Road to Roland Garros

  კვირას ჩოგბურთის ერთ–ერთი დიდი ტურნირი – როლან გაროსი [თუ როლან გარო] დაიწყო. საფრანგეთის ღია პირველობა ჩემი ერთ–ერთი საყვარელი ტურნირია და დაწყებისთანავე თავისებური, მისთვის დამახასიათებელი განწყობა შემიქმნა. თქვენთვის უკვე მაქვს ნათქვამი, თუ როგორ მიყვარს ის.

  [მათ, ვისაც ჩოგბურთი არ გაინტერესებთ, კითხვა არ შეწყვიტოთ; ვფიქრობ, თქვენთვისაც მოიძებნება რაღაც საინტერესო :)]

  ამ ინტერნეტის ეპოქაში, უკვე ბევრი რამ არის ხელმისაწვდომი უბრალო მოკვდავთათვის. მაგალითად, ფეისბუქის საშუალებით შეგიძლია 'დაესწრო' რაფაელ ნადალის ვარჯიშს, რომელზეც ის თვითონ მიგიწვევს. ტვიტერი კი პირდაპირ მოვლენების ეპიცენტრში გამყოფებს.

   როლან გაროსის მესვეურნი ტვიტერს აქტიურად იყენებენ  და მსოფლიოს დილიდანვე ამცნობენ, ვინ როდის და სად ვარჯიშობს თუ თამაშობს, ინტერვიუს იძლევა ან ავტოგრაფებს არიგებს. მოკლედ, თუ ტვიტერზე მათი მიმდევარი ხარ, თავი შეგიძლია სულ ცოტათი მაინც იგრძნო იქაურობის მონაწილედ. მითუმეტეს, რომ ზოგიერთი ჩოგბურთელიც ჩაბმულია ამ 'აურზაურში' – მაგალითად, გერმანელი ანდრეა პეტკოვიჩი  ფოტოს  პოსტავს და ამბობს, რომ მას უფრო გაუმართლა სასტუმროს ნომრის ხედში, ვიდრე ივო კარლოვიჩს.

  მეც ასე ვადევნებ თვალყურს, მაგრამ, მგონი არასდროს მიმიწერია ცნობილი ადამიანებისთვის. ორიოდე დღის წინ კი, თვით როლან გაროსს მივწერე, რაფა ჯერ არ მოსულა სავარჯიშოდ–მეთქი? რა თქმა უნდა, პასუხს არ ველოდი, წარმომიდგენია დღეში რამდენი ადამიანი წერს მათ.
  რამდენიმე ხნის შემდეგ კი, შევდივარ ჯიმეილზე და ინბოქსში მხვდება მეილი, რომ როლან გაროსმა ტვიტერზე პმ მომწერა! გული ამიჩქარდა სიხარულისგან, გავხსენი და ეს დამხვდა –

გადიდებისთვის დააკლიკეთ :)

  ალბათ, პარიზში ვეგონე მათ და ზუსტი დრო მომაწოდეს, რომ ვარჯიშზე მივსულიყავი. უცებ წარმოვიდგინე, მართლა რომ ვყოფილიყავი იქ, 3 საათისთვის გავეშურებოდი როლან გაროსისკენ რაფას ვარჯიშზე დასასწრებად [ჰო, მაგ დღეს ბრიტანელ ენდი მარეისთან ივარჯიშა რაფამ]. მერე კი, ტვიტერზე დავპოსტავდი ფოტოებს ჩემი ჩოგბურთის მეგობრებისთვის და ყველა დეტალს მოვუყვებოდი მათ.

  წლევანდელი როლან გაროსი კიდევ ერთი რამის გამოა განსაკუთრებული  – ქართველი ანა ტატიშვილი ძირითად ბადეში მოხვდა. რაც იმას ნიშნავს, რომ ყოველგვარი წინასწარი წინააღმდეგობების გარეშე, პირდაპირ ცენტრალურ კორტზე მოუწია თამაში, ფრანგ მარიონ ბარტოლისთან. რა თქმა უნდა, ამხელა პუბლიკის წინაშე და თან ფრანგის წინააღმდეგ თამაში დიდი ფსიქოლოგიური წნეხი იყო ანასთვის. ალბათ ამის და სხვა წვრილმანი მიზეზების გამო, ანამ საბოლოოდ წააგო. მაგრამ მე კმაყოფილი ვარ ზოგადად, ძალიან სასიამოვნო იყო საკუთარ ჩოგბურთელს რომ ვგულშემატკივრობდი, აბსოლუტურად განსხვავებული შეგრძნებაა.

ანა როლან გაროსზე

  წარმატებას ვუსურვებ ანას მომავალში, ეს გამოცდილება აუცილებლად გამოადგება. და თუ კიდევ ითამაშებს მსგავს ტურნირზე, ყველამ ერთად ვუგულშემატკივროთ :)

პ.ს არა, რაფას ჯერ არ უთამაშია :)

Strong is beautiful

  What are the little girls made of? They are made of sugar and spice...

   წარმოიდგინეთ მაღალი, ლამაზი ქალი.. მას მსუბუქი ქსოვილის კაბა აცვია.

   კადრში ნელა შემოდის. გრძელ თმას ქარი უფრიალებს. სხეულის ყველა კუნთი ტონუსშია და მზად არის..

 მზად გადამწყვეტი დარტყმისთვის.

  ის არ არის გამხდარი და არ აქვს იდეალური პარამეტრები. 

  მაგრამ მისი სხეული ჯანმრთელია და – ძლიერი.

 ის მაინც ქალია, ლამაზი ქალი.




