Sunday, June 2, 2019

ჩემი ბრედბერისეული ზაფხული



ზაფხული მოვიდა. ზაფხული. ზაფხული. განა არის რამე, ამ სიტყვაზე მშვენიერი? ის შეიცავს მზის სხივებს, აბიბინებულ ბალახებს, ცივ-ცივ მსხლის ლიმონათს. დიახ, ლიმონათს - ჩვენი ბავშვობა ხომ სწორედ ეგ ტკბილი, გაზიანი ლიმონათები იყო? სეზონებიდან, ზაფხული, ყველაზე მეტად ასოცირდება ბავშვობასთან.

ახლანდელი ზაფხულებიც იმ ძველი, ბავშვობისდროინდელი ზაფხულების აჩრდილებია.

არდადეგების პირველი დღეები თბილისში. ეზოში ალუბალი მწიფდება და წითლად მოჩანს ფოთლებს მიღმა. მეზობლის ეზოდან ბავშვების ჟრიამული მოისმის. ხან ჩვენთან გადმოდიან, ხან - ქუჩაში გავდივართ და ვთამაშობთ ორდროშობანას, ფეხბურთს ან ფრენბურთს. მერე ქუჩიდან პირველი ოჯახი მიდის ქალაქგარეთ, ძირითადად - სოფელში. მას მიყვება მეორე ოჯახი, მესამე, და ქუჩა ნელ-ნელა ცარიელდება, წყნარდება. დღის განმავლობაში მხოლოდ ჩიტების ჭიკჭიკი, ჩამავალი მანქანის ან მეზობლის ქალების ხმა ისმის. შუადღისას, როცა გაუსაძლისად ცხელა, ეს ხმებიც მიწყდება და სიცხისეული გარინდება დგება, ნიავი არ იძვრის.

ამ დროს ცხოვრება სოფლებშია გადანაცვლებული, ნამდვილი, ჭეშმარიტი ზაფხული იქ დგას - შუადღის სიცხისას ბებო ამაოდ ითხოვს, რომ სახლში შემოვიდეთ, მზემ რომ არ დაგვკრას. აქაური შუადღის გარინდება არასდროსაა ბოლომდე ჩუმი, ბუზის აბეზარი ბზუილი მაინც ისმის და თუ აივანზე გახვალ და მიაყურადებ, შორს ფუტკრების საქმიან ზუზუნსაც მოჰკრავ ყურს. ხანდახან კი მამალი დაგვიანებული ყივილით არღვევს მყუდროებას.


სოფლის განაპირას გორაკებზე თუ ჩაირბენ, ქონდარისა და ფარსმანდუკის მძაფრი სუნი გეცემა, შუადღის მზეზე განსაკუთრებულად რომ აალებულა. ზევით, სადღაც ჩიტი ჩაიფრენს ჭყივილით, ხმა ნელ-ნელა მიწყდება. სოფლის მეორე ბოლოში მცხუნვარე მზის ქვეშ მინდორს გაივლი და, ფიჭვნარამდე მიაღწევ. ის მკვეთრი საზღვარი, მინდორსა და ხეებს შორის, უცებ გადაილახება და მაცოცხლებელ სიგრილეში შეხვალ, სადაც უჩვეულო სიჩუმე და წიწვების სურნელია. ქარის იდუმალი ხმა ხანდახან წამოუვლის და ხეებს ააშრიალებს, მზის ნათელს სახეზე გადაგატარებს და მიიმალება. ფიჭვნარში წამოღებულ ყველს, კიტრსა და პომიდორს სულ სხვა გემო აქვს; რაღაც იდუმალი არომატი ეძლევა, რომელსაც ვერასდროს ამოხსნი და არც ღირს, იფიქრო.

მოსაღამოვებულზე სოფელში რომ ჩამოირბენ, გამოცოცხლებულს შენიშნავ. სოფლის ქალები საქონლის დასახვედრად ემზადებიან, კაცები არ ჩანან, ალბათ იმიტომ, რომ მათი ხმა ნაკლებად ისმის. შეხვდები წყაროდან მომავალ მეზობლის ქალს, რომელიც მხიარულად გადმოგძახებს თხრილის მეორე მხრიდან. ამ თხრილში საიდანღაც მოედინება წყალი, რომელიც ზაფხულობით შრება და მის ნაპირებზე ველური პიტნა ხარობს. გეჩქარება - ძროხებს სახლში უნდა მიასწრო, შუაში რომ არ მოჰყვე (და რწყილები არ აგეკიდოს, როგორც დედა გაფრთხილებდა თბილისიდან წამოსვლის წინ). სახლში მისვლისას, ბებოსთან აუცილებლად იქნება მეზობელი სტუმრად, აივანზე სხედან და გამოგკითხავენ, სად იყავი ამდენი ხანი, ხომ ძალიან მოგშივდებოდა?! ბინდდება. ნახირი ამოივლის, მძიმედ, წყნარად, მხოლოდ აქა-იქ გაისმის ბღავილი, თითქოს პატრონს მოახლოებას ამცნობენო. თან მოჰყვებათ მოტკბო, მძიმე სუნი, ცოტა ბალახის, ცოტაც - სხვა. ბებო ვახშმისთვის იწყებს ფაციფუცს, უკვე სიბნელე ჩამოწვება და აივანზე ნათურა ინთება, რომელსაც უმალ მოჰყვებიან ღამის ფარვანები და ჩუმი ფართხალით ეხლებიან მინას. ჩაიდანი დუღდება, მოტეხილპირიან ჭიქაში ახალგარეცხილი პიტნა დევს, თაფლიანი ქილა გამოღებულია, ყველი - დაჭრილი. ჩაი ტკბილია, ტკბილი, ტკბილი. მარილიანი ყველი ამ სიტკბოს ერევა და სასიამოვნო სითბოდ იღვრება ყელში. აგრილდა. "შემოიცვი რამე" გეტყვის ბებო. მეზობლის ბავშვები ამოგძახებენ, ამოვლენ და ჩაის შეთავაზებაზე მორიდებით ამბობენ უარს. ბებო ძალას ატანს და ჩაის უსხამს, თაფლს სთავაზობს. ვახშმის შემდეგ ხის კიბეებზე ბრაგაბრუგით ჩავრბივართ, სახლებიდან გამოსული სინათლე ხის ტოტებზეა გაწოლილი, ჭურჭლის წკრიალზე ხვდები, რომ იქაც ვახშმობენ დაღლილი ქალები და კაცები, დაკოჟრილი ხელებით ურევენ კოვზს და ტელევიზორში ახალ ამბებს უყურებენ.

