🍃

 რაც ზაფხულია, სულ ჩემი სოფელი მახსენდება და მენატრება. ერთხელაც ვერ წავედი.

Main Character

ორი დღის წინ გავაცნობიერე, რომ ჩემს ცხოვრებაში მთავარი პერსონაჟი აღარ ვარ და მეორეხარისხოვანი, უფრო სწორედ კი supportive პერსონაჟი გავხდი. "supportive" ზუსტად აღწერს იმას, რაც ვარ - რაღაცების და ვიღაცების მხარდაჭერაა მხოლოდ ჩემი როლი. 

ეს აღმოჩენა, ერთი ჩატის ძველი მიმოწერების კითხვისას მეწვია - 2015 წლის მიმოწერებს ვკითხულობდი და ვხედავდი, ჩემი ცხოვრება ჩემ გარშემო ბრუნავდა. ახლანდელ ცხოვრებას შევხედე და თავისთვის ბრუნავს, შიგნით არავინაა. ხანდახან ვეცდები და შევყოფ ხელს, მაგრამ მალევე უკან გამომაქვს და უბრალოდ მივჩერებივარ. ეს, მხატვრულად რომ ვთქვათ.

არა, აქამდე ვერ ვხვდებოდი. ვერ ვამჩნევდი. რაღაცნაირად შემაშინა, ცხოვრება გადის, ახალგაზრდობის წლებს ვკარგავ თითქოს. ზუსტად ვერც ვიხსენებ, როდის დაიწყო ეს ტრანსფორმაცია. ალბათ, პანდემიის დროს, თუმცა მგონია უფრო ადრეც. პანდემიის დროს ალბათ გაიზარდა და პიკს მიაღწია. ანუ, ცხოვრების საუკეთესო წლებს მეორეხარისხოვნად ვატარებ. ისე კი არ ვიცი, რაღაცები გადასახედი მაქვს.

ეს გაცნობიერება ერთგვარი თვალის ახელა იყო. რაღაცისთვის სახელის დარქმევა. აქ დაწერა კი ერთგვარი თერაპიის სეანსიც - ამ უმცირესი აუდიტორიის წინაშე. თუ არსებობს კიდევ ეს აუდიტორია საერთოდ :)

სოციალიზაცია მაკლია. ამას მივხვდი კიდევ. მხოლოდ უახლოეს მეგობრებთან ვკონტაქტობ ბოლო დროს (ბოლო=პანდემიიდან მოყოლებული). რაც კარგია და კომფორტულია, მაგრამ ზედმეტად კომფორტულია. ახალი ადამიანები მჭირდება, თუნდაც მხოლოდ 15 წუთიანი ადამიანები. მაგრამ თან არც ძალიან ბევრი ახალი ადამიანი. აჰჰ, რა რთულია. 

გავაგრძელებ მთავარ პერსონაჟობაზე, უფრო სწორედ კი, მთავარ პერსონაჟად დაბრუნებაზე საუბარს. ბოლო დროს საკუთარ თავს შევუთანხმდი, რომ საუკეთესო მეგობარი მაინც შენი თავია. ეს ერთგვარი შვებაც იყო, მაგრამ თან საკუთარ თავთან ყოფნამ მიჩვევა იცის და მერე სხვებისთვის აღარაფერი გრჩება გასაზიარებელი. შეიძლება სწორედ ამიტომაც, რომ საკუთარ თავზე ხმამაღლა, სხვებთან აღარაფერს ვლაპარაკობთ, მთავარ პერსონაჟობასაც ვკარგავთ და მხოლოდ მეორეხარისხოვან, დამხმარე როლებს ვჯერდებით.  იმის თქმა მინდა, რომ ზედმეტად ჩვენს გონებასა და წარმოსახვაში ვეშვებით, იქ გვაქვს როლ(ებ)ი მორგებული და რეალობისთვის აღარაფერი გვრჩება, რასაც შევთავაზებთ. არა?

მე ასე ვარ, ყოველ შემთხვევაში.

წერა მომნატრებია. იმდენი ხანია, არაფერი დამიწერია. ახლა შევხედე და 2023-ში - საერთოდ არაფერი. 

Hey, my past self

ორიოდე დღის წინ ჩემს ძველ პოსტებს გადავხედე, სულ თავიდან, დასაწყისში რომ ვწერდი. მეგონა, შემრცხვებოდა მაშინ რასაც და როგორც ვწერდი, მაგრამ არამც და არამც! ისე მომეწონა ჩემი თავი, 21 თუ 22 წლის ნატალია, როგორი გულახდილი და ლაღი იყო. და როგორ ვერ ხვდებოდა ამას მაშინ. 