 
   ქალთა ჩოგბურთის ასოციაციის ეს წამოწყება ძალიან საინტერესო და ჭკვიანურია. სხვადასხვა რაღაცის აკრძალვას და ამაზე სარეკლამო კამპანიების გაკეთებას [ნარკოტიკები, ნიკოტინი..], ჯობია ის ვუთხრათ ადამიანებს, რა არის კარგი.

   ჩოგბურთია კარგი და ჯანსაღი.

  ჯანმრთელი და ბედნიერი ადამიანი კი – ყველაზე ლამაზი.

  

Red hot chili Clay

  კვირას ჩანთებს ჩავალაგებ და წავალ.

   უკვე გადაწყვეტილი მაქვს, რას წავიღებ. ტანსაცმელს ვგულისხმობ, ცხადია. ყველაფერი იქნება ფრიალა და ფერადი, მსუბუქი და კომფორტული. მოკლედ ისეთი, მაქსიმალურად რომ შემიწყოს ხელი ამ ერთი კვირის სასიამოვნოდ გატარებაში.

 რამდენ ხანს ველოდი ამ კვირას! ზუსტად იმ წუთიდან, როცა ის მიწაზე დაემხო და თავი თიხაში ჩარგო.

  თიხის სეზონი იწყება; წითელი, მხურვალე თიხის სეზონი, რომელსაც ხმელთაშუა ზღვიდან მონაბერი ქარი თუ გააგრილებს მხოლოდ.

   უკვე ვგრძნობ სუნთქვისშემკვრელ, მტვრიან ჰაერს. მესმის, როგორ სრიალებენ ამ მტვერში ადამიანები. 

 
     აი, გლადიატორების ბრძოლა აქ არის, თუ არის.. არა, ისინი აქ გლადიატორები კი არა, მატადორები არიან. ნამდვილი კორიდაა, ოღონდ ხარების გარეშე.
  თუმცა, ”მატადორები” შეცდომით ვთქვი. ჩვენ ყველამ ვიცით, რომ მატადორი მხოლოდ ერთია. ის არის ამ წითელი მიწის ერთპიროვნული მფლობელი, მოსვლის დღიდან. 

   მე მონტე კარლოში მივდივარ. ყველაზე, ყველაზე მყუდრო და ლამაზ ტურნირზე. აქ არც გრანდიოზული კორტებია, როგორც ამერიკაში და არც ათასობით მაყურებელი. არც მუსიკის გამაყრუებელი ხმა ისმის შესვენებისას.

 აქ სიმშვიდეა.

  აქ კორტს ხედი პირდაპირ ხმელთაშუა ზღვაზე აქვს.

  აქ გამარჯვებულს ჯილდოს თვით მონაკოს პრინცი გადასცემს და მერე მასთან ერთად ღიმილით დგება ფოტოგრაფების წინ.

  აქ შეგიძლია თამამად თქვა - Tennis runs in our blood.  იმიტომ, რომ მართლა ერევა სისხლი და ჩოგბურთი ერთმანეთს. თიხა, როგორც სისხლი - წითელი და ცხელი.

  თიხა და ჩოგბურთი.

  მე მონტე კარლოში მივდივარ. თუ აქ სადმე, თბილისის ქუჩებში დამინახეთ, არ გაგიკვირდეთ. მე მაინც მონტე კარლოში ვიქნები.

  მისი მფლობელიც იქ იქნება, ბოლო ექვსი წლის განმავლობაში რომ დომინირებს იმ პატარა კორტზე.
 
 იქ იქნება ჩოგბურთის მატადორი, ჩოგბურთის გლადიატორი.

   იმიტომ, რომ თიხა არის მისი ჩოგბურთი. თიხაზე თამაშობს ყველაზე ძალდაუტანებლად და ლაღად. ისე თავისუფლად, თითქოს ცისფერ ტალღებში ლივლივებდეს.

 იმიტომ, რომ აქ არის ის სამი რამ, რაც მას ყველაზე დიდ ენერგიას აძლევს - თიხა, მზე და ზღვა.

თქვენც შემოგვიერთდით, მონტე კარლოში გელოდებით.

ჩოგბურთის გლადიატორი

 

    ”ბრძოლის” წინ რამდენიმე წუთით ადრე, მას ყურსასმენები უკეთია, მუსიკას უსმენს და გასახდელში დარბის.

   კორტზე მძიმე ნაბიჯებით გამოდის. ოვაციები ძლიერდება. ის ჩოგანს მაღლა სწევს და ხალხს ესალმება.

  ცოტა უცნაურად დადის მათ თვალში, ვინც არ იცის, რაშია საქმე - ის არასდროს ადგამს ხაზებზე ფეხს.
  სკამთან ჩერდება, ჩანთებს აწყობს და ბოთლებს ძირს ალაგებს, ერთ ხაზზე, გარკვეული თანმიმდევრობით. მეტოქე და მსაჯი უკვე ბადესთან ელოდებიან, როცა თვითონ მშვიდად ზის და ვიტამინებით სავსე პატარა პაკეტს წუწნის.
   მშვიდად-მეთქი, ასე ვთქვი? არა, მშვიდად არ ითქმის იმაზე, თუ როგორ ნერვიულად აბაკუნებს ფეხს, თან აქეთ-იქით იყურება კუშტი მზერით.
  როცა ბადესთან მდგომებს მოლოდინით გული ეწურებათ, წამოდგება, ჩოგანს იღებს და მათთან მიირბენს.

  ამ დროს მაყურებელი ყოველთვის განსაკუთრებულად ხმამაღლა უკრავს ტაშს.