ღამე ჭოტი იწყებს კივილს. მთვარე ვერცხლისფრად ციმციმებს და სოფელში სრული სიჩუმე ჩამოწვება. ოთახის კარს შეიხურავთ და თითქოს ყველანაირი საფრთხისგან დაცული ხარ. დილაადრიან თუ გამეღვიძება, აუცილებლად გავდივარ აივანზე. მოლურჯო ნათელში გახვეულ მთებს გავყურებ, დილის სუსხია, მაგრამ ლოგინის სითბო მაქვს გამოყოლილი და რამდენიმე წუთი მყოფნის. მამლები უკვე ყივიან, საქონელი საძოვრებზეა წასული. ისევ შემიძლია, ძილი შევიბრუნო, სანამ ბებო გაიღვიძებდეს. დილას რომ გავიღვიძებ, გაღებული კარიდან დავინახავ, როგორ ფუსფუსებს აივანზე და საუზმეს ამზადებს.  ზაფხულის კიდევ ერთი დღე იწყება.

Thursday, May 23, 2019

Somebody Feed Phil



მინდა, ჩემს ახალ, საყვარელ ტვ შოუზე ყველას მოვუყვე. მინდა, ვიღაც არსებობდეს, ვისაც ყოველი ეპიზოდის ყურებისას, შთაბეჭდილებებს გავუზიარებ. არა, ვიღაც არსებობდეს კი არა, მინდა, ყველა უყურებდეს ამ შოუს!
გადავწყვიტე, ხმა გამევრცელებინა და ვინაიდან სამიზნე აუდიტორიისთვის ცალ-ცალკე მიწერა ბევრ დროს წაიღებდა, ფბ-ზე დავპოსტე. ქვემოთ ფოტოში დაინახავთ, ამ პოსტს რა შედეგი მოჰყვა.



ამიტომ, ბლოგზე ვწერ!

Somebody Feed Phil ნეტფლიქსის კულინარიული შოუა. კულინარიული ცოტა ისე ჟღერს, თითქოს საჭმლის მომზადების პროცესზე იყოს, როცა ასე ნამდვილად არაა. ფილი, ანუ ფილიპ როზენტალი, ამერიკელი მსახიობია და ამ შოუს ფარგლებში სხვადასხვა ქვეყნის დიდ ქალაქებში ჩადის, იქაურ ხალხს ხვდება და ადგილობრივ სამზარეულოს აგემოვნებს. თითო სერია ერთ დიდ ქალაქს ეთმობა. ამ ეტაპზე უკვე ვნახე ბანგკოკი, საიგონი, თელავივი, ლისაბონი და ნიუ ორლეანი. თუ მოგზაურობა და ჭამა გიყვართ (და ვერ წარმომიდგენია, რომ ასეთი ადამიანები არსებობენ, რომელთაც თუნდაც ამათგან ერთ-ერთი არ უყვართ), ეს შოუ აუცილებლად ეკრანს მიგაჯაჭვებთ! ყოველი სერიის ნახვისას მინდა, იმ ქალაქში გავიქცე, რომელსაც ეს სერია ეთმობა. ჩემი ფანტაზიები ზედმეტად შორს მიდი ხოლმე და უკვე წარმოდგენილი მაქვს, თვითმფრინავის ტრაპიდან როგორ ჩამოვდივარ და ბანგკოკის ცხელ და ტენიან ჰაერს ვისუნთქავ (წესით ასეთ ჰაერი უნდა იყოს იქ)! 

არ ვიცი, თქვენთან როგორაა, მაგრამ ჩემთვის, მოგზაურობა, პირველ რიგში (ხანდახან, შემდეგი რიგი არც არსებობს), საჭმელთან ასოცირდება. რაც, აზრს მოკლებული არაა - რა უნდა იყოს ქვეყნის გასაცნობად უკეთესი, თუ არა მისი სამზარეულო? რომ არ იცოდეთ ქალაქის კულტურა და ლოკაცია და მოგიტანონ მისი დამახასიათებელი კერძი, ეგრევე არ გაგიცოცხლდებათ ის ქალაქი თვალწინ? მაგალითად, წარმოიდგინეთ, რომ მოგიტანეს ზემოთ მოცემულ ფოტოზე შემწვარი შრიმპები ლიმონით, პირველივე ლუკმის გასინჯვისას, ზღვისპირა ქალაქი და ზღვიდან მონაქროლი მლაშე სიო არ წარმოგიდგებათ? 

ზემოთ შრიმპების ფოტო ლისაბონში, ამ რესტორანში აქვთ

მოკლედ, ქალაქის გასაცნობად, ჩემთვის საკმარისია რომ მის ქუჩებში საჭმელად ვიარო და ამით ბოლომდე შევიცნო მისი სული.

ეს შოუ სწორედ ამგვარია, - ქალაქის სულს იცნობ. ფილი ძირითადად (არა, სულ) საჭმელად დადის და ისეთი შეგრძნება გიჩნდება, რომ ლისაბონის ლამაზფილებიან ქუჩებში უკვე ნამყოფი ხარ და შენც გასინჯე ის უნაზეს კრემიანი პაშტელ დე ნატა.

