Monday, August 14, 2017

ძვირფას მეგობარს - ზაფხულის წერილი

ზაფხული თითქმის მიიწურა. დღეები ისე გაფრინდნენ, რომ მოხედვაც ვერ მოვასწარი. არადა მეგონა, ბევრ რამეს გავაკეთებ-მეთქი. ზედმეტად სწრაფია ეს ზაფხული, ზლაზნია დღეები კი არ აქვს, როგორც შარშანდელს, პირიქით, მიქრის, მიქრის და მღლის. შარშან კი, დღეები ისე ნელი იყო, რომ "ქარის სახელი" ერთ დღეში წავიკითხე. თითქმის 1000 გვერდიანი წიგნია. როგორ ნათლად მახსოვს ის დღე. იმ ზაფხულის კიდევ ბევრი სხვა დღე მახსოვს ცხადად. მაგრამ ახლა შარშანდელ ზაფხულზე არ გწერ, ამ ზაფხულზე მინდა, გელაპარაკო.

სამსახურიდან ისეთ დროს გამოვდივარ ხოლმე, როცა ყველაზე მეტად, ყველაზე აუტანლად ცხელა. ჩავუყვები დაღმართს და ხანდახან მგონია, რომ აი, ახლა დავეცემი სიცხისგან, აი ახლა დავკარგავ გონებას. წლევანდელი ხვატი ძალიან გაუსაძლისია ჩემთვის.

არა, ძვირფასო მეგობარო, ასეთ ყოფით საკითხებზე არ მინდოდა, მომეწერა. მაგრამ ბოლო დროს დამჩემდა, რაც მართლა მაფორიაქებს, რასაც ვგრძნობ და განვიცდი, იმას ვერ ვამბობ ხმამაღლა და ამის ნაცვლად, სიცხეზე ვჩივი ხოლმე, ან სრულიად არასაჭირო  წვრილმანებზე. თითქოს ქარაფშუტა გავხდი, მეორე უკიდურესობაში გადავვარდი. ადრე პირიქით ვიყავი, small talk-ები საერთოდ არ გამომდიოდა, ჩემს საყვარელ თემებზე კი (წიგნები იქნებოდა ეს თუ რამე საქმიანობა), საუბარი მიჭირდა. ამაზე ბევრი ვიმუშავე და ახლა თითქოს მეორე მხარეს გადავვარდი. სადღაც შუალედში, წონასწორობაში მჭირდება დაბრუნება.

იმ დღეს ვფიქრობდი, სადაცაა 30 წლის გავხდები და ჩემ გარშემო ჯერ კიდევ არსებობენ ადამიანები, რომლებსაც ამერიკული კოლეჯის თინეიჯერების მსგავსი წყობა აქვთ შექმნილი. აი, cool სამეგობრო წრით, რომლებიც ცხვირს მაღლა სწევენ და სხვებს, პირველ რიგში, საკუთარ თავს უმტკიცებენ, თუ როგორი მაგარი მეგობრები არიან და თითქოს გთხოვენ, რომ მათი მეგობრობის გშურდეს. ჩემი ასაკის არის ეს ხალხი, ჭკვიანი, მოაზროვნე ადამიანები. მაგრამ ეტყობა, ამერიკული კოლეჯის სინდრომს საქართველოში ასაკი არ აქვს ☺

რამდენიმე დღის წინ კი ახალი აპლიკაცია გავრცელდა, სადაც მსურველებს ანონიმურად შეეძლოთ, მოეწერათ. ცნობისმოყვარეობის გამო გავაკეთე. 2 დღეში გავაუქმე. არც მომბეზრებია, არც ბევრი უარყოფითი მიმიღია, უბრალოდ მივხვდი, რომ სისულელე იყო.
სულ 39 წერილი მივიღე. აქედან ორი იყო ისეთი, გულში რაღაც ჩამწყდა, რომ წავიკითხე. არა იმიტომ, რომ რაც ეწერა, ტყუილი იყო. პირიქით, სიმართლეს ამბობდნენ. არც იმიტომ, რომ სიმართლის წაკითხვა არ მესიამოვნა.
ამ წერილებს მეგობრები მწერდნენ და მკიცხავდნენ. მეგობრები. ანუ მათ ჩემში რაღაც თვისება არ მოწონთ და ამას არ მეუბნებიან, ალბათ არც არასდროს მეტყვიან. იმ ფაქტის გაცნობიერებამ მატკინა გული, რომ მათ ამის ხმამაღლა თქმა არ უნდათ ჩემთვის.