  ბადესთან მონეტა უნდა ააგდონ. არჩევანის უფლებას ყოველთვის მეტოქეს უთმობს, თვითონ კი ადგილზე ხტუნავს.

   როცა გარკვეულია, ვინ იწყებს თამაშს, ბადიდან უკანა ხაზისკენ ზიგზაგისებურად გარბის და ვარჯიშს იწყებს. ის იმ დროსაც კი აგრძელებს ვარჯიშს, როცა მსაჯი გამოაცხადებს ’დრო’.
რაც იმას ნიშნავს, რომ თამაში უნდა დაიწყოს.

 და როცა მსაჯი ამბობს -  Ready? Play!

მაშინ იწყება.

მისი თამაში გლადიატორების ბრძოლას ჰგავს. მაყურებელიც კი ისე იქცევა, თითქოს არენაზე იყოს. ის ემოცია, რომელსაც გამოხატავს, ისეთი გადამდებია, რომ ეკრანს მიღმა აღწევს და შენამდე მოდის. თამაშის დროს არასდროს [ვიმეორებ - არასდროს] იღიმება. მუდმივად კუშტი და დაძაბული გამომეტყველება აქვს.  
 
    შეცდომებზე სახე ეცვლება და უკმაყოფილებას გამოხატავს, ხან თავის გუნდს გახედავს ლამის სასოწარკვეთილებამდე მისული თვალებით. ზოგჯერ კი რაღაც სიტყვებს ლაპარაკობს, რაც სავარაუდოდ, კარგს არაფერს უნდა ნიშნავდეს. ლაპარაკს მხოლოდ მაშინ იწყებს, როცა ძალიან, ძალიან გაბრაზებულია. ხან საკუთარ თავს უყვირის, ხან - გუნდის წევრებს.
  რამდენჯერმე მსაჯსაც ეკამათა, თამაშის ბოლოს კი აუცილებლად უხდის ბოდიშს, ან რამდენიმე სიტყვით აუხსნის ხოლმე, თუ რატომ მოიქცა ასე.

   ყველაზე მნიშვნელოვანი მომენტი კი მაშინ დგება, როცა გათამაშებაში მეტოქეზე ძლიერი აღმოჩნდება. ამ დროს მთელი მისი ემოცია, ძალა, გარეთ გამოდის და ერთ სიტყვაში მოექცევა.

  Vamos!  ყვირის ის და დაკუნთულ ხელს მუშტად შემართავს. ხალხი ეიფორიაშია და მათი ხმაური ახშობს მის სიტყვებს.

 Game, set and match - Nadal.

ამბობს მსაჯი და თამაში მთავრდება.

   რაფა თავიდან ბენდენას იძრობს, თავს აქეთ-იქით იქნევს, თითქოს იმ დაძაბულობას იშორებს, რაც მთელი მატჩის განმავლობაში თან სდევდა. ამ დროს ის პირველად იღიმება, ლაღად და გულწრფელად.

    მერე, თითქოს რაღაც გაახსენდაო, სწრაფად მირბის ბადესთან, მოწინააღმდეგეს ხელს ართმევს და მეორე ხელს ზურგზე მეგობრულად ადებს.

   ბოლოს კი მაყურებლების რიგი დგება. რაფა თავისებური ჟესტით მადლობას უხდის მათ და პუბლიკაც თავის გამარჯვებულს ესალმება..

   ამის შემდეგ რაფა სულ იცვლება. ის აღარ არის უხეში და დაძაბული. ინტერვიუს დროს სულ იღიმება და ჟურნალისტს მეგობრულად ეხუმრება. ყოველთვის მადლობას უხდის მაყურებელს და მეტოქეს დადებითი სიტყვებით ახასიათებს, როგორც ახლანდელს, ასევე - მომავალს.

   ერთი შეხედვით, რაფა შეიძლება მსოფლიოში ყველაზე უხეშ არსებად მოგეჩვენოთ. იმიტომ, რომ კორტზე სწორედ ასეთია - მხოლოდ თამაშზე კონცენტრირებული. იმ დროს კონკრეტული მეტოქეც კი არ არსებობს მისთვის, მხოლოდ ადამიანია, რომელიც ბადის მეორე მხარეს დგას. რაფასთვის ყველა ბურთი მნიშვნელოვანია. ყველა ბურთი. პირველიდან ბოლო გათამაშებამდე. 

   აქ ის გლადიატორია, რომელიც იბრძვის გადარჩენისთვის, სისხლის.. არა, ოფლის უკანასკნელ წვეთამდე. ასეც არის, მისთვის ყოველი თამაში არის ბრძოლა, რომელიც უნდა მოიგოს. თამაშში მაქსიმალურ ენერგიას დებს, სწორედ ამიტომ, ხშირად უწევს მაისურის გამოცვლა. ამ პროცესს ხალხის ძლიერი ემოცია მოჰყვება ხოლმე, რის გამოც ის ცოტა იშმუშნება და ცდილობს, მოუქნელი მოძრაობებით სწრაფად ჩაიცვას მაისური. მაგრამ ვინაიდან მოუქნელია, ეს არც თუ ისე სწრაფად გამოსდის.

  თამაშის დამთავრებისთანავე, რაფა იქცევა ადამიანად, რომელიც ბოდიშს უხდის მოწინააღმდეგეს იმისთვის, რომ მასზე გაიმარჯვა.  დარცხვენილი ცეკვავს სალსას კოლუმბიელ გოგოსთან და ამას საკმაოდ ტლანქად აკეთებს. პრესკონფერენციაზე ვრცლად საუბრობს [რამდენადაც მისი ინგლისური აძლევს საშუალებას] განვლილ თამაშზე და არა მარტო - ფეხბურთსა და სხვა თემებზე, რა საკითხზეც არ უნდა დაუსვან კითხვა.

