One of those days

     მე ვაპირებდი დამეწერა იმ დღეზე, ამერიკელები one of those days რომ ეძახიან.

  დილიდანვე რომ ცუდად იწყებ – თავი ყველაზე მახინჯი გგონია და ყველაზე ცუდ ტანსაცმელს იცვამ, გინდა რომ არავინ შეგნიშნოს და შენი დაღვრემილი სახით ყველასთვის შესამჩნევი ხდები. მეტროში თავს მიარტყამ და ამ მშვენიერ დღეს თავის ტკივილსაც მიუმატებ..

  one of those days.

  მუდმივად ამთქნარებ და იმ რაღაც აპარატში, მუდმივად ცივი და ცხელი წყალი რომ არის, ზუსტად იმ დროს გათავდება ცხელი წყალი და იძულებული ხდები, ნელ–თბილი ყავა დალიო.

one of those days.

   მერე საშინლად გაწვიმდება და ჩოლკა სალვადორ დალის ულვაშებს ემსგავსება და შენს ისედაც, დილიდან უნაკლო გარეგნობას კიდევ უფრო ამშვენებს. ყველა ე.წ 'სამარშრუტო ტაქსი' გადავსებულია და ამაოდ სველდები გაჩერებაზე, საბოლოოდ ისევ მეტროთი გიწევს წასვლა.

one of those days.

  სახლში რომ გარბიხარ და იმედი გაქვს, ეს ერთადერთი ადგილი მაინც არის, სადაც თავს უსაფრთხოდ იგრძნობ. სხვა თუ არაფერი, შეჭამ და ცოტა ნაკლებად გაღიზიანებული იქნები. მისვლისთანავე დედა ბუზღუნს იწყებს და ეს ბოლო იმედიც გიქრება.

one of those days.


  ბოლოს კი აღმოაჩენ, რომ ერთ–ერთ ყველაზე კარგ შეკრებაზე ვერ მიდიხარ.

   თავს აქნევ და იმეორებ – რა გაეწყობა, one of those days.

   მე ამაზე მინდოდა დამეწერა. მაგრამ ეხლა საათს შევხედე და 3 ივნისი დამდგარა. ჰოდა, დავივიწყე გასული დღე, ამერიკელები one of those days რომ ეძახიან, ვინაიდან უფრო  მნიშვნელოვანი დღე მოვიდა – ჩემი ძმის და რაფა ნადალის დაბადების დღე.

    ჩემი ძმა აგერ, გვერდით ოთახში ახველებს და ჯერ არც მიმილოცავს. ეხლა ვფიქრობ, ეს ფაქტი მხდის თუ არა ცუდ პიროვნებას. უბრალოდ ხვალ ავდგები და მივულოცავ. თუ დილით გამასწრო, სმს–ით მივულოცავ, ან ახლა გავაღვიძებ [დაიძინა უკვე]. საბოლოოდ კი დავასკვენი, რომ ამაზე არ არის საჭირო წერა. ინტერნეტი კი კარგი რამეა, მაგრამ ბლოგზე რომ დადგე და ძმაზე ილაპარაკო, რომელიც გვერდით ჰყავს, უკვე მეტისმეტია.

 სამაგიეროდ, ვინც გვერდით არ მყავს, იმას მივულოცავ აქ.

 Happy birthday, to my dear, old friend Rafa.

Road to Roland Garros

  კვირას ჩოგბურთის ერთ–ერთი დიდი ტურნირი – როლან გაროსი [თუ როლან გარო] დაიწყო. საფრანგეთის ღია პირველობა ჩემი ერთ–ერთი საყვარელი ტურნირია და დაწყებისთანავე თავისებური, მისთვის დამახასიათებელი განწყობა შემიქმნა. თქვენთვის უკვე მაქვს ნათქვამი, თუ როგორ მიყვარს ის.

  [მათ, ვისაც ჩოგბურთი არ გაინტერესებთ, კითხვა არ შეწყვიტოთ; ვფიქრობ, თქვენთვისაც მოიძებნება რაღაც საინტერესო :)]

  ამ ინტერნეტის ეპოქაში, უკვე ბევრი რამ არის ხელმისაწვდომი უბრალო მოკვდავთათვის. მაგალითად, ფეისბუქის საშუალებით შეგიძლია 'დაესწრო' რაფაელ ნადალის ვარჯიშს, რომელზეც ის თვითონ მიგიწვევს. ტვიტერი კი პირდაპირ მოვლენების ეპიცენტრში გამყოფებს.

   როლან გაროსის მესვეურნი ტვიტერს აქტიურად იყენებენ  და მსოფლიოს დილიდანვე ამცნობენ, ვინ როდის და სად ვარჯიშობს თუ თამაშობს, ინტერვიუს იძლევა ან ავტოგრაფებს არიგებს. მოკლედ, თუ ტვიტერზე მათი მიმდევარი ხარ, თავი შეგიძლია სულ ცოტათი მაინც იგრძნო იქაურობის მონაწილედ. მითუმეტეს, რომ ზოგიერთი ჩოგბურთელიც ჩაბმულია ამ 'აურზაურში' – მაგალითად, გერმანელი ანდრეა პეტკოვიჩი  ფოტოს  პოსტავს და ამბობს, რომ მას უფრო გაუმართლა სასტუმროს ნომრის ხედში, ვიდრე ივო კარლოვიჩს.