შოუს ყურებისას, ლისაბონმა განსაკუთრებული შთაბეჭდილება მოახდინა. ბოლო პერიოდია, ისედაც ხშირად ვფიქრობ იქ წასვლაზე და ზოგადად, შორიდან შეყვარებულ ქალაქების ჩემს სიაში მოწინავე ადგილზეა. ამ სერიის ნახვისას, ზუსტად ისეთი გამოჩნდა, როგორიც წარმომედგინა, ზუსტად ის სული ტრიალებდა, რასაც ველი მოგზაურობისგან - გემრიელი საჭმელი და ახალი ადამიანების გაცნობა. ერთ მომენტში, ფილი ყველაზე ცნობ პაშტელ დე ნატას ადგილას წავიდა, რომელსაც ჰქვია პაშტეიშ დე ბელემ (არ ვარ დარწმუნებული, რომ სწორად ვწერ, მაგრამ თქვენც ჩემსავით გიყვართ "შ" პორტუგალიურში?) და ერთ-ერთ მაგიდასთან უცხოელებს შეუერთდა, რომლებიც ესპანელები აღმოჩნდნენ. მათი ესპანურენაქცენტიანი ინგლისური და გულიანი სიცილი, მერე კი პაშტელის დაგემოვნება, ერთ რამედ ღირდა. დამშვიდობებისას ყველა სათითაოდ წამოდგა და ფილი გადაკოცნა.

მაგრამ ლისაბონის სერიიდან ჩემი საყვარელი მომენტი იყო, როცა ფილი ერთ ქუჩაზე, იტალიელების სანაყინეში შევიდა. ეს იტალიელები რომიდან ჩამოსულან და ამ ქუჩაზე გაუხსნიათ სანაყინე. სანამ ნაყინს მიირთმევდა და მასპინძლებს ელაპარაკებოდა, ასევე იტალიელი, ალესანდრო, შემოვიდა, რომელსაც გვერდით პიცერია აქვს და ფილს გამოელაპარაკა (თუმცა ინგლისური არ ვიციო, განაცხადა). შუა საუბრისას სადღაც გავარდა და ძალიან მალე დიდი პიცით ხელში დაბრუნდა და ფილს გაუმასპინძლდა, მერე კი ანაზდად ცეკვა დაიწყო (ეს იტალიელები). პიცის მირთმევის შემდეგ, სანაყინის მფლობელმა ბიჭმა ფილი ქუჩის მეორე მხარეს, სასოსისეში გადააიყვანა, სადაც ავსტრიელი მარია უგემრიელეს სოსისს ამზადებს. სოსისის დაგემოვნებისას, ალესანდრო კვლავ შემოვარდა და არ მელოდითო? შესძახა. მის დანახვაზე ფილი ამბობს: I'm calling police :D იტალიელი ბიჭი მარიას ეპრანჭებოდა, მიუხედავად იმისა რომ მან (მარიამ) თქვა, ბოიფრენდი მყავსო. ბოლოს, ყველანი, მარიასთან ერთად, სანაყინეში დაბრუნდნენ, ნაყინი კიდევ ერთხელ მიირთვეს და ყველა ერთად გამოვიდა ქუჩაში, სადაც ალესანდროს პიცას მიირთმევდნენ და იცინოდნენ. 
ამაზე კოხტა და ლამაზი რა უნდა ნახოთ მხატვრულ ფილმებში? ❤

ნიუ ორლეანი

ნიუ ორლეანში ყოფნისას, ფილი იმ ქუჩებში დადიოდა, სადაც მეც ნამყოფი ვარ. თუმცა, სამწუხაროდ, არც ერთ იმ ადგილას ყოფილა საჭმელად, სადაც მე ვიყავი. ნიუ ორლეანის მონატრება გამიხალდა, თავისი გიჟური, აბსოლუტურად ყველანაირი ჩარჩოებიდან ამოვარდნილი რიტმით, ულამაზესი, ფერადი სახლებით, ბევრი, მხიარული შავკანიანებით, რომლებიც ორი წუთის გაცნობილს მოგმართავენ - baby და უგემრიელესი კრეოლური საჭმელით.
(სამწუხარო და გულდასაწყვეტი ამ სერიიდან ის იყო, რომ ფილი კაფე დუ მონდეში არ წასულა და საერთოდ, ბენიე ერთხელაც არ ახსენა! სირცხვილი, ფილ!)

პ.ს აჰ, და ყველაზე სასიამოვნო რა იყო იცით? ამ ქალაქების შეფებს უკვე ვცნობდი ნეტფლიქსის სხვა შოუებიდან! ნაცნობი სახეების დანახვაზე ლამის ხმამაღლა შევძახე, ამათ ხომ ვიცნობ-მეთქი :)

Wednesday, May 15, 2019

სათაურის მოფიქრება ყოველთვის მიჭირდა

რაღაც ისე მოხდა, რომ ბლოგზე აქტიურად ვწერ. აქტიურად ეთქმის, როცა სხვა ბლოგებს გადავხედავთ და უმეტესობას ბოლო პოსტი ორი წლის წინ ჰქონდა. მაგრამ რაღაც ისე ხდება, რომ ძველებურად ვეღარ ვწერ. აი ცნობიერების ნაკადით. ახლა უბრალოდ მოზომილად რაღაც ამბავს ვყვები, რაც, ცუდი არაა, მაგრამ ძველი პერიოდი მენატრება, როცა რაღაცნაირი მუზა მოდიოდა და თავისით იწერებოდა პოსტები. შეიძლება, არც ისე კარგი, მაგრამ საქმე პოსტების ხარისხში კი არა, იმ სასიამოვნო შეგრძნებაშია, რომელიც ამ პოსტების წერას მოჰქონდა. ახლა კი იმაზე ვწერ, რომ ადრე ვწერდი, მეტი ვერაფერს ვახერხებ.

მოდი, იმაზე დავწერ, რა მინდა უახლოეს მომავალში გავაკეთო.
მინდა, დავიწყო რეგულარული ვარჯიში. მინდა, დავიწყო მანქანის მართვის სწავლა.
მინდა, დავასრულო მანუსკრიპტზე მუშაობა. მინდა, გავაგრძელო ესპანურის სწავლა. მინდა განვაახლო სირბილი (ეს ვარჯიშში არ შევიყვანე, ცალკე რამ არის ჩემთვის). მინდა, დავიბრუნო სიმშვიდე.
სულ ესაა რაც უცებ გამახსენდა.