 ასე რომ, არ მოტყუვდეთ. ნადალი მხოლოდ ის არ არის, რასაც თქვენ კორტებზე ხედავთ.

Tie Break - წლის პოსტი

  
   მახსოვს, შარშან როგორ არ მინდოდა შემაჯამებელი პოსტის დაწერა და რაღაც ორსიტყვიანი note დავწერე. ჰანნა მეუბნებოდა, რა იყო ეგ, კაცი იფიქრებს რომ შენ ცხოვრებაში მეტი არაფერი ხდებაო. მაშინდელი განწყობა გადმოვეცი კარგად, რომ წერა არ მინდოდა და შესაბამისი პოსტიც გამოვიდა.
   წელს პირიქით არის, წერა მინდა და მოყოლა, რა ხდებოდა ჩემს თავს ამ წლის განმავლობაში. რამდენიმე დღის წინ მობილურში ჩავიწერე რამდენიმე მოვლენა, რომ არ დამვიწყებოდა, და ეხლა ვნახე, რომ ის მოვლენები აღმინიშნავს, რაც ცხოვრებაში პირველად გავაკეთე.

  მოკლედ, წელს პირველად:

  ვითამაშე ჩოგბურთი,  და ამ მოვლენას ცალკე პოსტიც მივუძღვენი. აქ აღარ დავწერ, თუ როგორი სიამოვნებაა, თვითონ გამოსცადეთ.

  პირველად ვიჩხუბე უცნობ ადამიანებთან, თან ბიჭებთან და თან, პატარა ბიჭებთან. ახლა რომ ვიხსენებ, ძალიან მრცხვენია, მაშინ კი ისე გავბრაზდი, რომ ყოველგვარი შეკავების რეფლექსები მომეხსნა [სხვათაშორის, ესეც ჩოგბურთს უკავშირდება].
 
  მოვიპარე სიმინდი - აი, მთელი ცხოვრება ვოცნებობდი, და ბავშვობაში ისეთი ვიყავი, სიმინდის მოპარვას როგორ გავბედავდი. ეხლა, როცა გავიზარდე და ცუდი რაღაცეები კეთების სურვილი გამიჩნდა, ავისრულე ეს ოცნება. ნუ, მთლად მე არ გადავსულვარ ყანაში და არ მომიტეხავს ტაროები, მაგრამ თანამონაწილე ვიყავი. ისე მიხაროდა, მინდოდა ყველას გაეგო :D

  ვიყავი გასაუბრებაზე, უფრო სწორედ, ტესტირებაზე, ალდაგი BCI-ში. პირველად გავგზავნე CV, ეგრევე დამირეკეს და მივედი. მართალია ამაოდ, მაგრამ მაინც - გამოცდილებაა.

  სხვა მნიშვნელოვანი მოვლენებიდან  აღსანიშნავია ის, რომ 8 წლიანი სწავლის და მე ვიტყოდი, ტანჯვის შემდეგ, დავამთავრე უნივერსიტეტი [პრინციპში, ესეც პირველად მოხდა ჩემ ცხოვრებაში]. ჩავაბარე სახელმწიფო გამოცდა, რომელიც მანამდე რაღაც შიშისმომგვრელად ჟღერდა ჩემთვის, მაგრამ მორიგი, ტიპიური გამოცდა აღმოჩნდა.
 
  მქონდა ძალიან სასიამოვნო ზაფხული - ვიყავი სოფელში და იქიდან ჩამოვიტანე პოსტების ნუსხა, რომელთაგან მხოლოდ ორი იქცა ნამდვილ პოსტად. ძალიან განსხვავებული დასვენება იყო. მგონი, პირველად ვიყავი Wonderland-ში. ალბათ იმ პოსტებიდანაც ჩანს, ახლა რომ ვკითხულობ, მე თვითონ ვერ ვცნობ საკუთარ თავს.


   ასევე, პირველად მივიღე მონაწილეობა ბლოგერების კონკურსში. მართალია, წარუმატებლად, მაგრამ ამ შემთხვევაში მე მხოლოდ მონაწილეობაც მაკმაყოფილებს.
  სულ ეხლახან კი, ძალიან საყვარელმა ადამიანმა - ვასასიმ, მე წლის ბლოგერად დამასახელა და ჯილდოც მომცა. აქ კიდევ ერთხელ უნდა გადავუხადო მადლობა მას. უკვე აღარ ვიცი, როგორ გამოვხატო ჩემი სიხარული. ხომ ვამბობდი ადრე, ბედნიერების გადმოცემა ძნელია-მეთქი :)

   ჩემმა საყვარელმა რაფამ, წელს პირველად შეასრულა Career Grand Slam, რაც ნიშნავს იმას, რომ ოთხივე დიდი სლემის ტურნირი მოიგო სულ მცირე ერთხელ მაინც. ეს წელი მისთვის ნამდვილად განსაკუთრებული იყო და აქ იმიტომ აღვნიშნავ, რომ დიდი სიამოვნება მივიღე მისი თამაშების ხილვით და გამარჯვებით გამოწვეული ჩემი წილი სიხარულიც მერგო.

    ეხლა დავფიქრდი, და მეტს აღარ დავწერ. იყოს მხოლოდ ის, რაც პირველად მოხდა ჩემთვის და მოხდა წელს. თუ რამე დამავიწყდა, მერე რომ გამახსენდება, ჩავამატებ. ამიტომ არის კარგი ბლოგი. თან, ახალ წლამდე მინდა კიდევ ერთი პოსტიც მოვასწრო. ხომ გეუბნებით, საშინლად მაგვიანდება-მეთქი :)

Am I hired? or.. Fired.