მაშინდელ ჩემს თავს მადლობა მინდა გადავუხადო, ასეთი კარგი რომ იყო, იმ დროინდელი მდგომარეობის გათვალისწინებით. ამდენი სითბოს და სიხარულის გამოხატვა და განცდა რომ შეეძლო. 

თითქოს ის სულ სხვა ადამიანია, მაგრამ თან ისევ მე ვარ. უბრალოდ, მეტი ცხოვრებისეული გამოცდილებით. 

რა კარგია, ეს ბლოგი რომ გავაკეთე და ჩემს წარსულ მე-სთან შეხვედრა შემიძლია.

Sever the bonds

გუშინ ნარუტოს მორიგ სერიას ვუყურებდი, სადაც სასკე უჩიჰა გაჰყვიროდა, რომ ყველა კავშირი, ყველა ძაფი უნდა გაეწყვიტა ახლობელ ადამიანებთან. 

ამ დროს ეპიფანია მქონდა - ზუსტად ეს მჭირდება - კავშირების გაწყვეტა! 

რა თქმა უნდა, არა ისეთი ბნელი ხერხებით, როგორც სასკეს წარმოუდგენია. 

მე სხვაგვარად მჭირდება, და ამას ახლა, ბევრი წლის შემდეგ მივხვდი. 

რაც თავი მახსოვს, ყველა ადამიანთან, რომელსაც ჩემი ცხოვრების გზაზე გაუვლია (არ ჰქონდა მნიშვნელობა, დიდი ხნით, ერთი დღით თუ თუნდაც ერთი წუთით), მაშინვე რაღაც ბმებს ვაბამდი. ხშირად ისე, რომ ეს ბმა ორმხრივი არ იყო. შემდეგ ეს ბმა, ეს კავშირი მტანჯავს, მექაჩება და ენერგიას, რესურსს მართმევს. რაც უფრო ახლოა ეს ადამიანი, მით უფრო მტკიცეა ბმა და უფრო მტანჯველია, როცა მექაჩება. ყველაზე მტანჯველი კი მაშინაა, თუ მეორე მხარე ამ კავშირებს საერთოდ ვერ გრძნობს და ბმები ცალმხრივად მიჭირავს.

 ალბათ, ცოტა აბსტრაქტულია რასაც ვამბობ, ალბათ კონკრეტული მაგალითები უფრო ნათელს გახდიდა, მაგრამ ახლა ეს არ არის მთავარი. 

მთავარი ისაა, რომ როგორც იქნა, ეს დავინახე და კავშირების გაწყვეტა გადავწყვიტე. უცებ აღმოვაჩინე, რომ ჩემს თავს ხშირად ამ ბმების მეორე მხარეს მდგომი ადამიანის თვალით ვუყურებ და შესაბამისად, ჩემს რეალურ თავს ვერ ვხედავ. 

ანუ ჩემს თავს დიდი ხანია, მხოლოდ სხვების თვალით ვხედავდი, როგორი არასწორია, არა? 

და როგორი სწორი და კარგია, ამის აღმოჩენა, თუნდაც ახლა. აღმოჩენა და თვალის გასწორება.

მადლობა, სასკე.

რას ვმღერით, როცა ავად ვართ?

 როცა ავად ვართ, სასთუმალთან ცხელი ჩაი გვიდგას და ხშირ-ხშირ ყლუპებად ვსვამთ. ბალიშთან კი წიგნი გვიდევს, თუ კითხვის ძალა შეგვრჩა. თუ - არა, მაშინ რომელიმე მყუდრო სერიალი უნდა ჩავრთოთ, როგორიცაა Gilmore Girls, და ყავებისა და პაწაწინა, ლამაზად მორთული ქალაქის სამყაროში გადავეშვათ. 

მაგრამ რას ვმღერით გულში, როცა ავად ვართ? 

Sophie Golden

 სოფი, არ ვიცი, ამ ბლოგზე კიდევ შემოდიხარ და პოსტებს კითხულობ თუ არა, მაგრამ არ აქვს მნიშვნელობა, მაინც ვიტყვი - არასდროს დადგება დრო, როცა შენი ბლოგი არ მომენატრება. 

იმედია, კარგად ხარ და ბედნიერი ხარ.  

ნოსტალგია?

წეღან, ინსტაგრამის სთორების უმიზნო ჩამოვლისას, ერთი სთორიდან მოულოდნელად NSYNC-ის ძველისძველი სიმღერა შემომეგება. არ ვიცი რატომ, თავის დროზეც ბევრჯერ არ მომისმენია ეს სიმღერა, მაგრამ ისეთი შეგრძნება მქონდა, თითქოს დიდი პლედი შემომაფარეს.

ჩვენთვის, მილენიალებისთვის, 90-იანების ბოლო პერიოდის სიმღერებს, როგორი სხვა დატვირთვა აქვთ, არა?