  მეც ასე ვადევნებ თვალყურს, მაგრამ, მგონი არასდროს მიმიწერია ცნობილი ადამიანებისთვის. ორიოდე დღის წინ კი, თვით როლან გაროსს მივწერე, რაფა ჯერ არ მოსულა სავარჯიშოდ–მეთქი? რა თქმა უნდა, პასუხს არ ველოდი, წარმომიდგენია დღეში რამდენი ადამიანი წერს მათ.
  რამდენიმე ხნის შემდეგ კი, შევდივარ ჯიმეილზე და ინბოქსში მხვდება მეილი, რომ როლან გაროსმა ტვიტერზე პმ მომწერა! გული ამიჩქარდა სიხარულისგან, გავხსენი და ეს დამხვდა –

გადიდებისთვის დააკლიკეთ :)

  ალბათ, პარიზში ვეგონე მათ და ზუსტი დრო მომაწოდეს, რომ ვარჯიშზე მივსულიყავი. უცებ წარმოვიდგინე, მართლა რომ ვყოფილიყავი იქ, 3 საათისთვის გავეშურებოდი როლან გაროსისკენ რაფას ვარჯიშზე დასასწრებად [ჰო, მაგ დღეს ბრიტანელ ენდი მარეისთან ივარჯიშა რაფამ]. მერე კი, ტვიტერზე დავპოსტავდი ფოტოებს ჩემი ჩოგბურთის მეგობრებისთვის და ყველა დეტალს მოვუყვებოდი მათ.

  წლევანდელი როლან გაროსი კიდევ ერთი რამის გამოა განსაკუთრებული  – ქართველი ანა ტატიშვილი ძირითად ბადეში მოხვდა. რაც იმას ნიშნავს, რომ ყოველგვარი წინასწარი წინააღმდეგობების გარეშე, პირდაპირ ცენტრალურ კორტზე მოუწია თამაში, ფრანგ მარიონ ბარტოლისთან. რა თქმა უნდა, ამხელა პუბლიკის წინაშე და თან ფრანგის წინააღმდეგ თამაში დიდი ფსიქოლოგიური წნეხი იყო ანასთვის. ალბათ ამის და სხვა წვრილმანი მიზეზების გამო, ანამ საბოლოოდ წააგო. მაგრამ მე კმაყოფილი ვარ ზოგადად, ძალიან სასიამოვნო იყო საკუთარ ჩოგბურთელს რომ ვგულშემატკივრობდი, აბსოლუტურად განსხვავებული შეგრძნებაა.

ანა როლან გაროსზე

  წარმატებას ვუსურვებ ანას მომავალში, ეს გამოცდილება აუცილებლად გამოადგება. და თუ კიდევ ითამაშებს მსგავს ტურნირზე, ყველამ ერთად ვუგულშემატკივროთ :)

პ.ს არა, რაფას ჯერ არ უთამაშია :)

Red hot chili Clay

  კვირას ჩანთებს ჩავალაგებ და წავალ.

   უკვე გადაწყვეტილი მაქვს, რას წავიღებ. ტანსაცმელს ვგულისხმობ, ცხადია. ყველაფერი იქნება ფრიალა და ფერადი, მსუბუქი და კომფორტული. მოკლედ ისეთი, მაქსიმალურად რომ შემიწყოს ხელი ამ ერთი კვირის სასიამოვნოდ გატარებაში.

 რამდენ ხანს ველოდი ამ კვირას! ზუსტად იმ წუთიდან, როცა ის მიწაზე დაემხო და თავი თიხაში ჩარგო.

  თიხის სეზონი იწყება; წითელი, მხურვალე თიხის სეზონი, რომელსაც ხმელთაშუა ზღვიდან მონაბერი ქარი თუ გააგრილებს მხოლოდ.

   უკვე ვგრძნობ სუნთქვისშემკვრელ, მტვრიან ჰაერს. მესმის, როგორ სრიალებენ ამ მტვერში ადამიანები. 

 
     აი, გლადიატორების ბრძოლა აქ არის, თუ არის.. არა, ისინი აქ გლადიატორები კი არა, მატადორები არიან. ნამდვილი კორიდაა, ოღონდ ხარების გარეშე.
  თუმცა, ”მატადორები” შეცდომით ვთქვი. ჩვენ ყველამ ვიცით, რომ მატადორი მხოლოდ ერთია. ის არის ამ წითელი მიწის ერთპიროვნული მფლობელი, მოსვლის დღიდან. 

   მე მონტე კარლოში მივდივარ. ყველაზე, ყველაზე მყუდრო და ლამაზ ტურნირზე. აქ არც გრანდიოზული კორტებია, როგორც ამერიკაში და არც ათასობით მაყურებელი. არც მუსიკის გამაყრუებელი ხმა ისმის შესვენებისას.

 აქ სიმშვიდეა.

  აქ კორტს ხედი პირდაპირ ხმელთაშუა ზღვაზე აქვს.

  აქ გამარჯვებულს ჯილდოს თვით მონაკოს პრინცი გადასცემს და მერე მასთან ერთად ღიმილით დგება ფოტოგრაფების წინ.

  აქ შეგიძლია თამამად თქვა - Tennis runs in our blood.  იმიტომ, რომ მართლა ერევა სისხლი და ჩოგბურთი ერთმანეთს. თიხა, როგორც სისხლი - წითელი და ცხელი.

  თიხა და ჩოგბურთი.

  მე მონტე კარლოში მივდივარ. თუ აქ სადმე, თბილისის ქუჩებში დამინახეთ, არ გაგიკვირდეთ. მე მაინც მონტე კარლოში ვიქნები.

  მისი მფლობელიც იქ იქნება, ბოლო ექვსი წლის განმავლობაში რომ დომინირებს იმ პატარა კორტზე.
 
 იქ იქნება ჩოგბურთის მატადორი, ჩოგბურთის გლადიატორი.