პ.ს საირმეში ვიყავი ამ ვიქენდზე, ისეთი სუფთა ჰაერიაა!

Tuesday, May 14, 2019

Let them have cake

ახლა, სამსახურში, ყავის სმისას ვფიქრობდი, როგორ გამომეყენებინა თავისუფალი 10 წუთი და ჩემს ძველისძველ თამბლერზე შევედი.







მარია ანტუანეტა ჯერ მხოლოდ ამ კადრების გამო მიყვარს. ბოლო გიფის ყურებისას თითქმის ვგრძნობ, ტკბილი კრემის გემოს როგორ ერევა მარწყვის სიმჟავე.

თქვენ რომელი ფილმი განიჭებთ ესთეტიკურ სიამოვნებას?

Tuesday, May 7, 2019

Ten Years of Wonderland


უკვე 10 წელი გავიდა, რაც ეს ბლოგი არსებობს. არა მხოლოდ არსებობს - 10 წელია, რაც პოსტებს ვწერ, გარკვეული რეგულარობით. თუ გვერდით არქივში ჩამონათვალს შეხედავთ, შენიშნავთ, რომ პირველ წლებში უფრო აქტიურად ვწერდი, როდესაც ბლოგინგი პოპულარობის პიკში იყო. შემდეგ პოსტებმა იკლო, თუმცა, ბოლომდე არასდროს შეწყვეტილა.
იყო დრო, ბლოგზე ყოველდღე შემოვდიოდი. ერთგვარი რიტუალი მქონდა, დილას ყავის მოდუღება და ახალი პოსტების წაკითხვა. შემდეგ ბლოგების აქტივობამ იკლო, მეც აღარ ვწერდი ხშირად. ახლა, ყოველდღიურად აღარც მახსენდება აქაურობა.

ვუყურებ და, ჩემი ცხოვრების ყველაზე მნიშვნელოვანი პერიოდი მაქვს აქ ასახული, ადამიანის ცხოვრებაში 10 წელი საკმაოდ დიდი პერიოდია. ჩემი რაღაც ნაწილია გადმოტანილი, იმაზე მეტი, ვიდრე მხოლოდ ტექსტი. "ყავა დავისხი და ოთახში შემოვიკეტე"  ფრაზის მიღმა დგას ის მძიმე პერიოდი, როცა მე ოთახში შეკეტვით, ყავის მოდგმით და პოსტის წერით იმ რეალობას გავურბოდი, როცა სახლში ხანდახან საჭმელიც კი არ გვქონდა, როცა ზოგჯერ ლექციების გაცდენა მიწევდა, გზის ფული რომ დამეზოგა. მაშინ მართლა Wonderland-ად იქცა აქაურობა, წერის მაგია მეხმარებოდა, სტრესს გავმკლავებოდი.

მაშინ იმ ყურადღებას ვიღებდი, რომელიც ძალიან მჭირდებოდა.

ახლა შეიძლება ამ ფუნქციას აღარ ასრულებდეს ბლოგი, მაგრამ ძველებურად მიყვარს. აქ უფრო მეტად გულახდილი ვარ, ვიდრე ნებისმიერ სხვა სივრცეში. შემიძლია, ყველაფერზე ვწერო. შეიძლება, არსად დავაშეარო, შეიძლება არც არავინ წაიკითხოს, მაგრამ მხოლოდ აქ გამოქვეყნებაც კი საკმარისია, რომ თავი უკეთ ვიგრძნო.

ბოლო პერიოდში დამკვიდრებულ ტრადიციას ვაგრძელებ და ამოჩემებულ სიმღერას ვამატებ, დღეს მთელი დღეა ამას ვუსმენ.




Sunday, April 7, 2019

The one where Natalia's homesick



ბოლო დღეებია, მონატრების მეორე ტალღამ მომიარა, მაგრამ წინასგან განსხვავებით, რომელიც ცალკეული ფლეშბექებით გამოიხატებოდა, ამჯერად პაზლივით გაერთიანდა და ატლანტის სახე მიიღო, რომელიც ცალკეულ ნაწილებს შეიცავს - ვილა, იქ გაცნობილი მეგობრები, ლექციები..


Atlanta and CDC

რამდენიმე დღის წინ სერიალი "ატლანტა" დავიწყე. პირველივე სერიაზე ქალაქის ატმოსფერო და განწყობა ვიგრძენი და ჩასვლის პირველი დღეები გამახსენდა, ზუსტად მაშინდელი შეგრძნებები, როცა ქალაქს ჯერ უცხოდ და ახლად აღვიქვამდი. აეროპორტიდან ვილასკენ რომ მივდიოდით, გზად საცობი იყო და მძღოლმა გვითხრა, დღეს ბიონსეს კონცერტია და იმიტომ არის გადატვირთული მოძრაობაო. მაშინ გავაცნობიერე, რომ ჩემი წინა ცხოვრებიდან სრულიად სხვა სამყაროში მოვხვდი -  მე და ბიონსე ერთ ქალაქში ვიყავით! შეიძლება ასეთ დეტალებს არავინ აქცევს ყურადღებას, მაგრამ მე სულ მქონდა ამგვარი მომენტების დაჭერის და ამით აღტაცების უნარი. ეს იყო პირველი აღტაცება ატლანტით.
მახსოვს, როგორ აღმაფრთოვანა პირველად CDC-ის დანახვამ, რომელიც ისეთი დიდებული ჩანდა! ზუსტად ვილას წინ იყო და ყოველდღე, ლექციებზე მიმავალი შევცქეროდი. ისიც მახსოვს, ნელ-ნელა როგორ მივეჩვიე, მაგრამ ხანდახან მაინც გამახსენდებოდა, შევყურებდი და ყოველდღე CDC-ის წინ დავდივარ-მეთქი, ვფიქრობდი.