   მუშაობა მინდა. ერთი ჩვეულებრივი სამსახური - შაბათ-კვირას რომ ველოდებოდე მუდმივად, ორშაბათი დილა მძულდეს და შვებულებამდე დღეებს ვითვლიდე. ვიცი, ვიწუწუნებდი დროის უქონლობასა და დაღლილობებზე, მაგრამ გულის სიღმეში ყოველთვის მადლიერი ვიქნებოდი იმის, რაც მაქვს.

  გარდა მედიცინისა, რამდენიმე პროფესია თუ საქმიანობა არსებობს, რომლებსაც სიამოვნებით შევითავსებდი.

   მაგალითად, მინდა მქონდეს საკონდიტრო, სადაც გემრიელი ნამცხვრები და სხვა ტკბილეულობა გაიყიდებოდა. რა თქმა უნდა, ყავასთან, ცხელ შოკოლადთან და სხვა ცხელ სასმელებთან ერთად. მე თვითონ სიამოვნებით მოვემსახურებოდი ადამიანებს და ვეცდებოდი, მყუდრო გარემო შემექმნა, რომ იქ გატარებული თითოეული წუთი სასიამოვნო ყოფილიყო მათთვის.

 ოჰ, ოცნებებში გადავეშვი ძალიან.

  კიდევ.. ჰო, კიდევ წიგნების მაღაზია მინდა, ეს ადრეც დავწერე. პატარა, აი დაახლოებით ისეთი, კეტლინს რომ აქვს.

  ერთი პერიოდი, ჩოგბურთელობაც კი მინდოდა. იმდენად აზარტული ვარ, გამარჯვება ისეთ დიდ სიხარულს და სტიმულს მგვრის, რომ დარწმუნებული ვარ, ჩემგან კარგი სპორტსმენი დადგებოდა. სხვა თუ არაფერი, ფსიქოლოგიის ხარჯზე მოვიგებდი - ყველაფერს გავაკეთებდი გამარჯვებისთვის.

   ამ ბოლო დროს მწერლობასაც კი ვნატრობ. მითუმეტეს, ეს საქმიანობა ადვილად შეთავსებადია ნებისმიერ პროფესიასთან. მწერალი რომ ვიყო, მექნებოდა პერიოდები, როცა სადმე გადავბარგდებოდი, სიმშვიდესა და ლამაზ ბუნებაში და ვწერდი და ვწერდი..

 
  თუმცა ახლა ნებისმიერ [ნუ, თითქმის ნებისმიერ] სამსახურზე ვარ თანახმა, ოღონდ საკუთარი ფული მქონდეს. ეჰ, ადამიანებს ჭკუა რომ ჰქონდეთ, მარტო ჩემი მონდომების გამო უნდა ამიყვანონ ხელქვეითად :D

 პ.ს მედიცინა მომენატრა, ექიმობა, და თეთრი ხალათი მომენატრა კიდევ :/

WTF

  სავარაუდოდ, ახლა ლონდონში ცივა და ნისლია. ადამიანებს თბილად აცვიათ და O2-სკენ მიიჩქარიან. ასე იქნება 1 კვირა - ყველა გზა O2-მდე მივა და ყველა თვალი ლონდონისკენ იქნება მიპყრობილი. მანამდე კი, ბევრს ემზადებოდნენ, ყველა გზა რომ ლონდონამდე მისულიყო.

The entrance hall to The O2

  გაუგებრად ვწერ არა? მოდი, ცოტა შორიდან დავიწყოთ.

  ვინც ჩოგბურთში ასე თუ ისე ერკვევა, ეცოდინება რომ არსებობს 4 დიდი ტურნირი, რომელიც ყველა სხვას აღემატება. მათ დიდი მუზარადის ტურნირებს უწოდებენ და სხვადასხვა დროს ყველა მათგანზე დავწერე. თუმცა, არის კიდევ ერთი, არანაკლებ პრესტიჟული ტურნირი, რომელსაც ATP World Tour Finals ქვია - WTF [რა? თქვენ გეგონათ აქ რამე უწმაწურს ვგულისხმობდი? :)]  მასში მხოლოდ მსოფლიოს პირველი 8 ჩოგბურთელი მონაწილეობს და შესაბამისად, ყველა თამაში საინტერესო და დაძაბულია. სხვა საჩოგბურთო ტურნირებისგან ფორმატითაც განსხვავდება - 2 ჯგუფია და თითო ჯგუფში 4-4 ჩოგბურთელია. ასევე, პირველივე მარცხი არ ნიშნავს ტურნირიდან გამოთიშვას, ჯერ ჯგუფური ეტაპის თამაშებია, შემდეგ კი - ნახევარფინალები და ფინალი.

  რაფა პირველი იყო, რომელმაც ადგილი მოიპოვა ამ ტურნირისთვის [ქულების მიხედვით]. ასევე მონაწილეობს როჯერ ფედერერი, რაღა თქმა უნდა :)  დანარჩენებს რაც შეეხებათ, თუ დაინტერესდებით, დეტალები შეგიძლიათ იხილოთ აქ - Barclays World Tour Finals

 ტურნირის დაწყებამდე მონაწილეები, საზეიმოდ გამოწყობილები, დიდი ბრიტანეთის პრემიერ მინისტრს შეხვდნენ და მასთან ერთად ფოტოებიც გადაიღეს. 