ვერც კი ვხვდები, ვინ შეიძლება იყვნენ, შეიძლება ერთი ადამიანია ორივე წერილის ავტორი.
თუ წაიკითხავთ ამ პოსტს, ძალიან გამიხარდება, თუ დაუფარავად მომწერთ და მეტყვით, ვინ იყავით ☺ მართლა ძალიან მინდა. და ვეცდები, გამოვასწორო ის, რაც თქვენ დისკომფორტს გიქმნით ჩემთან ურთიერთობისას.
წერილებს სრულად არ გამოვიტან აქ, მაგრამ ავტორები რომ მიხვდნენ, წერილები იყო:
1. არასაკმარის დროზე. არავის აქვს ამდენი დრო, რომ დაგითმოსო, მწერდი :)
2. ჩემს ბუტიაობაზე და ბავშვურ ხასიათზე, ადვილად რომ მწყინს ყველაფერი ☺

სულ ეს იყო.

Tuesday, August 1, 2017

ეს ზაფხული




* * *

Ipsy-ში გავწევრიანდი; ერთადერთი მიზნით - მაინტერესებს, რაც ჩამომივა, იმ საშუალებებს თუ ვიხმარ.

ამ ეტაპზე თავის მოვლა ჩემთვის შემოიფარგლება: სახის დასაბანი საშუალებით, სახის დამატენიანებელი კრემით, ტანის ლოსიონით და ძალიან იშვიათად - სახის სკრაბით.
დეკორატიული კოსმეტიკიდან კი მხოლოდ პომადას ვიყენებ. თვალის ლაინერი ვცადე და სულ თვალები მეწვის, ტუში არასდროს მახსენდება.
ასევე ძალიან, ძალიან იშვიათად ვხმარობ ბბ კრემს და კიდევ უფრო იშვიათად - ტონალურ კრემს (ზაფხულში სახეზე რამეს როგორ ისვამთ? ასე მგონია, ყველაფერი ზედ ჩამომეღვენთება).


* * *

სოფი გოლდენი მომენატრა! თავის ქარიშხლიანი ბლოგით და Mamma Sophie ამბებით. აღადგინე ბლოგი, სოფი, გთხოვ!


* * *

სოფლის სიჩუმესა და სიმწვანეში მინდა დასვენება, 1 კვირით. დღეები რომ ძალიან გაიწელება და არაფერი მექნება საკეთებელი, ყავის სმის და კითხვის გარდა.


* * *

რაღაცნაირი ზაფხულია. თან კარგია და თან ცუდი. თავს უნდა შევუძახო რომ ესეც გაივლის.


* * *

ესეც გაივლის!

Sunday, July 30, 2017

გადაყარე ნაგავი

ბავშვობიდან ეგეთი თვისება მაქვს - ყველა უსარგებლო ნივთს ვინახავ, არაფერს ვაგდებ. რა იცი, როდის დამჭირდეს-თქო, ჩემს თავს ვეუბნები. ვინახავ, ვინახავ და  მერე შემთხვევით ვპოულობ - კინოს ბილეთებს, სასტუმროს სამაჯურებს, ჩეკებს, სავიზიტო ბარათებს, იარლიყებს, კალმებს, ფურცელს, რომელზე დაწერილი ტექსტიც არაფერს მეუბნება, დახეულ/დიდი ზომის/დაპატარავებულ ტანსაცმელს..
მერე ვხვდები როგორ ბევრ ადგილს იკავებს ეს ამდენი ნივთი, რომლებიც, არ ვაღიარებ მაგრამ, უბრალოდ ნაგავია.

იგივე თვისება გადმომაქვს ურთიერთობებში და რომელიმე ადამიანთან ათას უსარგებლო მოგონებას და ემოციას ვიგროვებ.

 დროა, ნაგვის დროული გადაყრა ვისწავლო ☺

Friday, July 28, 2017

ჩემი გრინთაუნის ზაფხულები



"In the long dusks of summer we walked the suburban streets through scents of maple and cut grass, waiting for something to happen."