CDC
Villa

ვილა მენატრება - ალბათ, ყველაზე მეტად მაინც ვილა მენატრება. დილას სამრეცხაოდან საშრობის ზრიალის ფონზე გაღვიძება, ხანდახან ვიღაცების საუბარიც რომ ერთვოდა - ძირითადად, ვილაში ახალ მოსულს რომელიმე ძველი მაცხოვრებელი სარეცხი მანქანის და საშრობის მოხმარების წესებს უხსნიდა. გაღვიძების პირველი წუთები, ნახევრადმძინარე გამათბობელს რომ ჩავრთავდი და სწრაფად ისევ საწოლში შევხტებოდი. ოთახი სასურველ ტემპერატურაზე სანამ არ გათბებოდა, არ ვდგებოდი, სიცივისგან რომ არ მეკანკალა.

ის იშვიათი მომენტი, როცა ჩემი ოთახი დალაგებულია. ძირითადად, საშინელი უწესრიგობა მქონდა და დამლაგებლის მოსვლა რომ უწევდა, იმ დროს ვალაგებდი ხოლმე

მართალია მაშინ ძალიან მეზარებოდა, მაგრამ ახლა ისიც მენატრება, სამზარეულოში ჩასასვლელად ჩაცმა რომ მჭირდებოდა და პიჟამოებით ვერ ჩავბოდიალდებოდი. თმაზეც უნდა შემევლო ხელი, მთლად გაჩეჩილი რომ არ ვყოფილიყავი. მოკლედ, სამზარეულომდე რთული გზა იდო. ჰოლში, როგორც წესი, კამილი ელაპარაკებოდა ვიღაცას, ძირითადად, მორინს ფრონტ დესკთან. სასადილოში შეიძლება ვინმე დამხვედროდა, თუ გვიან ვიღვიძებდი, აუცილებლად იქნებოდა ვილას სტაფი, რომლებიც იქაურობას ასუფთავებდნენ. ახლა დავფიქრდი, რომ მათი (სტაფის) არც ერთის სახელი არ ვიცი. არადა ერთ-ერთს ძალიან საყვარელი შვილი ჰყავდა, ორიოდე წლის, სულ ვეფერებოდი და ისიც დიდი, ბრიალა თვალებით შემომყურებდა. დედამისიც წამეჭორავებოდა ხოლმე ორიოდე წუთით. ბავშვის სახელი ვკითხე, მაგრამ ცოტა უცნაური სახელი ერქვა და ვერ გავიგე, მათი აქცენტის გაგება ყოველთვის მიჭირდა.

სამზარეულოში შესვლისას ვინმეს აუცილებლად გადავაწყდებოდი. კიდევ კარგი,  ხალხმრავლობა არასდროს იყო, თორემ დილას ბევრი ლაპარაკის თავი არასდროს მაქვს. სანამ ჩემს შვრიის ფაფას მოვიმზადებდი, რაც პაკეტის გახსნას, ჯამში ჩაყრას და წყლის დასხმას და და მიკროტალღოვანში შედგმას მოიცავდა, პარალელურად ყავის აპარატში მომზადებას ვიწყებდი. ამ დროს ვინმე ისეთი თუ შემომესწრებოდა, ვისთანაც ვმეგობრობდი, მასაც ვუმზადებიდ ყავას (თუ გამიმართლებდა და კიმი დამხვდებოდა, ის აქეთ მიკეთებდა ყავას). ამასობაში ფაფა მზადდებოდა, ბანანს დავაჭრიდი და  მაგიდას მივუჯდებოდი და როგორც წესი, ამ დროს შემომესწრებოდა პოლი - უუზარმაზარ ჯამში  შვრიის უდიდესი პორციას იკეთებდა, ამატებდა კენკრას და რძეს და მისი საუზმის ზომის გამო ჩემი გაფართოებული თვალების დანახვაზე მიხსნიდა, რომ იმდენს ვარჯიშობს, ბევრი კალორიები ჭირდება. ყავა როცა გამზადდებოდა, დაახლოებით იმ დროს ჩამოდიოდნენ მარიანი და გაელი. სანამ სასადილოში შემოვიდოდნენ, შორიდან გაელის ჭყივილი გვამცნობდა მათ მოახლოებას. მარიანი  სუფრის თავში დასვამდა და თავის პატარა მაგიდას მოუდგამდა, სანამ მარიანი სამზარეულოში საუზმეს უმზადებდა, გაელი გვათვალიერებდა და თავის ენაზე (ანუ ჭყივილით) გველაპარაკებოდა. ერთხელ, მე, კიმი და ბელისარიო ვისხედით და რაღაცაზე ვლაპარაკობდით, მაგიდის ბოლოდან გაელი გვიჭყიოდა და ბელისარიომ რაღაც უთხრა ესპანურად, "ნატალია"-ც ფიგურიდებდა. კიმის ვკითხე და გადამითარგმნა, ბელისარიო ეუბნება, ნუ გეშინია, ნატალია მარტო შენ გეკუთვნისო ❤

ჩემი ყავის სმის და გაელის საუზმის შემდეგ, მარიანი მთხოვდა ცოტახნით გაელთან მეთამაშა, სანამ თავად ჭურჭელს და მაგიდას გარეცხავდა. ჩვენ თამაშში ისე ვერთობოდით, რომ ვერც ვხვდებოდი დრო როგორ გადიოდა და მარიანი წამოგვადგებოდა. ძირითადად, მაგიდის ფეხბურთის მაგიდაზე ვთამაშობდით, ან პინგ პონგის მაგიდასთან მიბაჯბაჯდებოდა გაელი, ორ ჩოგანს აიღებდა და ერთს ძალიან საქმიანად გამომიწვდიდა, თითქოს რამე გაეგებოდა თამაშის (ან იმას და ან - მე :D).  ამასობაში, ლექციზე წასვლის დრო მოდიოდა, გაელს თავზე ვკოცნიდი და ჩემს ოთახში ავრბოდი.