   იმიტომ, რომ თიხა არის მისი ჩოგბურთი. თიხაზე თამაშობს ყველაზე ძალდაუტანებლად და ლაღად. ისე თავისუფლად, თითქოს ცისფერ ტალღებში ლივლივებდეს.

 იმიტომ, რომ აქ არის ის სამი რამ, რაც მას ყველაზე დიდ ენერგიას აძლევს - თიხა, მზე და ზღვა.

თქვენც შემოგვიერთდით, მონტე კარლოში გელოდებით.

ჩოგბურთის გლადიატორი

 

    ”ბრძოლის” წინ რამდენიმე წუთით ადრე, მას ყურსასმენები უკეთია, მუსიკას უსმენს და გასახდელში დარბის.

   კორტზე მძიმე ნაბიჯებით გამოდის. ოვაციები ძლიერდება. ის ჩოგანს მაღლა სწევს და ხალხს ესალმება.

  ცოტა უცნაურად დადის მათ თვალში, ვინც არ იცის, რაშია საქმე - ის არასდროს ადგამს ხაზებზე ფეხს.
  სკამთან ჩერდება, ჩანთებს აწყობს და ბოთლებს ძირს ალაგებს, ერთ ხაზზე, გარკვეული თანმიმდევრობით. მეტოქე და მსაჯი უკვე ბადესთან ელოდებიან, როცა თვითონ მშვიდად ზის და ვიტამინებით სავსე პატარა პაკეტს წუწნის.
   მშვიდად-მეთქი, ასე ვთქვი? არა, მშვიდად არ ითქმის იმაზე, თუ როგორ ნერვიულად აბაკუნებს ფეხს, თან აქეთ-იქით იყურება კუშტი მზერით.
  როცა ბადესთან მდგომებს მოლოდინით გული ეწურებათ, წამოდგება, ჩოგანს იღებს და მათთან მიირბენს.

  ამ დროს მაყურებელი ყოველთვის განსაკუთრებულად ხმამაღლა უკრავს ტაშს.

  ბადესთან მონეტა უნდა ააგდონ. არჩევანის უფლებას ყოველთვის მეტოქეს უთმობს, თვითონ კი ადგილზე ხტუნავს.

   როცა გარკვეულია, ვინ იწყებს თამაშს, ბადიდან უკანა ხაზისკენ ზიგზაგისებურად გარბის და ვარჯიშს იწყებს. ის იმ დროსაც კი აგრძელებს ვარჯიშს, როცა მსაჯი გამოაცხადებს ’დრო’.
რაც იმას ნიშნავს, რომ თამაში უნდა დაიწყოს.

 და როცა მსაჯი ამბობს -  Ready? Play!

მაშინ იწყება.

მისი თამაში გლადიატორების ბრძოლას ჰგავს. მაყურებელიც კი ისე იქცევა, თითქოს არენაზე იყოს. ის ემოცია, რომელსაც გამოხატავს, ისეთი გადამდებია, რომ ეკრანს მიღმა აღწევს და შენამდე მოდის. თამაშის დროს არასდროს [ვიმეორებ - არასდროს] იღიმება. მუდმივად კუშტი და დაძაბული გამომეტყველება აქვს.  
 
    შეცდომებზე სახე ეცვლება და უკმაყოფილებას გამოხატავს, ხან თავის გუნდს გახედავს ლამის სასოწარკვეთილებამდე მისული თვალებით. ზოგჯერ კი რაღაც სიტყვებს ლაპარაკობს, რაც სავარაუდოდ, კარგს არაფერს უნდა ნიშნავდეს. ლაპარაკს მხოლოდ მაშინ იწყებს, როცა ძალიან, ძალიან გაბრაზებულია. ხან საკუთარ თავს უყვირის, ხან - გუნდის წევრებს.
  რამდენჯერმე მსაჯსაც ეკამათა, თამაშის ბოლოს კი აუცილებლად უხდის ბოდიშს, ან რამდენიმე სიტყვით აუხსნის ხოლმე, თუ რატომ მოიქცა ასე.

   ყველაზე მნიშვნელოვანი მომენტი კი მაშინ დგება, როცა გათამაშებაში მეტოქეზე ძლიერი აღმოჩნდება. ამ დროს მთელი მისი ემოცია, ძალა, გარეთ გამოდის და ერთ სიტყვაში მოექცევა.

  Vamos!  ყვირის ის და დაკუნთულ ხელს მუშტად შემართავს. ხალხი ეიფორიაშია და მათი ხმაური ახშობს მის სიტყვებს.

 Game, set and match - Nadal.

ამბობს მსაჯი და თამაში მთავრდება.

   რაფა თავიდან ბენდენას იძრობს, თავს აქეთ-იქით იქნევს, თითქოს იმ დაძაბულობას იშორებს, რაც მთელი მატჩის განმავლობაში თან სდევდა. ამ დროს ის პირველად იღიმება, ლაღად და გულწრფელად.

    მერე, თითქოს რაღაც გაახსენდაო, სწრაფად მირბის ბადესთან, მოწინააღმდეგეს ხელს ართმევს და მეორე ხელს ზურგზე მეგობრულად ადებს.

   ბოლოს კი მაყურებლების რიგი დგება. რაფა თავისებური ჟესტით მადლობას უხდის მათ და პუბლიკაც თავის გამარჯვებულს ესალმება..

   ამის შემდეგ რაფა სულ იცვლება. ის აღარ არის უხეში და დაძაბული. ინტერვიუს დროს სულ იღიმება და ჟურნალისტს მეგობრულად ეხუმრება. ყოველთვის მადლობას უხდის მაყურებელს და მეტოქეს დადებითი სიტყვებით ახასიათებს, როგორც ახლანდელს, ასევე - მომავალს.

