Showing posts with label სამშობლო. Show all posts
Showing posts with label სამშობლო. Show all posts

Saturday, February 9, 2013

Killing in the name of

  They use force, to make you do, what the deciders have decided you must do.



 



   ძმებო,  მოგიწოდებთ, რომ ყოველ დილა დავიწყოთ  მე–9 სიმფონიით, ყველამ გავაღოთ ფანჯრები და თბილისის ქუჩებს მოედოს ეს მუსიკა. 

  ჩავიცვათ თეთრები და დანებით ხელში გამოვიდეთ გარეთ, ვცემოთ ლოთი მათხოვრები, გავაუპატიუროთ ქალები. ვცემოთ მოხუცებს, ვცემოთ ბავშვებს. თუ იტირებენ და შეწყნარებას გვთხოვენ, სახეში კიდევ ერთი მუშტი ვუთავაზოთ.  საღამოობით დავლიოთ ჭიქა რძე და გამთენიისას სახლში მისულებმა, დაძინებამდე კიდევ ერთხელ მოვუსმინოთ ღვთაებრივ სიმფონიას.

  მე მოგიწოდებთ, რომ დავიცვათ მარხვა, ვიაროთ ეკლესიაში, ყოველ კვირას შესაწირი პატიოსნად გადავიხადოთ. შევცოდოთ და მოვინანიოთ. კიდევ შევცოდოთ და ისევ მოვინანიოთ. სასურველია ეს კომბინაცია თანმიმდევრულად გავიმეოროთ დღეში 3–ჯერ, ჭამამდე, ან ჭამის შემდეგ.

   ხმამაღლა ვიმღეროთ – Fuck you, I won't do what you tell me!   F u c k you!  I won't do what you tell me! 

  მოვკლათ სამშობლოს სახელით, მოვკლათ პატრიარქის სახელით, მოვკლათ დიდი ძმის სახელით.

    მოდი, ვცადოთ ანარქია. სხვა ყველა ხერხი ნაცადია და ჯერჯერობით ვერაფერმა გვიშველა. მეფეები და წმინდანები მოდიოდნენ და მიდიოდნენ, ანარქია კი მუდამ ჩვენთანაა. ყველა ჩვენგანშია დამწყვდეული ჯინივით და ელოდება, როდის გავათავისუფლებთ.

 ანარქია არის თავისუფლება.

  ძმებო, გვძულდეს ერთმანეთი და დანდობა არ იყოს. რა მოგვიტანა სიყვარულმა?

ანარქია, ანარქია გადაგვარჩენს. 




Saturday, February 5, 2011

Vengo de donde hay un río

    მის შესახებ მხოლოდ ცალკეული ფაქტები ვიცი  და აქამდე  დიდად არასდროს დავინტერესებულვარ. მაგრამ მაინც, ძალიან უცნაური იქნება, თუ ვიტყვი, რომ ერთი სიმღერით კუბა გავიცანი?  არც კი ვიცი, კუბა გავიცანი, თუ რამე სხვა - ეს ხომ ჩვეულებრივი სიმღერაა, ჰიპ-ჰოპი ლათინური რიტმებით, სადაც კუბელები თავის ქვეყანას უმღერიან. მაგრამ მაინც, ჩემი ბავშვობის სიმღერა, რომელიც ასე მიყვარდა ერთ დროს და მტვ-ზე მთელი დღეები ველოდი მის დაწყებას, ახლა უფრო სხვანაირი გახდა - როცა ვუსმენ, გონებაში ათასი სახე გაირბენს: ჩე გევარა, ფიდელ კასტრო, ერთი არგენტინელი მხატვარიც კი [რომელიც დიდი ხანია, უკვე მიყვარს].

   მერე ვფიქრობ, რა კარგია, რომ დედამიწაზე ამდენი საინტერესო ადგილი არსებობს. ცხოვრობს განსხვავებული ხალხი, რომლებსაც უყურებ, უყურებ და რწმუნდები, რომ საბოლოოდ ყველა ერთნაირები ვართ, ადამიანები. ყველას უყვარს თავის ქვეყანა, სადაც  თამბაქო და შაქრის ლერწამი ხარობს.. ყველას გვაქვს სამშობლო, სადაც მდინარე მოდის.


 პოსტი დაუმთავრებელი გამოვიდა. მე თვითონ არ დამიმთავრებია კუბას და სხვა ადგილების აღმოჩენა და იმიტომ :)