Monday, November 26, 2018

The one with Lobio and Thanksgiving turkey

ასეთი დღეები მიყვარს, ჩემს პატარა ოთახში რომ შემოვიკეტები, არსად მეჩქარება (სამეცადინო? არ მესმის რაზე ლაპარაკობთ), Sex and the City-ს რენდომ სერიას ჩავრთავ და თან მანიკურს ვიკეთებ, თავზე დიდი პირსახოცი მაქვს შემოხვეული და კერის, სამანტას, მირანდას და შარლოტის ამბებს ვისმენ. შემიძლია ეს წუთები მხოლოდ ისეთ მარტივ რაღაცებზე ფიქრს დავუთმო, როგორიცაა უნდა წავისვა თუ არა თმის დასახვევი კრემი დღეს (დიდი ხანია, არ წამისვამს და იმ დღეს ისე დამიხვია თმა, ბიჭებს ეგონათ რომ ვარცხნილობა შევიცვალე).

Okay, ეს ინტრო იყო, ახლა ძირითად ეპიზოდზე გადავიდეთ.

ხუთშაბათს ჭამის ბრწყინვალე დღესასწაული - Thanksgiving იყო, რომელიც აქამდე ფილმებიდან და სერიალებიდან მაქვს ნანახი და ვიცი, რომ ოჯახის შეკრების ადგილია, სადაც ხშირად ინდაური ან რომელიმე სხვა კერძი დაიწვება. ვილაში ლანჩი იყო დაგეგმილი 2 საათზე. მე ვერ დავრჩი, ბალასთან მივდიოდი დინერზე, მხოლოდ რამდენიმე წუთით ჩავედი. ყველა გამოპრანჭული დამხვდა, პატარა გაელი კუბოკრულ პერანგში იყო გამოწყობილი ჩემი უბერი რომ მოვიდა, გამომეკიდა, ხელი ჩამკიდა, ტირილი დაიწყო და არ მიშვებდა :(

ბალასთან  დამხვდა სამოთხე! მოლი, გოგონა სუპერძალებით, დილის 8 საათიდან სამზარეულოში ამზადებდა მთელი დინერის კერძებს სრულიად მარტო! ჯერ კიდევ ვერ ვიჯერებ, რომ ამდენი რაღაც ერთმა ადამიანმა მოამზადა და ცოცხალი გადარჩა. სანამ ინდაური ღუმელში იბრაწებოდა, ჩამოვიარე და სხვა კერძებს გადავხედე. მართალი აღმოჩნდა რასაც ამბობენ - ინდაურზე მეტად გარნირებია საინტერესო მადლიერების დღის დინერში.


 დინერის მოლოდინში, ვეიდს და განერს გავუშიანურდი. Okay, აქ უნდა გავჩერდეთ. ყველაფერი არც ისე მარტივადაა, როგორც ერთი შეხედვით ჟღერს. ვეიდი და განერი პიტბულები არიან, მე კი კინოფობია მაქვს. ამიტომ პირველი წინადადება ხელმეორედ წაიკითხეთ და მიხვდებით, რომ "გავუშინაურდი" ძალიან მარტივი სიტყვაა ჩემი მიღწევის გადმოსაცემად. როცა მოგვიანებით, მაგიდასთან ვიჯექი, ვეიდის თავი მუხლზე მედო და ვეფერებოდი, ზუსტად ვერ ვხვდებოდი, სიზმარში ვიყავი თუ ცხადში. 


დინერი ზუსტად ისეთი იყო, როგორც ფილმებში! ბოლოს ყველა სკამებზე გადაწოლილი ვიყავით და ვოხრავდით, მოლის ვაქებდით (უკვე მეათედ), ის კი წუწუნებდა რა არ გამოუვიდა კარგად, რაც სხვა არავის გვაწუხებდა, იმიტომ რომ იდეალური დინერი მოამზადა! საუკეთესო ნაწილი ის იყო, როცა მოლიმ დიდი კონტეინერი გამივსო საჭმლით და წინ დამიდო. მთელი 3 დღე არაფერი მომიმზადებია და ამ ლეფთოვერებით გავიტანე თავი, გუშინ საღამოს დავამთავრე როგორც იქნა.

საჭმლის თემა რომ გავაგრძელო (იმიტომ რომ შემიძლია), წინა პარასკევს, აეკის და ტაოს დაჟინებული თხოვნის შედეგად, ქართული კერძები მოვამზადე (შეგახსენებთ, რომ აეკი და ტაო ჩემი ტაილანდელი და ჩინელი ძმაკაცები არიან, რესფექთივლი). თავი დავიზღვიე და იოლი კერძები ავარჩიე - ლობიო და ჭვიშტარი. პარასკევს ლექციები არ მაქვს, ამიტომ ადრე დავიწყე კეთება, სანამ სხვები დაბრუნდებოდნენ. ზუსტად ორსაათნახევარი ვიდექი სამზარეულოში! ამიტომ ამ ხნის განმავლობაში ბევრმა ვილელმა ჩაიარა და თავი დამაპატიჟებინა კერძზე. ბოლოს უკვე ინერციით ვპატიჟებდი ხალხს :D ჭვიშტარის ცომის მოზელა რომ დავიწყე, კოლუმბიელები შემომესწრნენ და მათაც რომ თავი დაიპატიჟეს, შემთხვევით ვისარგებლე და ბარემ დავიხმარე - ყველი მომიხეხეს ცომზე და ერთ-ერთს კიტრი და პომიდორი გავარეცხინე სალათისთვის (მაგრამ ისე ზერელედ რეცხავდა, სამჯერ მივაბრუნე ონკანთან, ბოლოს რომ მორჩა, ჯამი ამოიღო და მეუბნება you are going to wash it again don't you-ო). ამასობაში, ღმერთმა ზაჰირა გამომიგზავნა, რომელმაც სურვილი გამოთქვა სალათა დაეჭრა. ჭვიშტარიც გამზადდა და სუფრას მივუსხედით. მე იმდენად დაღლილი ვიყავი, ფაქტობრივად არ მიჭამია, მხოლოდ გემო გავუსინჯე. ჭვიშტარი მოცარელათი გადასარევი გამოვიდა (ნუ, ჭვიშტარის გემო ჰქონდა სულ მცირე), ლობიო კი ზუსტად ისეთი, როგორსაც სახლში ვამზადებთ ხოლმე! ბალა მყავდა შემფასებლად და მანაც დაადასტურა, რომ ნამდვილი ქართული გემო ჰქონდა.


 ტრადიციულად, პოსტის ბოლოს ახალი აჩემებული სიმღერა - მეცადინეობისას, შესვენების პერიოდში ვუსმენ ხოლმე და ადგილზე ვცეკვავ


No comments:

Post a Comment