ცოტა ხნის წინ, ბრედბერიზე ვფიქრობდი, მის ბიოგრაფიასაც გადავავლე თვალი. უმთავრესად ხომ სამეცნიერო ფანტასტიკით არის ცნობილი, მისი ეს ჟანრიც ძალიან მიყვარს, მაგრამ ჩემთვის ის, პირველ რიგში, ბაბუაწვერას ღვინოა.

ცოტა შორიდან უნდა დავიწყო:

სკოლის პერიოდიდან ორი რამ მახსოვს ცხადად.

პირველ კლასში რომ მივედი, ვინაიდან ახალ გარემოს ჯერ მიუჩვევლები ვიყავით, მასწავლებელმა მერხზე ხელები დაგვაწყობინა, ცოტახნით თავი დადეთ და თვალები დახუჭეთო, გვითხრა. ჩვენც შევასრულეთ. მახსოვს ის უტყვი სიჩუმე, 40 ბავშვიან კლასში რომ დადგა უცებ. ხანდახან მგონია, რომ ერთხელაც ისევ იქ, პირველ კლასში, იმ მერხთან გავახელ თვალს და აღმოჩნდება, რომ მთელი ეს განვლილი ცხოვრება იმ შუადღის წაძინებისას დამესიზმრა.

მეორე რამ უფრო ხშირი და განმეორებადია - ზაფხულის არდადეგების პირველი დღე. დილას, თვალს რომ გავახელდი, ჭერს მივაშტერდებოდი და უცებ გამახსენდებოდა, რომ არაფერი, აბსოლუტურად არაფერი მქონდა გასაკეთებელი. წინ უამრავი უდარდელი დღე მელოდა. გრძელი, ზაფხულის დღეები. ნელა რომ მიიზლაზნებოდნენ და მთელი ჩემი ენერგია თამაშებში იხარჯებოდა.

ბრედბერი სწორედ ჩემი ბავშვობის ზაფხულებია. ის პირველი დილაა, როცა თვალს გავახელდი და ვხვდებოდი, რომ არაფერი მქონდა გასაკეთებელი, ნაყინის ჭამის და თამაშის გარდა. სოფელში გატარებული დღეებია, მინდვრებში სირბილით გაკაწრული ფეხებით, დღის ბოლოს მტვრის და ბავშვური ოფლის სუნით. საღამოს სოფლის აივანზე პირმოტეხილი ფინჯნიდან მირთმეული ჩაი და ყველი და პურია, მარილიანი ყველის და ტკბილ-ტკბილი ჩაის შერეული გემოებით. ზაფხულის ღამეების ხმიანობებია - ჭოტის კივილი, ძაღლის შორეული ყეფა, მეზობლის სახლიდან ქარის მოტანილი ხმადაბალი საუბრები და ჭიქებში კოვზების წკრიალი. დილით აივანზე მოფუსფუსე ბებოა, საუზმეს რომ გვიმზადებდა რუდუნებით, სანამ გავიღვიძებდით, მაგიდა გაწყობილი რომ დაგხვედროდა. ფიჭვების იდუმალი შრიალია და წიწვების მძაფრი სუნი. ახალგაჭრილი საზამთროს პირველი ნაჭერია, ხის აივანზე რომ ვჭამდით და პირდაპირ ვწუწავდით იატაკზე. კარადაში აღმოჩენილი წიგნის გაყვითლებული ფურცლების სუნია. შუადღის ჩამოცხომისას კალიების გულისწამღები ჭრიჭინია, ერთმანეთს აყოლილი და ხმაშეწყობილი. და საღამოების გარინდებაა, ტემპერატურა მაქსიმუმს რომ აღწევს, ჰაერი ისე იხუთება, ნიავი არ იძვრის და ფარდები უმოძრაოდ ჰკიდია.