Natalia the athlete

ლეპტოპით დამძიმებული ჩანთის მოვიკიდებდი, ხანდახან მუსიკასაც ჩავირთავდი ყურსასმენებში და როლინსისკენ გავეშურებოდი. ვილას აღმართზე ასვლისას ყოველთვის ვქოშინებდი, ალბათ იმიტომ, რომ ძალიან სწრაფად დავდიოდი. ლექციების შემდეგ, ბალას შევუთანხმდებოდი და ჯიმისკენ მივეშურებოდით. ჯიმის რუტინაც კი მიყვარდა - თხილამურებით დაწყება, მერე სიმძიმეების ტრენაჟორები და ბოლოს გირებისკენ მივემართებოდი, ყურებში რამე ბედეს მუსიკით, თითქოს ყველაზე ძლიერი ვიყავი იქ, ძალიან მიზანმიმართული ნაბიჯებით, მივიდოდი გირებთან, ავიღებდი 3.5 კგ-იანებს და ვცილობდი, ძალიან არ შემტყობოდა, 10 დათვლის მერე როგორ მძიმდებოდა და მიჭირდა გირების აწევა, მაშინ, როცა, გვერდით უზარმაზარ შტანგებს წევდნენ საოცრად დაკუნთული ტიპები. სიმძიმეების მერე ინდორ ტრეკზე სირბილის დრო მოდიოდა. სირბილის დამთავრებისას ვხვდებოდი, როგორ ძალიან მომშიებოდა, მაგრამ სახლამდე მაინც არ გავყვებოდი შატლს, ყოველთვის ფეხით მივდიოდი. ერთხელ გაწელვებს რომ ვაკეთებდი, ტელეფონს დავხედე და სანი გვწერდა ვოთსაფის გრუფში, მე, პოლი და ეკი ნეკნების ბარბექიუს საჭმელად მივდივართ და ვის გინდათო. ჯერ გააზრებული არ მქონდა, რა მოიწერეს, რომ ჩემმა თითებმა თავისით აკრიფეს "me, me!' და გაგზავნეს. არადა, მახსოვს ზუსტად მაგ დღეს გავიფიქრე, დღეს არსად არ წავალ და ჯიმის მერე ვიმეცადინებ-მეთქი. მართლა უგემრიელესი ბბქ ჰქონდათ იმ ადგილას და ბრაუნიც კი საოცრად გემრიელი აღმოაჩნდათ.

ეს ფოტო მახსოვს მხოლოდ იმიტომ გადავიღე, რომ ჯიმიდან ერთი ფოტო მაინც მქონოდა სამახსოვროდ

CVS magic

ლექციების მერე თუ ჯიმში არ წავიდოდი, გზად CVS-ში შევივლიდი აუცილებლად (for no particular reason) და რიგებს შორის უმიზნო დავხეტიალობდი, მაგრამ ცდუნება დიდი იყო და ხელს აუცილებლად გავაყოლებდი ნაყინს ან რამე სნექს. მაგალითად, ერთხელ, როცა სხვა ვერაფერი მოვიფიქრე, რაღაც ქუქიზ ვიყიდე და სახლში რომ მოვედი, მერე დავხედე რომ ვეგანური და გლუტენ და კიდევ ძალიან ბევრი რამე free აღმოჩნდა, როგორც ფოტოზე ხედავთ. გემო თქვენ თვითონ წარმოიდგინეთ.



Villa dinners

საღამოს, ვილაში დაბრუნებისას, ოთახში ასვლამდე, პირველ რიგში სამზარეულოში შევივლიდი, რომ მენახა, ვინმე რამე საინტერესოს ხომ არ ამზადებდა. ძირითადად იქ აუცილებლად მხვდებოდა ეკი, თავისი ხუთსაათიანი დინერის მზადებაში გართული და აქეთ პოლი, რამე ბოსტნეულს (ძირითადად, ტკბილ კარტოფილს) იჭრიდა.
ერთხელ პოლისგან ფული ვისესხე, 50 დოლარი, ქეში არასდროს მქონდა და უცებ დაგვჭირდა ბილეთებისთვის. მერე სულ მავიწყდებოდა ქეშის გამოტანა და 1 კვირა ისე გავიდა, ვერ დავუბრუნე. თან ყოველდღე ვახსენებდი, შენი ვალი რომ მაქვს-მეთქი და ისიც ღიმილით მეუბნებოდა "ჰო, ბოლოს და ბოლოს, როდის დამიბრუნებ?" მაგრამ მერე დააყოლებდა, არაუშავსო. როგორც იქნა, ერთ საღამოს გამოვიტანე ფული და სამზარეულოში რომ შევიარე, პოლი მოჰამედთან ერთად ფალაფელის როლებს ამზადებდებდა. ჯიმიდან მოვდიოდი და არ ვიცი, ალბათ ვარჯიშის შემდგომი rush მქონდა და ამიტომ ბედნიერად ვგრძნობდი თავს, ძალიან გაბადრული სახით ამოვიღე ფული და გავუწოდე. why are you so happy-ო, ოდნავ გაკვირვებული სიცილით მკითხა პოლმა. მაშინ მივხვდი, რომ თბილ სახლში დაბრუნება მიხაროდა, რომ მალე ერთად, გემრიელად ვივახშმებდით. მაგ ვახშამზე, ზემოხსენებული ფალაფელის როლები ხომ ვჭამე, რომელსაც ფალაფელთან ერთად ბევრნაირი ბოსტნეული და სოუსად არაჟანი ჰქონდა, მერე კიტრის მწნილი და ჰუმუსი დავამატე და ბოლოს ყავა და ნაყინი დავაყოლე. ღამით საწოლში ვიჯექი, კუჭის ტკივილი არ მაძინებდა, წამლებმაც კი არ მიშველა.