   ერთი შეხედვით, რაფა შეიძლება მსოფლიოში ყველაზე უხეშ არსებად მოგეჩვენოთ. იმიტომ, რომ კორტზე სწორედ ასეთია - მხოლოდ თამაშზე კონცენტრირებული. იმ დროს კონკრეტული მეტოქეც კი არ არსებობს მისთვის, მხოლოდ ადამიანია, რომელიც ბადის მეორე მხარეს დგას. რაფასთვის ყველა ბურთი მნიშვნელოვანია. ყველა ბურთი. პირველიდან ბოლო გათამაშებამდე. 

   აქ ის გლადიატორია, რომელიც იბრძვის გადარჩენისთვის, სისხლის.. არა, ოფლის უკანასკნელ წვეთამდე. ასეც არის, მისთვის ყოველი თამაში არის ბრძოლა, რომელიც უნდა მოიგოს. თამაშში მაქსიმალურ ენერგიას დებს, სწორედ ამიტომ, ხშირად უწევს მაისურის გამოცვლა. ამ პროცესს ხალხის ძლიერი ემოცია მოჰყვება ხოლმე, რის გამოც ის ცოტა იშმუშნება და ცდილობს, მოუქნელი მოძრაობებით სწრაფად ჩაიცვას მაისური. მაგრამ ვინაიდან მოუქნელია, ეს არც თუ ისე სწრაფად გამოსდის.

  თამაშის დამთავრებისთანავე, რაფა იქცევა ადამიანად, რომელიც ბოდიშს უხდის მოწინააღმდეგეს იმისთვის, რომ მასზე გაიმარჯვა.  დარცხვენილი ცეკვავს სალსას კოლუმბიელ გოგოსთან და ამას საკმაოდ ტლანქად აკეთებს. პრესკონფერენციაზე ვრცლად საუბრობს [რამდენადაც მისი ინგლისური აძლევს საშუალებას] განვლილ თამაშზე და არა მარტო - ფეხბურთსა და სხვა თემებზე, რა საკითხზეც არ უნდა დაუსვან კითხვა.

 ასე რომ, არ მოტყუვდეთ. ნადალი მხოლოდ ის არ არის, რასაც თქვენ კორტებზე ხედავთ.

Tie Break - წლის პოსტი

  
   მახსოვს, შარშან როგორ არ მინდოდა შემაჯამებელი პოსტის დაწერა და რაღაც ორსიტყვიანი note დავწერე. ჰანნა მეუბნებოდა, რა იყო ეგ, კაცი იფიქრებს რომ შენ ცხოვრებაში მეტი არაფერი ხდებაო. მაშინდელი განწყობა გადმოვეცი კარგად, რომ წერა არ მინდოდა და შესაბამისი პოსტიც გამოვიდა.
   წელს პირიქით არის, წერა მინდა და მოყოლა, რა ხდებოდა ჩემს თავს ამ წლის განმავლობაში. რამდენიმე დღის წინ მობილურში ჩავიწერე რამდენიმე მოვლენა, რომ არ დამვიწყებოდა, და ეხლა ვნახე, რომ ის მოვლენები აღმინიშნავს, რაც ცხოვრებაში პირველად გავაკეთე.

  მოკლედ, წელს პირველად:

  ვითამაშე ჩოგბურთი,  და ამ მოვლენას ცალკე პოსტიც მივუძღვენი. აქ აღარ დავწერ, თუ როგორი სიამოვნებაა, თვითონ გამოსცადეთ.

  პირველად ვიჩხუბე უცნობ ადამიანებთან, თან ბიჭებთან და თან, პატარა ბიჭებთან. ახლა რომ ვიხსენებ, ძალიან მრცხვენია, მაშინ კი ისე გავბრაზდი, რომ ყოველგვარი შეკავების რეფლექსები მომეხსნა [სხვათაშორის, ესეც ჩოგბურთს უკავშირდება].
 
  მოვიპარე სიმინდი - აი, მთელი ცხოვრება ვოცნებობდი, და ბავშვობაში ისეთი ვიყავი, სიმინდის მოპარვას როგორ გავბედავდი. ეხლა, როცა გავიზარდე და ცუდი რაღაცეები კეთების სურვილი გამიჩნდა, ავისრულე ეს ოცნება. ნუ, მთლად მე არ გადავსულვარ ყანაში და არ მომიტეხავს ტაროები, მაგრამ თანამონაწილე ვიყავი. ისე მიხაროდა, მინდოდა ყველას გაეგო :D

  ვიყავი გასაუბრებაზე, უფრო სწორედ, ტესტირებაზე, ალდაგი BCI-ში. პირველად გავგზავნე CV, ეგრევე დამირეკეს და მივედი. მართალია ამაოდ, მაგრამ მაინც - გამოცდილებაა.

  სხვა მნიშვნელოვანი მოვლენებიდან  აღსანიშნავია ის, რომ 8 წლიანი სწავლის და მე ვიტყოდი, ტანჯვის შემდეგ, დავამთავრე უნივერსიტეტი [პრინციპში, ესეც პირველად მოხდა ჩემ ცხოვრებაში]. ჩავაბარე სახელმწიფო გამოცდა, რომელიც მანამდე რაღაც შიშისმომგვრელად ჟღერდა ჩემთვის, მაგრამ მორიგი, ტიპიური გამოცდა აღმოჩნდა.
 