ახლანდელ ზაფხულებს ასეთი ხანგრძლივი უდარდელობა აღარ ახლავს თან. თუმცა, ერთი დღეც შეიძლება საკმარისი იყოს იმისათვის, რომ უზრუნველობის განცდა დაგეუფლოს, გეგონოს, რომ ეს დღე მთელ ცხოვრებას უდრის და ცოტათი უფრო დაუდევარი და თამამი გახდე. ახლანდელ ზაფხულებს ქუჩაში ღამეული სეირნობები და კოცნები დაჰყვება თან. და მხოლოდ ზაფხულის დღეებში შეიძლება, ჭრიჭინების შორეული ზუზუნი მოისმინო, ენაზე ნაყინის ტკბილი სიგრილე იგრძნო და უცებ მიხვდე, რომ suddenly everything, absolutely everything, was there. 

Wednesday, July 26, 2017

პირველი ნაბიჯი



ჩემს საყვარელ ბლოგზე პოსტი წავიკითხე, რომელიც გოგონების მხრიდან პირველი ნაბიჯის გადადგმას შეეხებოდა.
ამაზე აქამდეც ბევრჯერ მიფიქრია. არა, პირველი ნაბიჯის გადადგმაზე არა, მანდამდე არასდროს მივსულვარ. უფრო პირველი ნაბიჯის გადადგმის შიშზე. არა, არც ეგრე შორს წავსულვარ. დაახლოებით იმ ეტაპზე ვარ, როცა ბიჭი მომეწონება, უფრო ხშირად "ნეტავ გამომელაპარაკოს/რამე დამილაიქოს/დამიკომენტაროს/მომწეროს" ვფიქრობ, ვიდრე "ფეისბუქზე მოვძებნი და დავამატებ/ვნახავ მისი საყვარელი ბენდი რომელია და საუბარს გავუბამ".

აქამდე ეს საკითხი არ მაწუხებდა. არც კი განვიხილავდი, არათუ ვხვდებოდი, რომ პრობლემა იყო. ბოლო პერიოდში კი, რამდენჯერმე დაქრაშვის მცდელობის და "მაინც არაფერი გამოვა"-ს თქმის შემდეგ თავის მინებებისას, ცხადად დავინახე, რომ პრობლემაა. აქამდე, ვისთანაც კი რამე ფორმით ურთიერთობა მქონია, ყველა მათი ინიციატივით იწყებოდა და არც ერთი იყო ჩემი რჩეული. ამით არავის დაკნინებას ვცდილობ, უბრალოდ მე მაქვს ასეთი თვისება - სანამ არ დავრწმუნდები, რომ მას მოვწონვარ, მანამდე არ ვიწონებ.

საქმე იმაში არ არის, რომ გოგო ვარ და პირველი ნაბიჯის გადადგმა არ შეიძლება. არა. ყველაზე მეტად უარის მიღების მეშინია. ეს ჩემი ცხოვრების ერთ-ერთი ყველაზე დიდი შიშია და მარტო ბიჭისგან უარს არ ეხება, ნებისმიერი უარყოფა ცუდად მოქმედებს და ამიტომ, ვცდილობ, მინიმუმამდე დავიყვანო ისეთი ქმედებები, რომელიც პასუხს მოითხოვს და ეს პასუხი შეიძლება უარი იყოს.

ამ ეტაპზე, ვინმეს მოწონების შემთხვევაში, ინიციატივის გამოჩენაზე ფიქრს დაახლოებით იმდენი დროის გასვლის შემდეგ დავიწყებ, რამდენიც ჭირდება ადამიანის კარგად გაცნობას და მისი ინტერესების მეტ-ნაკლებად სრულყოფილად შესწავლას, შემდეგ მინი-კვლევის ჩატარებას და იმ ალბათობის გამოანგარიშებას, რამდენად შესაძლებელია, მასთან რამე წამოიწყოს ადამიანმა.

[ანუ - არასდროს]

Friday, June 16, 2017

My big plans 2017: Update

თებერვლის ბოლოს გეგმა შევადგინე, რის სწავლა მინდოდა 2017 წლის განმავლობაში.

