Summertime sadness

  ახლა საყვარელი მარის პოსტს ვკითხულობდი და ჩემი ძველი ზაფხულები გამახსენდა, ნამდვილი, ლინდგრენისეული ზაფხულები. გადატყავებული მუხლებით, ფეხებზე შემხმარი ტალახებით, ქანცის გაწყვეტამდე რომ დავიღლებოდით დღის ბოლოს, სულ ძალით ამოგვრეკავდნენ სახლში, სადღაც ჭოტი აკივლდებოდა, ჩვენ აივანზე გამოვაწყობდით ჭიქებს ჩაის დასალევად და ბებო ფეხების დასაბან წყალს გვიცხელებდა. მაშინ არ ვითვლიდი დღეებს უკუთვლით, აი ამდენი დღე დამრჩა არდადეგების ამოწურვამდე-თქო, იმიტომ რომ დღეები ბევრი იყო, ზაფხული - დიდი, წინ შემდეგი დღე მელოდა, ათასი წვრილ-წვრილი თავგადასავალით სავსე.

 ხანდახან ახლაც გამიელვებს ხოლმე ძველი შეგრძნებები. როცა თბილისში აუტანლად ცხელა, სუნთქვაც ჭირს და ყველა სახლებში ან სამსახურებშია გაკრეფილი, უცებ მახსენდება, რომ ადრე ასეთ დროს, ჩვენ ეზოში გავრბოდით და ვწუწაობდით.  ასეთ დროს აღარც სიცხეა შემაწუხებელი, პირიქით, კორპუსის ეზოდან ზევით ვიხედები, ფოთლებს შორის მზის სხივების ლიცლიცს ვუყურებ და ვხვდები, რომ ძველი ზაფხულები ასეთი, პატარ-პატარა დეტალებისგან შედგებოდა, რომელსაც ვაფასებდით და მათგან დღესასწაულებს ვქმნიდით.

სკორპა ნანგიალაში გაფრინდა

   თავიდან მინდოდა, ასტრიდისთვის წერილის მსგავსი მილოცვა მიმეწერა; დავიწყე კიდეც: "ძვირფასო ასტრიდ..", მაგრამ მერე გადავიფიქრე, ჩემს ძვირფას ასტრიდს ისედაც  ხომ სულ ველაპარაკები და წერილის მიწერა რაღა საჭიროა-მეთქი.

   არ ვიცი, რა ჯადოსნობის წყალობითაა, ან რომელმა ღმერთებმა განსაზღვრეს ასე, რომ სკანდინავიის ცივ ქვეყნებში ყველაზე თბილი, კეთილი მწერლები იბადებიან. ასტრიდ ლინდგრენი კი, მათ შორის გამორჩეულად კარგი, ტკბილი და ფერადი მწერალია.   
    მწერალი, რომელიც არ მომკვდარა. მე გეუბნებით, რომ არ მომკვდარა, აი, აგერ საწოლთან მიზის და ერთად ვჭამთ ფერად, ფოჩიან კანფეტებს.

  ძალიან გაციებული ვარ და ფუნთუშები ვერ გამოვაცხვე, ვერც მაჭკატები გააკეთა დედამ და როცა ვუთხარი, დღეს ასტრიდ ლინდგრენის დაბადების დღეა-მეთქი, ადგა, ჩაიცვა, წავიდა და ფერად-ფერადი შოკოლადის კანფეტები მომიტანა. ჰოდა, ახლა ვწევარ საწოლში, ასტრიდიც ჩემთან ზის და ძველ ამბებს ვიხსენებთ. აბა როგორ უნდა მიმეწერა წერილი იმ ადამიანისთვის, ვინც გვერდით მიზის?

   ვსხედვართ და ვიხსენებთ ძველ დროს, ჩემს ბავშვობას, როცა ყველა დღეს ერთად ვატარებდით, გაღვიძებიდან დაძინებამდე. როცა მის წიგნებს ათასჯერ, ათიათასჯერ ვკითხულობდი, უკვე ზეპირად დამახსოვრებულ ფრაზებს და წინადადებებს და არ მბეზრდებოდა, არასდროს მომბეზრებია მათი კითხვა.

  დიდი მეგობრობა გვქონდა გაჩაღებული, ასტრიდმა მთელი შვედეთი შემომატარა (და არა მარტო). გადავშლიდი რომელიმე წიგნს და, თავს ამოვყოფდი  ბიულერბიუში, სალტკროკაში ან სტოკჰოლმში.

  გეფიცებით, მეც ვიჯექი იქ, კარლსონთან და ბიჭუნასთან ერთად, სახურავზე, და მათთან ერთად ვსვამდი კაკაოს და ვაყოლებდი თბილ-თბილ ფუნთუშებს, მათთან ერთად მეც ვმღეროდი: "დაე იყოს დღეს მზისფერი ყველაფერი.."

  პეპის, ტომისა და ანიკასთან ერთად მეც გავიპარე დაუსახლებელ კუნძულზე. მთელ თავგადასავალში ვიყავი ჩართული, სიხარულისგან გული ისე გამალებით მიცემდა, რომ საღამოს კბილების გამოხეხვა დამავიწყდა.