პრემიერ მინისტრთან ერთად

  ასე ჩაცმულები, როგორც ერთ-ერთმა გულშემატკივარმა თქვა, ჩოგბურთელები გავდნენ ბავშვებს, რომლებიც ცდილობენ დიდებივით მოიქცნენ.

Kids

 დავიდ ფერერი ფრიად სასაცილოა, თავის ნაცრისფერ კოსტიუმში [ნუ, რაფაც არანაკლებ :D] 

დიდი რვიანი

 გადაღების შემდგომ პერიოდში კი სვამდნენ და ერთმანეთთან საუბრით იქცევდნენ თავს.

   ფოტოზე - ენდი მარეი ესაუბრება პრემიერ მინისტრს, უკანა ფონზე კი მოჩანს რაფა და კომპანია :))

დასასრულს კი, ეს ფოტო :)

Rafa & Rog

New balls, please - Tennis beauties

  ადრე ვამბობდი, ჩოგბურთი მეტად ინტიმური სპორტია-მეთქი. ასეა. როცა კორტებზე სპორტულად გამოწყობილ გოგონებს ხედავ, ყოველგვარი მაკიაჟის გარეშე, და მერე იგივე ადამიანებს რომელიმე წვეულებაზე იხილავ, დაახლოებით ისეთი შეგრძნება გაქვს, შენი სკოლელი [ან უნივერსიტეტელი :D] რომ ნახო სადმე ასეთ წვეულებაზე და გაიფიქრო, რა კარგად გამოიყურებაო.

   მოკლედ, ჩოგბურთს თავის ლამაზმანები ყავს. უცხო თვალისთვის [უცხო თვალში იგულისხმებიან ადამიანები, ვინც ჩოგბურთს არ უყურებს] და ერთი შეხედვით, ისინი შეიძლება არც ჩანდნენ ლამაზები, ვინაიდან სპორტსმენის სხეული თავისებურია - დაკუნთული და ა.შ მაგრამ ზოგიერთი მათგანი ისეთია, რომ მათი ყურება თვალს ახარებს :)

  ერთ-ერთი ასეთი, საყოველთაოდ ცნობილი, მარია შარაპოვაა. მაშა, ზემოთნახსენები უცხო თვალისთვისაც კარგად ნაცნობია, და შეიძლება სწორედ მისით იწყებოდეს და მთავრდებოდეს ჩოგბურთი.

  მარია ისეთი მაღალია, ცოცხლად რომ ვნახო ალბათ თვალს ვერ მივაწვდენ :lol: სამაგირეოდ, ფეხები აქვს ისეთი, სახე არ გაგახსენდება.


  ის ერთ-ერთი ყველაზე გემოვნებიანია ჩოგბურთელებს შორის, და ათასი ფირმის სარეკლამო სახეა, რომლებიც ამ შემთხვევაში ჩვენ დიდად არ გავინტერესებს.


ანა ივანოვიჩი სერბია, პირველად რომ დავინახე, მახსოვს როგორ მომეწონა.


ძალიან ლამაზი სახე აქვს, ოდნავ პროვინციულ იერს თუ არ ჩავთვლით.



დანიელა ჰანტუხოვას ჯობია მხოლოდ ფეხებზე უყუროთ. ზევით საინტერესო არაფერია :D


სამაგიეროდ მისი ფეხები, როგორც იტყვიან, ერთ ქალად ღირს.



კაროლინ ვოზნიაცკი - მას Sunshine-ს უწოდებენ. თვითონ ტიპია ასეთი, სულ იღიმება, თამაშების დროსაც კი.


როგორც ერთ-ერთმა კომენტატორმა თქვა, she's enjoying playing tennis. მოკლედ, საყვარელი გოგოა.



ანა ჩაკვეტაძე რუსია, ქართული გვარით.


ლამაზი გოგოა ძალიან, დაწყობილი ნაკვთებით და გრძელი, ქერა თმით.



  ეს მცირე ჩამონათვალი იყო, ძირითადად მე ვინც მომწონს, იმ ჩოგბურთელების. თუ დაინტერესდებით, ამჟამინდელ, მოქმედ მოთამაშეებს შეგიძლიათ აქ გადახედოთ.

p.s იმდენი ხანია ჩოგბურთზე აღარ დამიწერია, რომ ეხლა მივხვდი, როგორ მომნატრებია ეს სიამოვნება :)

People, blogs and other labels

  დღეს მნიშვნელოვანი თარიღია. ფეისბუქზე ასე თვლიან ყოველ შემთხვევაში - ყოველი მეორე სტატუსი ასე გამოიყურება: 10.10.10

  ღმერთო, ხანდახან როგორი რთულია წერა. ვზივარ და შევყურებ მონიტორს, გვერდით უკვე ცარიელი ყავის ჭიქა მიდგას და არ ვიცი, რაზე ვწერო. ან ვიცი, მაგრამ უბრალოდ ვერ ვწერ. მინდა რომ დიზაინი შევცვალო. რამდენი ხანია ბლოგსპოტმა ახალი სისტემა გააკეთა და ბევრად უფრო მარტივია ბექგრაუნდის მორგება. მაგრამ მე, როგორც მერყევ ადამიანს, და ცვლილებების მიმართ პანიკური შიშის მქონეს, ვერ გადამიწყვეტია, შევცვალო თუ არა. უფრო გულახდილი ვიქნებოდი, რომ მეთქვა შეცვლა მეზარება-მეთქი. ათასი რაღაცის გაკეთება მინდა და უბრალოდ, მეზარება.

