰამერი ყვება, ამ ეპიზოდის გადაღებისას იმდენად გადაიღალნენ (იქაურობა ჭინჭრით იყო სავსე, დასუსხულები და სველები იყვნენ), რომ ამ მომენტში მან მართლა გამოხედა კამერას და რეჟისორ ლუკა გუადანინოს, რომ გაეგო, სცენა გამოუვიდათ თუ არა. ეს კადრი ფილმის საბოლოო ვერსიაშიც მოხვდა და მე ვფიქრობ, სრულიად დიდებულია.