  მქონდა ძალიან სასიამოვნო ზაფხული - ვიყავი სოფელში და იქიდან ჩამოვიტანე პოსტების ნუსხა, რომელთაგან მხოლოდ ორი იქცა ნამდვილ პოსტად. ძალიან განსხვავებული დასვენება იყო. მგონი, პირველად ვიყავი Wonderland-ში. ალბათ იმ პოსტებიდანაც ჩანს, ახლა რომ ვკითხულობ, მე თვითონ ვერ ვცნობ საკუთარ თავს.


   ასევე, პირველად მივიღე მონაწილეობა ბლოგერების კონკურსში. მართალია, წარუმატებლად, მაგრამ ამ შემთხვევაში მე მხოლოდ მონაწილეობაც მაკმაყოფილებს.
  სულ ეხლახან კი, ძალიან საყვარელმა ადამიანმა - ვასასიმ, მე წლის ბლოგერად დამასახელა და ჯილდოც მომცა. აქ კიდევ ერთხელ უნდა გადავუხადო მადლობა მას. უკვე აღარ ვიცი, როგორ გამოვხატო ჩემი სიხარული. ხომ ვამბობდი ადრე, ბედნიერების გადმოცემა ძნელია-მეთქი :)

   ჩემმა საყვარელმა რაფამ, წელს პირველად შეასრულა Career Grand Slam, რაც ნიშნავს იმას, რომ ოთხივე დიდი სლემის ტურნირი მოიგო სულ მცირე ერთხელ მაინც. ეს წელი მისთვის ნამდვილად განსაკუთრებული იყო და აქ იმიტომ აღვნიშნავ, რომ დიდი სიამოვნება მივიღე მისი თამაშების ხილვით და გამარჯვებით გამოწვეული ჩემი წილი სიხარულიც მერგო.

    ეხლა დავფიქრდი, და მეტს აღარ დავწერ. იყოს მხოლოდ ის, რაც პირველად მოხდა ჩემთვის და მოხდა წელს. თუ რამე დამავიწყდა, მერე რომ გამახსენდება, ჩავამატებ. ამიტომ არის კარგი ბლოგი. თან, ახალ წლამდე მინდა კიდევ ერთი პოსტიც მოვასწრო. ხომ გეუბნებით, საშინლად მაგვიანდება-მეთქი :)

Cute British Actor and Rafa's girlfriend

   ახალი გატაცების ობიექტი მყავს, რომელიც არც მეტი, არც ნაკლები - რაფას ერთ-ერთ თამაშზე აღმოვაჩინე. ძალიან ბევრი ძიება და წვალება დამჭირდა, რომ დამედგინა ვინ იყო. ერთი პირობა ნატას გატაცებას მივამსგავსე და ის მეგონა. მაგრამ კარგად რომ დავაკვირდი, მივხვდი რომ ორი სხვადასხვა ადამიანი იყო. რა სიტყვები აღარ ვწერე გუგლში, ხან პირდასპირ კითხვა დავუსვი - 'ვინ იყო ბიჭი, რომელიც ნადალი-ბერდიხის მატჩზე რაფას გუნდთან ერთად იჯდა' [მართლა, დაახლოებით ასეთი კითხვა დავსვი :)] მაგრამ, ამაოდ.  შესანიშნავი გამოთქმაა 'ვინც ეძებს პოულობს'. როცა უკვე იმედი გადამეწურა, სწორედ მაშინ  Zimbio.com-ზე ამ ფოტოს მოვკარი თვალი.

Bradley Jams chatting with Toni Nadal

  გულაჩქროლებულმა დავაკლიკე, გადიდდა და.. მისი სახელი და გვარიც ვიხილე! ეს მომხიბლავი უცნობი, რაფას ბიძა ტონის რომ უმშვენებს გვერდს, ბრიტანელი მსახიობი ბრედლი ჯეიმსი აღმოჩნდა. ხომ მართლა მომხიბლავია?

   ახლა ვფიქრობ, მერლინის ყურება ხომ არ დავიწყო? :)

 * * *
  რაფას girlfriend კი რაც დრო გადის, უფრო და უფრო მომწონს. ულამაზესი თმით, მუქი კანით და საოცრად თბილი თვალებით.

Maria Francisca 'Xisca'

   როცა ვხედავ, რაფას როგორ გულშემატკივრობს, სულ გული მიჩუყდება ხოლმე :))

პ.ს სათაური ყვითელი პრესასავით გამომივიდა :D არავითარი კავშირი არ აქვთ ამ ორს ერთმანეთთან [გარდა იმისა, რომ რაფას გულშემატკივრობენ :P]

WTF

  სავარაუდოდ, ახლა ლონდონში ცივა და ნისლია. ადამიანებს თბილად აცვიათ და O2-სკენ მიიჩქარიან. ასე იქნება 1 კვირა - ყველა გზა O2-მდე მივა და ყველა თვალი ლონდონისკენ იქნება მიპყრობილი. მანამდე კი, ბევრს ემზადებოდნენ, ყველა გზა რომ ლონდონამდე მისულიყო.

The entrance hall to The O2

  გაუგებრად ვწერ არა? მოდი, ცოტა შორიდან დავიწყოთ.