  გარეთ მინდა გასვლა და ადამიანების ნახვა. იცით რამდენი ხანია, სახლში ვზივარ? ავად ვიყავი, მერე პოსტ-ავადმყოფობის პერიოდი მქონდა, მერე პოსტ-რეაბილიტაციის და ახლა რა პერიოდი მაქვს, არ ვიცი. თან ისე მეზარება ამ სახლში ჯდომის პერიოდის მერე გასვლა.. ვინმე ხართ ჩემნაირი? მგონია უნიკალური ვარ ამ ასპექტში :)

  ორიოდე დღის წინ პოსტი დავწერე, ყველა და ყველაფერი მაღიზიანებდა, მგონი :) მერე წავშალე ისევ, თუ არ წამიშლია ჯერ, დრაფტებში გდია შესაძლოა. მოკლედ, გადავიფიქრე გამოქვეყნება. მაგრამ მაინც ვიტყვი, სულ მაინტერესებს, არ ეზარებათ ადამიანებს, მუდმივად ვიღაცის გაკრიტიკება? აი, ვერ წარმომიდგენია, სულ სხედან და ნეტში პატრიარქის ქადაგებებს ეძებენ? რომ მერე დააშეარონ და თქვან, ნახეთ ერთი ამ ერის მამამ რა თქვაო. წადით რა ადამიანებო, თქვენ თავს მიხედეთ. ვინმე ისეთი მაინც აკრიტიკეთ, ვინც მართლა ცუდ საქმეს აკეთებს.

    ისეთი კარგი ქართული ბლოგი ვიპოვე ორიოდე დღის წინ.. აი, სურვილი რომ გიჩნდება, თავიდან ბოლომდე წაიკითხო. ასეთები კი ნამდვილად ცოტაა. ნაწილი მაშინვე წავიკითხე, ნაწილი კი დღეს დავამთავრე, ფინჯან ყავასთან ერთად. აი, მაგალითად, სუნამოებზე წერს, თან ისე კი არა, როგორც უმრავლესობა - ნეტში რომ მოძებნიან და მერე დააკოპირებენ, ან ქართულად თარგმნიან რაღაც სტატიას და თავს აგატკიებენ უაზრო რჩევებით. არა, სულ სხვანაირად.. მოკლედ, დიდი ხანია ასე ბლოგს არ მოვუხიბლივარ.

  რამდენი ხანია, რაფას თამაშები არ მინახავს. ახლა აზიაშია ჩოგბურთის ტურნირები და იქაურ დროს ვერაფერი გავუგე, რომ ვიღვიძებ, თამაშები უკვე დამთავრებულია ხოლმე. გუშინ ტელევიზორში შემთხვევით გადავრთე საჩოგბურთო არხზე, დილის თამაშს იმეორებდნენ. რაფა ახალი გამოსული იყო კორტზე. თავისთვის სკამთან იდგა და ჩოგნებს იღებდა. რომ დავინახე, აი, ისეთი გრძნობა მქონდა, დიდი ხნის უნახავ ადამიანს რომ შეხვდები. მინდოდა მივსულიყავი, ჩავხუტებოდი და მეთქვა - ეე, რაფა, როგორ მომენატრე. დღეს დილით კვლავ გამომრჩა თამაში, და ინტერნეტში ვნახე, რომ ტოკიოს ტურნირი მოუგია. გილოცავ, რაფაელ. ეს წელი ნამდვილად ერთ-ერთი საუკეთესო იყო შენთვის. [რა უცნაურია, აქამდე რაფასთვის 'რაფაელი' არასდროს მიწოდებია და მეუცნაურა :)]

  გრეის ანატომია ჩვეულ ფორმაშია - ახალი სეზონი კარგად დაიწყო და ჯერჯერობით, კარგად გრძელდება. როგორ მიყვარს! ყოველ სერიას სულ მცირე, ორჯერ მაინც ვუყურებ.

  მე მგონი, ყველაფერზე დავწერე, რაზეც ამ დღეებში მიფიქრია. თითქმის ყველაფერზე. ჰო მართლა, ერთ-ერთი ამერიკელი მასწავლებლის ბლოგი არ მიხსენებია, საქართველოში რომ ჩამოვიდა იმ რაღაც პროგრამით. ძალიან კარგად წერს და მის პოსტებს სიამოვნებით ვკითხულობ. თუ დარჩა კიდევ ვინმე, ვინც მის შესახებ არ იცით [იქნებ რომელიმე თქვენგანს ფეისბუქი არ გაქვთ, ან ვერ შეესწარით სხვადასხვა ადამიანის მიერ დაშეარებულ მის პოსტებს], შეგიძლიათ იხილოთ მიშელის ბლოგი.

Impossible is nothing, so just do it!

  ასეთი ჩვევა მაქვს - ტრასპორტიდან ადამიანების სახეებს ვიმახსოვრებ. უცებ ვიღაცას დავინახავ და მის გამომეტყველებას ფოტო-კადრივით ვინახავ. მერე შემდეგი გამოჩნდება და ასე გრძელდება. თუ უსიამო სახე შემხვდა, ერთი სული მაქვს, ახალი გამოჩნდეს, რომ წინა დავივიწყო. ყველა ადამიანს არ აქვს დასამახსოვრებელი სახე. ბევრი ისე გაივლის, რომ აღქმასაც ვერ ვასწრებ.

 აი ასე, ჩემს გონებაში ბევრი ადამიანის თვალები ინახება. უკვე ვახსენე სადმე, რომ თვალებს დიდ მნიშვნელობას ვანიჭებ? ასეა. თვალებმა შეიძლება განსაზღვროს ადამიანის სილამაზე, თვალებით შეიძლება გადმოსცე ბევრი რამ და ზოგადად, თვალებით გამოიცნობ ადამიანს. 