Avocados a la Natalia

ძალიან ხშირად ვიმზადებდი ხოლმე ავოკადოს, უბრალოდ ვჭრიდი, მარილს და პილპილს ვაყრიდი, ცოტა ბალზამიკოს მოვასხამდი და ბოლოს გახეხილ პარმეზანს ვაყრიდი. მსუბუქი და თან ნოყიერი რამ იყო. პოლი ისე მოიხიბლა ამ სალათით (სალათა არის? არც ვიცი, რა ვუწოდო) რომ ერთხელ მისთვის მომამზადებინა, თან მიყურებდა ყველა ეტაპზე, თითქოს რაღაც ურთულეს კერძს ვაკეთებდი. ახლა მეუბნება, რომ ვილაში დღემდე აკეთებენ ავოკადოს ასე, ისინიც კი, ვინც ჩემს შემდეგ მივიდნენ :D

ამ ფოტოზე პარმეზანის გარეშეა
Kroger

კროგერში წასვლები ბოლოს უკვე ლამის ყოველდღიურ საქმიანობად გადაგვექცა, მოხალისეების მანქანებს საერთოდ აღარ ვიყენებდით, ფეხით დავდიოდით. "I'm out of avocados, let's go to Kroger" ვიტყოდი და ეკი ან პოლი აუცილებლად წამომყვებოდნენ. თან შემოდგომაზე იქით მიმავალი გზა ულამაზესი იყო. მაგრამ როგორც ადრე ვთქვი, შუაგულ ტყეში გადიოდა და ერთხელ, მე და ეკს გვიან მოგვიწია წასვლა, სიბნელეში მივდივართ და უცებ ეკი მეკითხება "do you believe in ghosts?" რატო მეკითხები-მეთქი, შენ გჯერა და გეშინია, თუ გაინტერესებს მე მჯერა თუ არა?-თქო ვკითხე. არ მახსოვს, რა მიპასუხა, მაგრამ მერე ვილაში მოვყევი და იმის მერე კროგერში ყოველი წასვლისას ამ გზაზე ვიღაც აუცილებლად მკითხავდა, Natalia, do you believe in ghosts?

კროგერისკენ მიმავალი გზა, ეკის გადაღებული ფოტო.
მე ვთხოვე, გადაუღე და გამომიგზავნე-მეთქი

Laziest Saturday ever

ოჰ, და, ამაზე აუცილებლად უნდა მოვყვე - საუკეთესო ზანტი შაბათი რომ გვქონდა მთელ ვილას! ერთი შაბათი ძალიან წვიმიანი გათენდა, დღის პირველი ნახევარი თავსხმა იყო. ამიტომ, თუ საქმე არ ჰქონდა, არავინ არსად წასულა, მაგრამ არც ხალხმრავლობა იყო, ზოგი ოთახებში ისვენებდა - ყველას თავისი შაბათი ჰქონდა. საუზმის მერე ჩემს ოთახში ავდიოდი და ჰოლში, ტელევიზორთან ზაჰირა შემხვდა, დივანზე იჯდა და ქსოვდა. ხომ არ გინდა შემომიერთდეო, რამეს ვუყუროთო, მითხრა. სამეცადინო კი მქონდა, მაგრამ უარი არ ვუთხარი, მოდელინგის წიგნი ჩამოვიტანე და მივუჯექი (narrator: she wouldn't study that day). ლეპტოპი ვერ შევართეთ ტელევიზორში, ამიტომ რაღაც სისულელეები გვქონდა ჩართული, რაც უფრო ფონს ქმნიდა, ისე ვლაპარაკობდით ათას ამბავზე.


ხედი დივნიდან, სადაც ვიწექი

გაელი და მარიანი შემოგივერთდნენ, გაელი მაგიდის გარშემო დაბაკუნობდა და ჟურნალებს ათვალერებდა. მერე რაღაც მუსიკაზე სასაცილოდ ცეკვა დაიწყო, მე, ზაჰირა და მოჰამედი აპლოდისმენტებით ვამხნევებდით.
ხანდახან ბელისარიო გამოხეტიალდებოდა, ძირითადად საკონფერენციოში იჯდა და მეცადინეობდა.
ამასობაში, ზაჰირას მოშივდა და მითხრა პიცას შევუკვეთავ, შენ მხოლოდ ჭამაში დამეხმარეო (არ მინდა, ბევრი ვჭამოო). ამაზე მაცდურ წინადადება რა შეიძლება იყოს? დომინოს პიცა შევუკვეთეთ, თან ვეგეტარიანული (ზაჰირა ხორცს არ ჭამს)!
 "დომინოს ვეგეტარიანული პიცა" - ხომ საზიზღრად ჟღერს, მაგრამ ეგეთი გემრიელი პიცა იშვიათად მიჭამია!

ჩვენი პიცა

მე, ზაჰირამ და ბელისარიომ გავიყავით, სასადილოში დავსხედით, ბელისარიომ ყავა გაგვიკეთა, მე რა თქმა უნდა, ქუქიზ მქონდა გადანახული და გამოვიტანე. გაელი მუხლებზე ამომიძვრა, მასაც ვაჭმევდი ქუქის და ყავას ვაყოლებდით (გაელს, არ ვასმევდი, ცხადია).
ჭამის შემდეგ ისევ დივნებზე გადავინაცვლეთ, ზაჰირამ რაღაც ფილმს მიაგნო, მე ვიწექი და ნახევრად მძინარე ვუყურებდი. ძლივს ავწიე თავი რომ დინერისთვის ლობიო დამედგა მოსახარშად. რა თქმა უნდა, წინა გამოცდილების გათვალისწინებით, თავზე არ ვადექი ქვაბს და 2 საათი სამზარეულოში არ გავატარე - ისევ დივანს დავუბრუნდი და ხადახან გავდიოდი და ამოვურევდი. უკვე რომ დაღამდა და ლობიოს შეზავება დავიწყე, ბელისარიომ დაგეხმარებიო და ამჯერად ჭვიშტარი მთლიანად მას გავაკეთებინე, ცომის მოზელიდან დაწყებული, შეწვაც  მას ვანდე (narrator: that was a mistake). შედეგად მივიღეთ გარედან დამწვარი და საკმაოდ უგემური ჭვიშტარი. ლობიოც, ეტყობა ცუდი ჯიშის იყო,  მიუხედავად იმისა, რომ ათასგვარი სუნელებით შევაზავე, ასევე საკმაოდ უგემური გამომივიდა, არც ლამაზად გამოყურებოდა, ნაცრისფერი დაჰკრავდა. დინერზე რომ დავსხედით, ლობიოს მარტო მე ვჭამდი, სხვები ერთს  გასინჯავდნენ და თავს ანებებდნენ :D ჭვიშტარიც არ ყოფილა პოპულარობის პიკში. დაიწვა და ცუდი გამოვიდა, ზოგადად ასეთი არ არის-მეთქი, ვთქვი და ამ დროს ბელისარიომ ერთი ცალი ჭვიშტარი აიღო და მეორე მხარეს გადააბრუნა, სადაც დამწვარი არ იყო - აი ესე კარგიაო. თუმცა ლობიოსგან განსხვავებით, უფრო აქტიურად ჭამდნენ. ბოლოს ერთი ჭვიშტარი დარჩა, არ მინდა ამის გადაგდება და იქნებ ვინმემ შეჭამოთ-მეთქი, ყველამ უარი თქვა და ბელისარიომ ამჯერად მეორე, დამწვარ მხარეს გადააბრუნა, ასე ნამდვილად გადასაგდებიაო :D