  ვინც ჩოგბურთში ასე თუ ისე ერკვევა, ეცოდინება რომ არსებობს 4 დიდი ტურნირი, რომელიც ყველა სხვას აღემატება. მათ დიდი მუზარადის ტურნირებს უწოდებენ და სხვადასხვა დროს ყველა მათგანზე დავწერე. თუმცა, არის კიდევ ერთი, არანაკლებ პრესტიჟული ტურნირი, რომელსაც ATP World Tour Finals ქვია - WTF [რა? თქვენ გეგონათ აქ რამე უწმაწურს ვგულისხმობდი? :)]  მასში მხოლოდ მსოფლიოს პირველი 8 ჩოგბურთელი მონაწილეობს და შესაბამისად, ყველა თამაში საინტერესო და დაძაბულია. სხვა საჩოგბურთო ტურნირებისგან ფორმატითაც განსხვავდება - 2 ჯგუფია და თითო ჯგუფში 4-4 ჩოგბურთელია. ასევე, პირველივე მარცხი არ ნიშნავს ტურნირიდან გამოთიშვას, ჯერ ჯგუფური ეტაპის თამაშებია, შემდეგ კი - ნახევარფინალები და ფინალი.

  რაფა პირველი იყო, რომელმაც ადგილი მოიპოვა ამ ტურნირისთვის [ქულების მიხედვით]. ასევე მონაწილეობს როჯერ ფედერერი, რაღა თქმა უნდა :)  დანარჩენებს რაც შეეხებათ, თუ დაინტერესდებით, დეტალები შეგიძლიათ იხილოთ აქ - Barclays World Tour Finals

 ტურნირის დაწყებამდე მონაწილეები, საზეიმოდ გამოწყობილები, დიდი ბრიტანეთის პრემიერ მინისტრს შეხვდნენ და მასთან ერთად ფოტოებიც გადაიღეს. 

პრემიერ მინისტრთან ერთად

  ასე ჩაცმულები, როგორც ერთ-ერთმა გულშემატკივარმა თქვა, ჩოგბურთელები გავდნენ ბავშვებს, რომლებიც ცდილობენ დიდებივით მოიქცნენ.

Kids

 დავიდ ფერერი ფრიად სასაცილოა, თავის ნაცრისფერ კოსტიუმში [ნუ, რაფაც არანაკლებ :D] 

დიდი რვიანი

 გადაღების შემდგომ პერიოდში კი სვამდნენ და ერთმანეთთან საუბრით იქცევდნენ თავს.

   ფოტოზე - ენდი მარეი ესაუბრება პრემიერ მინისტრს, უკანა ფონზე კი მოჩანს რაფა და კომპანია :))

დასასრულს კი, ეს ფოტო :)

Rafa & Rog

People, blogs and other labels

  დღეს მნიშვნელოვანი თარიღია. ფეისბუქზე ასე თვლიან ყოველ შემთხვევაში - ყოველი მეორე სტატუსი ასე გამოიყურება: 10.10.10

  ღმერთო, ხანდახან როგორი რთულია წერა. ვზივარ და შევყურებ მონიტორს, გვერდით უკვე ცარიელი ყავის ჭიქა მიდგას და არ ვიცი, რაზე ვწერო. ან ვიცი, მაგრამ უბრალოდ ვერ ვწერ. მინდა რომ დიზაინი შევცვალო. რამდენი ხანია ბლოგსპოტმა ახალი სისტემა გააკეთა და ბევრად უფრო მარტივია ბექგრაუნდის მორგება. მაგრამ მე, როგორც მერყევ ადამიანს, და ცვლილებების მიმართ პანიკური შიშის მქონეს, ვერ გადამიწყვეტია, შევცვალო თუ არა. უფრო გულახდილი ვიქნებოდი, რომ მეთქვა შეცვლა მეზარება-მეთქი. ათასი რაღაცის გაკეთება მინდა და უბრალოდ, მეზარება.

  გარეთ მინდა გასვლა და ადამიანების ნახვა. იცით რამდენი ხანია, სახლში ვზივარ? ავად ვიყავი, მერე პოსტ-ავადმყოფობის პერიოდი მქონდა, მერე პოსტ-რეაბილიტაციის და ახლა რა პერიოდი მაქვს, არ ვიცი. თან ისე მეზარება ამ სახლში ჯდომის პერიოდის მერე გასვლა.. ვინმე ხართ ჩემნაირი? მგონია უნიკალური ვარ ამ ასპექტში :)

  ორიოდე დღის წინ პოსტი დავწერე, ყველა და ყველაფერი მაღიზიანებდა, მგონი :) მერე წავშალე ისევ, თუ არ წამიშლია ჯერ, დრაფტებში გდია შესაძლოა. მოკლედ, გადავიფიქრე გამოქვეყნება. მაგრამ მაინც ვიტყვი, სულ მაინტერესებს, არ ეზარებათ ადამიანებს, მუდმივად ვიღაცის გაკრიტიკება? აი, ვერ წარმომიდგენია, სულ სხედან და ნეტში პატრიარქის ქადაგებებს ეძებენ? რომ მერე დააშეარონ და თქვან, ნახეთ ერთი ამ ერის მამამ რა თქვაო. წადით რა ადამიანებო, თქვენ თავს მიხედეთ. ვინმე ისეთი მაინც აკრიტიკეთ, ვინც მართლა ცუდ საქმეს აკეთებს.

    ისეთი კარგი ქართული ბლოგი ვიპოვე ორიოდე დღის წინ.. აი, სურვილი რომ გიჩნდება, თავიდან ბოლომდე წაიკითხო. ასეთები კი ნამდვილად ცოტაა. ნაწილი მაშინვე წავიკითხე, ნაწილი კი დღეს დავამთავრე, ფინჯან ყავასთან ერთად. აი, მაგალითად, სუნამოებზე წერს, თან ისე კი არა, როგორც უმრავლესობა - ნეტში რომ მოძებნიან და მერე დააკოპირებენ, ან ქართულად თარგმნიან რაღაც სტატიას და თავს აგატკიებენ უაზრო რჩევებით. არა, სულ სხვანაირად.. მოკლედ, დიდი ხანია ასე ბლოგს არ მოვუხიბლივარ.