 [ამ შესანიშნავი ესპანელი ქალის ფოტოსთვის დიდი მადლობა ჰექსეს]

 დღეს აუტანელი სიცხეა. ბოლო დღეებია აუტანელი სიცხე. მე კი უნებურად მეფიქრება, ადამიანებს რატომ უნდა სიამოვნებდეთ ერთმანეთის ლანძღვა და რატომ არ უნდა ცდილობდნენ სულ ცოტა მაინც მოითმინონ. იმდენს ვფიქრობ, და საბოლოოდ აღმოჩნდება ხოლმე, რომ ყველას და ყველაფერს აქვს გამართლება. მეც ვჩხუბობ, როცა მშიერი ვარ, ან PMS მაქვს, ან როცა მალოდინებენ. 

 მიხარია, რომ ბანკეტი [თუ რაღაც ამდაგვარი] მქონდა ზუსტად ისეთი [თითქმის ზუსტად ისეთი], როგორიც მინდოდა. რომ ბევრი ვიცეკვე, ცოტა დავლიე და ყველაფერი სასიამოვნოდ დამთავრდა.

ბოლო დღეები რაღაცეები გამოვტოვე - ბლოგებზე პოსტები, ტელევიზორში - უიმბლდონის ფინალი. პირველი მიხარია, აღმოჩნდა რომ სასიამოვნო არაფერი დაწერილა. მეორეზე კი გული მწყდება. 

 რომ არა ეს ჭრელი სარაფანი, ალბათ პოსტს არ დავწერდი. ან იქნებ სიცხეა ყველაფერში დამნაშავე? ნაყინი მინდა, მაგრამ რატომღაც გავცივდი, მახველებს და ვერ შევჭამ უახლოესი დღეები.  ყავა აქვეა, სამაგიეროდ. მე კიდევ ადამიანები მენატრება.

Oh, summer days..

ახლა ვზივარ ანას ლეპტოპთან, მაცვია ანას [თუ მარის?] მწვანე სარაფანი, საშინლად მცხელა და ანუშკას სიმღერას ვუსმენ. ჩემი რა მაქვს? ჰო, ეს პოსტი ჩემია ნამდვილად.

მე ხანდახან საშინლად გაღიზიანებული ვარ, დაახლოებით თვეში ერთხელ, ერთი კვირა. ზოგი ამას PMS-ს ეძახის. პრინციპში, მეც ასე ვეძახი, ოღონდ ყოველ მეორე წუთში გამეორება არ მიყვარს, იმიტომ რომ მაშინ ძალიან გაღიზიანებული ვარ და ამის აღნიშვნა არ მამშვიდებს.

კიდევ, აღმოვაჩინე რომ ჩოგბურთს ვერ ვთამაშობ კარგად, უფრო სწორედ, საერთოდ ვერ ვთამაშობ და იმედგაცრუებული ვარ.

თუმცა, აღნიშვნის ღირსია, რომ გარეთ მზე ანათებს, ზაფხულია და მე სრულიად თავისუფალი ვარ.

Wimbledon 2010

დღეიდან, უახლოესი ორი კვირის განმავლობაში, ჩემთვის დღის განმავლობაში ყველაზე ხშირად განახლებადი საიტი გახდება ეს - 2010 Wimbledon Championships Website

ყველაზე აქტიური ფერები - მწვანე და იისფერის კომბინაცია.

უიმბლდონი იწყება, ყველაზე დახვეწილი და არისტოკრატული საჩოგბურთო ტურნირებს შორის.


თანამედროვე ჩოგბურთი მე-19 საუკუნის ინგლისში ჩაისახა. თუმცა მანამდე, განსხვავებული ფორმით ის უკვე არსებობდა და პოპულარული იყო საფრანგეთსა და ინგლისში [წყარო - http://en.wikipedia.org/wiki/Tennis].


ანუ, ჩოგბურთი უმეტესად სწორედ დიდ ბრიტანეთთან ასოცირდება, და რა გასაკვირია, რომ უიმბლდონი განსაკუთრებული ტურნირია სხვებთან შედარებით. წელს ის კიდევ უფრო განსაკუთრებულია - დიდი ბრიტანეთის დედოფალს ელოდებიან სტუმრად, რომელიც 30 წელზე მეტია, აღარ ყოფილა აქ.


ჰო, უიმბლდონს განსაკუთრებული წესები აქვს. მაგალითად, თვითონ შეუძლიათ გადაწყვიტონ, ვინ რა ნომრად განთესონ. ასევე, ყველა ჩოგბურთელს აუცილებლად თეთრი ფორმა უნდა ეცვას.

დიდი სამზადისი



წინა კვირას კი თითქმის ყველა შეიკრიბა:

კიმ კლაისტერსი


ჟუსტინ ენინი


მარია შარაპოვა



რაფაელ ნადალი



როჯერ ფედერერი



[მე რომ უიმბლდონის თამაშებს ვესწრებოდე, თეთრ შორტებს და ამავე ფერის მაისურს ჩავიცვამდი, რომელსაც მუქი მწვანე ფერის დეტალები ექნებოდა :)]



რაფას ბლოგი კვლავ გააქტიურდა, ახლა უკვე ლონდონიდან. პირველი პოსტიც დაწერა უკვე, და ბედნიერია, რომ ორი წლის შემდეგ კვლავ მიეცა შესაძლებლობა, ამ [მისთვის] განსაკუთრებულ ტურნირზე ითამაშოს.

აი ასე. ახლა კი, Let play begin!