დღეს გამახსენდა, სიას გადავხედე და მიმდინარე მდგომარეობა ასეთია: 

1. მარცხენა თვალის დამოუკიდებლად დახუჭვა - ოდნავ, გაჭირვებით ვხუჭავ.
2. მანქანის მართვა - ჯერ არ დამიწყია.
3. ცურვა - ჯერ არ დამიწყია (და არ ვარ დარწმუნებული, რომ საერთოდ დავიწყებ წელს).
4. იარაღიდან სროლა - ვისროლე, კარგი იყო, კიდევ მინდა.
 5. ტვერკინგი (Well...) - შიგადაშიგ ვმეცადინეობ, ჩემით. მეტი მოქნილობა მჭირდება.
6. სინდარინი (წელს მაინც, man!)  - ჯერ არ დამიწყია.
7. Beef wellington-ის მომზადება - მოვამზადე, ხორცი კარგი არ გამომივიდა, ზედმეტად შეიწვა. ინტერესი დავკარგე.
8. ქინძის და ოხრახუშის ერთმანეთისგან გარჩევა - ჯერ არ დამიწყია.
 9. SAS - ჯერ არ დამიწყია.
 10. Kickboxing - ჩემით დავიწყე იუთუბის ვიდეოებით სწავლა, მერე მივატოვე, ვაპირებ ზაფხულის განმავლობაში ვიარო.
 11. წყლის სმა - ვსვამ! ძალიან ვამაყობ ჩემი თავით, მე ეს შევძელი! შედეგი ასეთია: ადრე თუ დღეში 500 მლ-მდე წყალს ვსვამდი, ახლა  ყოველდღიურად 2 ლიტრამდე წყალს ვსვამ (თუ ცხელი დღეა, უფრო მეტსაც). cons: მთელი დღე ტუალეტში დავრბივარ. Pros: დეჰიდრატაციისგან თავბრუ აღარ მეხვევა.


სტატიკური მდგომარეობა არაფერშია კარგი, ამიტომ ჩემს სიას ვაახლებ და ვამატებ:

12. ლონგბორდზე დგომა
13. იოგა (პრინციპში ეს უკვე in progress არის)
14. მოტოციკლის (ბაიკის, მოტოს - whatever) მართვა


Don't panic!

Thursday, May 4, 2017

მოხარშული კარტოფილი

 დღეს სახლში ვზივარ, მოწამლულივით ვარ.  როგორმე უნდა დავიმახსოვრო, რომ შვედურ მაგიდაზე აუცილებელი არაა, ყველანაირი საჭმელი თეფშზე გადმოვილაგო. მერე მომიწევს მოხარშულ კარტოფილსა და ჩაიზე ყოფნა, როგორც დღეს. სამზარულოდან გაფიცხებული ხინკლის სუნი შემოდის და მარტო სუნითაც კი დიდ განცხრომაში ვიმყოფები. ამ ეტაპზე ეგეც მყოფნის.

კვირას მსოფლიო რბენაა, კახეთში. დღეს ხუთშაბათია, იქამდე უნდა მოვასწრო გამოჯანმრთელება და ამ კარტოფილიანი კვების რეჟიმის დასრულება, მერე ცოტა მოღონიერება და სტარტზე მშვიდად დადგომა. საკმაოდ ამბიციური გეგმაა, იმის გათვალისწინებით, რომ ჯერ უკეთესობის არაფერი მიჩანს.

24 საათია, ყავა არ დამილევია და რომ ვთქვა, სულ მაგაზე ვფიქრობ-მეთქი, არ ვიქნები მართალი. არა, სულ ყავაზე არ ვფიქრობ, ასე, ნახევარ საათში ერთხელ მახსენდება მხოლოდ. ყოველ ჯერზე ერთი და იგივე დიალოგი მაქვს საკუთარ თავთან:
- ჯანდაბას, დავლევ, რას მიზამს ერთი ჭიქა ისეთს? ფაქტობრივად, დიეტურია. რა უნდა მავნოს?
- არა, არა. დღეს მაინც მოვითმენ როგორმე, ერთი დღე მკაცრ დიეტაზე ვიქნები, უფრო დაჩქარდება გამოჯანმრთელების პროცესი.

რამდენიმე წუთში:
- არა, უნდა დავლიო! ძალიან მინდა. მგონი ამ ერთი რამით შემიძლია, თავი გავინებივრო დღეს. ისედაც ვერაფერს ვჭამ.
- ხო, მაგრამ, მკაცრი დიეტა? მერე უფრო ამტკივდება კუჭი, ეგ უნდა კიდევ?

და აი, ამ დიალოგებში 6 საათამდეც მოვედი.