  რამდენი ხანია, რაფას თამაშები არ მინახავს. ახლა აზიაშია ჩოგბურთის ტურნირები და იქაურ დროს ვერაფერი გავუგე, რომ ვიღვიძებ, თამაშები უკვე დამთავრებულია ხოლმე. გუშინ ტელევიზორში შემთხვევით გადავრთე საჩოგბურთო არხზე, დილის თამაშს იმეორებდნენ. რაფა ახალი გამოსული იყო კორტზე. თავისთვის სკამთან იდგა და ჩოგნებს იღებდა. რომ დავინახე, აი, ისეთი გრძნობა მქონდა, დიდი ხნის უნახავ ადამიანს რომ შეხვდები. მინდოდა მივსულიყავი, ჩავხუტებოდი და მეთქვა - ეე, რაფა, როგორ მომენატრე. დღეს დილით კვლავ გამომრჩა თამაში, და ინტერნეტში ვნახე, რომ ტოკიოს ტურნირი მოუგია. გილოცავ, რაფაელ. ეს წელი ნამდვილად ერთ-ერთი საუკეთესო იყო შენთვის. [რა უცნაურია, აქამდე რაფასთვის 'რაფაელი' არასდროს მიწოდებია და მეუცნაურა :)]

  გრეის ანატომია ჩვეულ ფორმაშია - ახალი სეზონი კარგად დაიწყო და ჯერჯერობით, კარგად გრძელდება. როგორ მიყვარს! ყოველ სერიას სულ მცირე, ორჯერ მაინც ვუყურებ.

  მე მგონი, ყველაფერზე დავწერე, რაზეც ამ დღეებში მიფიქრია. თითქმის ყველაფერზე. ჰო მართლა, ერთ-ერთი ამერიკელი მასწავლებლის ბლოგი არ მიხსენებია, საქართველოში რომ ჩამოვიდა იმ რაღაც პროგრამით. ძალიან კარგად წერს და მის პოსტებს სიამოვნებით ვკითხულობ. თუ დარჩა კიდევ ვინმე, ვინც მის შესახებ არ იცით [იქნებ რომელიმე თქვენგანს ფეისბუქი არ გაქვთ, ან ვერ შეესწარით სხვადასხვა ადამიანის მიერ დაშეარებულ მის პოსტებს], შეგიძლიათ იხილოთ მიშელის ბლოგი.

დღეს კარგი დღეა - 06.06.10

დილიდანვე მზიანი დღე იყო. არა, მზე რომ ანათებდა, მარტო ამიტომ კი არა; დილიდანვე მზიანი დღე იყო.


ბუნება, რომელიც ასე მენატრებოდა, თავიდან ბოლომდე შევიგრძენი. უამრავი ადგილის ნახვით გამოწვეული კმაყოფილებაც.

და კიდევ ის, რომ შეგიძლია იჯდე მანქანაში, მუსიკა ხმამაღლა იყოს ჩართული, გარშემო ადამიანები ხმაურობდნენ, იცინოდნენ და შენ ფიქრობდე, რომ გიყვარს ისინი, ის მომენტი, და გიხარია, რომ აქ ხარ, ზუსტად აქ და არა სადმე სხვაგან.


და ამ ყველაფრის დაგვირგვინება - დღეს რაფაელ ნადალმა როლან გაროსი მოიგო, მეხუთედ.


ჰო, კიდევ, ხვალიდან [უკვე დღეიდან, ღამის 3 საათია, კი არადა, დილის] ნომერ პირველი ჩოგანი ხდება.


დღეს კარგი დღე[ა] იყო :)

Mr.April

ეს პოსტი რამდენიმე დღეა, დაწერილი მაქვს და რატომღაც აქამდე ვერ გამოვაქვეყნე. სანამ კითხვას დაიწყებდეთ, ჩართეთ მუსიკა პოსტის ბოლოს; ბოლო ნახევარი საათია მე გადაბმულად ვუსმენ და ვუსმენ..

იცით, რომ რაფას ’მისტერ აპრილს’ ეძახიან? ვინაიდან ის ამ თვეში თითქმის არასდროს აგებს, ასეთი წოდება მიანიჭეს - მისტერ აპრილი.


იცით, რომ რაფას თითქმის 1 წელი [უფრო ზუსტად კი - 11 თვე] ერთი ტურნირიც კი არ ქონდა მოგებული? და როდესაც მისი თვე მოვიდა, ზედიზედ 2 ტურნირი მოიგო - მონტე კარლოში და რომში [ეს უკანასკნელი მაისშიც გადავიდა, მაგრამ აპრილი მაინც უფრო მნიშვნელოვანია, არა?]


იცით, როცა რაფამ მონტე კარლოს ტურნირი მოიგო და წაგებების სერიას როგორც იქნა ბოლო მოუღო, ბევრი იტირა. აი ასე, დაეცა თიხაზე და იტირა.


მერე პირსახოცში ჩარგო სახე და მხრები უცახცახებდა [კონკრეტულად ამ ფაქტის ფოტო არ მაქვს]


შემდეგ თასი აღმართა და უკბინა კიდეც.


და იცით, რომ რაფამ ეს ტურნირი [მონტე კარლო] ზედიზედ მეექვსედ მოიგო და რეკორდსმენიც გახდა?


იცით, რომ რომში რაფამ ნახევარფინალში უფრო მეტად გამოხატა გამარჯვების სიხარული, ვიდრე ფინალში [ვინაიდან პირველი უფრო რთული იყო მისთვის, ვიდრე მეორე..]