p.s
პოსტის პირველი ფოტო ცუდი ხარისხისაა, ბოლოსკენ გადავიღე, როცა ტელეფონის კამერა გაფუჭებული იყო, მაგრამ ჩემს საყვარელ მომენტს გამოხატავს - შებინდებისას გარე განათებები რომ აინთება ხოლმე.

p.p.s
გუშინ მარიანმა გაელის ვიდეო გამომიგზავნა და ისეთი გაზრდილიაა! ჩემი პაწაწინა გაელი.

Tuesday, February 26, 2019

The power of female friendship



ვილაში ცხოვრებისას ბევრ ადამიანს დავუმეგობრდი. მათ შორის, ვისთანაც უფრო დავახლოვდი, თითქმის ყველა ბიჭი იყო, ერთის, მირას გარდა. მირა ყაზახია და ამჟამად ავსტრალიაში ცხოვრობს. შეიძლება ითქვას, რომ გაცნობისთანავე დავმეგობრდით. ჩვენმა ერთად ყოფნამ ერთ თვეს გასტანა, ოქტომბერში ატლანტადან უკან, ავსტრალიაში დაბრუნდა. ამიტომ ბოლო ორი თვე ბიჭების გარემოცვაში გავატარე და რამდენადაც refreshing იყო მხოლოდ ბიჭი მეგობრების ყოლა (ვირტუალურად ქართველ გოგო მეგობრებთან მიმოწერას თუ არ ჩავთვლით), იმდენად მენატრებოდა გოგოური ამბები. ხანდახან, უცებ მომინდებოდა რაღაცის თქმა და ენის წვერზე ვაჩერებდი. არა იმიტომ, რომ სხვანაირად გამიგებდნენ, უბრალოდ ვხვდებოდი, რომ აი ის გემო არ ექნებოდა, როგორც გოგოებთან წაჭორავებას (ამ შემთხვევაში, ცუდ ჭორაობას არ ვგულისხმობ). აი მაგალითად, ერთხელ ერთმა ვილელმა ბიჭმა გოგო დაპატიჟა ვახშამზე ჩვენთან (ვილაში). ეს გოგო ვილაში მანამდე ცხოვრობდა და ვიცნობდით. ჩვენ საჭმელად გარეთ გავდიოდით და სანამ უბერს ველოდებოდით, ტელევიზორთან ვისხედით და ამასობაში ეს ბიჭი და გოგოც შემოგვიერთდნენ და გავიგე, როგორ საუბრობდნენ, რა ფილმი ენახათ. უცებ თავში დამარტყა - ნუთუ მოჰამედს დეითი აქვს? ეგრევე მიმოვიხედე თვალებანთებულმა და უცებ მივხვდი, რომ ვინმე გოგო მჭირდებოდა, რომ ეს განმეხილა. საბოლოოდ, არავისთვის მითქვამს. ალბათ ბიჭებს ყურადღება საერთოდ არ გაუმახვილებიათ ამ ფაქტზე.

როგორ მიყვარს ქალური მეგობრობის დასაწყისი! თავიდან ცოტა დისტანცირებულად რომ ხართ, სასიამოვნო, ზოგად ამბებზე საუბრობთ, თავაზიანად უცინით ერთმანეთს, მერე რომელიმე თავის უფრო პირადულ ამბავს მოყვება და იმ პირველ ლენტს ჭრის, რის შემდეგაც სიფრთხილის საბურველი იხსნება და ორივე გულახდილობის ხასიათზე დგებით. ზოგადი ამბები უფრო ვიწროვდება და ბოლოს უკვე ჩვენს საკუთარ პატარ-პატარა საიდუმლოებებს ერთმანეთს ვუზიარებთ. მერე უკვე თამამად შეგიძლია, ვიღაცის ჩაცმულობა გააკრიტიკო მასთან ისე, რომ არ იფიქროს, იმ ვიღაცის გშურს. ბოლოს ყველაფერი ასეთ დეტალებამდე დადის, როგორიც ვიღაცის ჩაცმულობა და ყოფილი შეყვარებულებია.

და ის მომენტები, როცა ძალიან, ძალიან გჭირდება ვიღაცამ თავზე ხელი გადაგისვას და დამამშვიდოს, თუნდაც ტყუილებით? ორივე მხარემ რომ იცის, ტყუილია, მაგრამ იმ მომენტში ძალიან გჭირდება იმის თქმა, რომ შენ ძალიან მაგარი ხარ და ის ვიღაც, ვინც შენი ასეთ მდგომარეობაში ყოფნის მიზეზია, ძალიან, ძალიან ცუდია. ეგეთ დროს, უფრო ის მოქმედებს, მეგობარი როგორ გულით ცდილობს, შენ გვერდით იდგეს, ვიდრე თავად სიტყვები, რასაც გეუბნება.