ფინალი



ახლა ხომ უკვე იცით, თუ რატომ უწოდებენ რაფას მისტერ აპრილს..

წითელი თიხა, ჩოგბურთი და მონტე კარლო

ამ კვირას ჩოგბურთის ტურნირი მიმდინარეობს მონტე კარლოში. რა თქმა უნდა ბევრი ადამიანი ესწრება, სხვადასხვა ქვეყნიდან. ესწრებიან თამაშებს, ვარჯიშებს..


ინდივიდუალურ სპორტს ასეთი დადებითი მხარე აქვს - საკმაოდ მცირე რაოდენობის ადამიანები არიან და ხშირი კონტაქტი აქვთ როგორც გულშემატკივრებთან, ისე ერთმანეთთან და თითქოს ისეთი გარემო იქმნება, რომ ყველა ერთად ხართ, დიდი ხნის ნაცნობები. და თუ შემთხვევით ქუჩაში შეხვდები რომელიმე მათგანს, თავისუფლად შეგიძლია მოიკითხო - ჰეი, ნოვაკ, როგორ ხარ, მაჯა რომ გტკიოდა, კიდევ გაწუხებს? ან - რაფა, სიბრძნის კბილი კიდევ გტკივა?


მოკლედ, საჩოგბურთო სამყარო საკმაოდ ინტიმურია, თავისი ჩოგბურთელებით და გულშემატკივრებით.

მონტე კარლოზე გიამბობდით. იმის თქმა, რომ ლამაზი მხარეა, ალბათ ზედმეტი იქნება. კორტებიც ულამაზეს ადგილზეა - იქვე ზღვის ხედი იშლება, არც კორტების ზომა არის ძალიან დიდი და ესეც მყუდრო გარემოს ქმნის.


რაფას გულშემატკივრებიც არიან რა თქმა უნდა, რამდენიმე პოსტებსაც წერს ყოველდღიურად, ერთ-ერთ ფორუმზე ვეცნობი ხოლმე. წერენ, თუ როგორ დაესწრნენ ვარჯიშს, იღებენ ფოტოებს და მერე გვიზიარებენ. წერენ, რომ ახლა სადილად უნდა გავიდნენ, მერე ალბათ რომელიმე თამაშზე წავლენ. ამ ყველაფერის კითხვისას, მთელი სიცხადით წარმომიდგება ხოლმე თუ რა ხდება იქ და ოცნებებში მივდივარ [და ეს მაინცდამაინც მონტე კარლოზე დამემართა რატომღაც. არანაირი დაინტერესება არ მქონია იმ მხრივ, რომ ცნობილი ადგილია თავის კაზინოებით და ა.შ მოულოდნელად მოხდა ეს ყველაფერი].

ისე მინდა, რომ ოდესმე მოვხვდე იქ და მეც ჩავერთო სატურნირო ორომტრიალში.. ვწერო პოსტები და თქვენც გაგიზიაროთ, არაგულშემატკივრებს თუნდაც. უკვე წარმოდგენილი მაქვს, როგორი დღეები მექნება. დროს არ დავკარგავ და მაქსიმალურად გამოვიყენებ - დავესწრები რაც შეიძლება მეტ თამაშს, ვარჯიშებს და დავაკვირდები ჩემთვის საინტერესო ადამიანებს. ბევრს ვიხეტიალებ და ძალიან, ძალიან გვიან დავბრუნდები ჩემს ნომერში.

უჰ, ძნელია ოცნებებში წასვლა.. როცა მონტე კარლოზე ფიქრობ, უცებ რეალობას დაუბრუნდები და გაგახსენდება, რომ ხვალისთვის პედიატრია გაქვს სამეცადინო :D

შოკოლადის პოსტი

დღეს წვიმიანი დღეა, ნაცრისფერი და ნოტიო. ჰაერის ტემპერატურა 11 C°, ხოლო ტენიანობა 71%-ია. ამ დროს, როცა გარეთ მსუბუქი ნიავი უბერავს, ნატალია ზის და ცდილობს, აბეზარი ფიქრები თავიდან მოიშოროს - აბეზარი ფიქრები შოკოლადზე, აყვავებულ ხეებზე და იმაზე, თუ როგორ წააგო რამდენიმე წუთის წინ ქართველმა ჩოგბურთელმა.

შოკოლადი მინდა. ისე კი არა, უბრალოდ; არამედ ფსიქოლოგიურად მინდა. როცა ფოტოების ყურებისას წარმოიდგენ, თუ როგორ მოატეხავ ფილას ერთ კუთხეს, როგორ გადნება პირში ნელ-ნელა ნატეხი და როგორ შეიგრძნობ გემოს თხემით ტერფამდე.
[ახსნა: ასე ხშირად იმიტომ ვწერ შოკოლადისადმი ჩემს სურვილზე, რომ არ მეჭმევა და ამიტომ სულ მაქვს მოთხოვნილება. თორემ ვიცი, რომ მაღაზიაში იყიდება და აქ წერის ნაცვლად უნდა მივდიოდე და ვყიდულობდე]

ბოლო რამდენიმე დღის შესაბამისი ფოტო:

პარასკევი, 2 აპრილი



ოთხშაბათი, გუშინ [მე გადავუღე ამ ხეს და იმიტომ არის ასეთი კარგი ხარისხი]



დღეს, sunshine ufter rain.


[საერთოდაც, მინდოდა ყოველი დღისთვის დამედო ფოტოები, მაგრამ დღეები არ მეყო, ყველა ერთმანეთს გავდა მეტ-ნაკლებად, ან ფოტო ვერ შევურჩიე]