  დღემდე მჯერა, რომ ლიზის ოთახი ყველაზე მყუდრო ოთახია მსოფლიოში და მე ამ ოთახში მთელი ბავშვობა მაქვს გატარებული.
  
  უნდა გამოგიტყდეთ, ასტრიდმა ერთ მავნე საქმიანობას მიმაჩვია. მისი დამსახურებაა, ჭამის დროს კითხვა რომ მიყვარს და შესაბამისად, მის ყველა წიგნს ერთი ლაქა მაინც აქვს სამახსოვროდ. სხვაგვარად როგორ შეიძლებოდა, როცა ჩემი წიგნის მეგობრები ისეთ გემრიელ რამეებს მიირთმევდნენ, როგორიცაა მურაბამოსხმული მაჭკატები, შემწვარი გუფთა და ცხელი ფუნთუშები.

     დღევანდელი დღისთვის კი, ყველაზე კეთილი, ყველაზე სევდიანი ამბავი უნდა გადავიკითხო, ჯონათანსა და მის პატარ ძმა სკორპაზე, რომელიც ნანგიალაში გაფრინდა. პირველად რომ წავიკითხე, უკვე ძალიან დიდი ვიყავი და რატომღაც, ძალიან მხიარულ ისტორიას ველოდი, როგორებსაც მიმაჩვია ჩემმა მეგობარმა ასტრიდმა. მაგრამ ეს ამბავი, ამბავი ძმებ ლომგულებზე, სულაც არ აღმოჩნდა მხიარული, პირიქით, ყელში ბურთი რომ გამეჩხირა, ბოლომდე ასე ვიყავი და თვალები ცრემლებით მქონდა სავსე.

  დასასრულს, მაინც ვერ მოვითმენ, აქედან რომ არ ვუთხრა ჩემს ძველ მეგობარს ორიოდე სიტყვა:

   მადლობა, ძვირფასო ასტრიდ.  შენი წყალობით, მე ცოტა უფრო უკეთესი ადამიანი ვარ, მჯერა სიკეთის და კეთილი ადამიანების. მჯერა, რომ სადღაც, სტოკჰოლმის სახლებს შორის, ზუზუნით დაფრინავს კარლსონი; შვედეთის ერთი პატარა ქალაქის ქუჩაზე არსებობს ვილა "ყიყლიყო" და იქ წითურ გოგონას სძინავს ბალიშზე ფეხებშემოწყობილს; რომ კარგი ადამიანები გარდაცვალების შემდეგ ნანგიალაში ხვდებიან. 

 მაგრამ ეს უკანასკნელი მარტო მე, სკორპამ და ჯოანათანმა ვიცით.

მაგრად ვარ დავრბივარ

  ხანდახან ხომ ხდება, რომ რაღაც მუსიკის გავლენით იწერება პოსტი, და მერე რომ კითხულობ, სულ ის სიმღერა გახსენდება. დღეს იმდენ სიმღერას მოვუსმინე, რომ არც კი ვიცი, რომელი გამახსენებს ამ დღეს. პოსტს კი ზუსტად ვიცი, რაც გამახსენებს [შეგიძლიათ იხილოთ ბოლოში]. ტიმბალენდი მომწონს, რომ ვუსმენ მსუბუქ ხასიათზე ვდგები და მგონია, რომ ამქვეყნად პრობლემები არ არსებობს და ერთადერთი ის დაგრჩენია, მუსიკას მხრები ააყოლო, ისე როგორც კეტი პერი და ტიმბალენდის ეს საყვარელი კაცი აკეთებენ.

  მალე ახალი წელი მოდის და ალბათ ყველა თქვენგანმა უკვე შეამჩნია საახალწლო დეტალები, მაღაზიებში, ან ტვ-ში. მე ჯერ წინასაახალწლო განწყობას ველოდები, რომელიც ხანდახან გაკრთება სადღაც. როგორც არ უნდა ვიზრდებოდე და ვიცვლიდე შეხედულებებს, ახალი წელი მაინც ჯადოსნური და საყვარელია ჩემთვის. სამწუხაროა, რომ ამ ბოლო დროს სანტა კლაუსი აღარ მოდის, მაგრამ უმაგისოდაც ვახერხებ თავი გავიბედნიერო. ჩემთვის ვიწყობ ხოლმე დღესასწაულს, ერთი შოკოლადის კანფეტით, ან ინტერნეტში ნაპოვნი სურათით. აი, წელს პირველად ამ ფოტომ მომიტანა საახალწლო შეგრძნება.

Rafa & Goofy

  ახალი წელი ხომ რაღაცნაირად ბავშვობას გაგონებთ. არა? მე სულ ასე ვარ, მაგ დროს სასწაულების მჯერა და თავი პატარა მგონია. ბავშვობაზე გამახსენდა, რამდენიმე დღის წინ დედა საკუჭნაოს თუ რაღაც ამგვარ პატარა ოთახს ალაგებდა, უცებ დამიძახა და მე უხალისოდ გავემართე, რაღაცის დავალების მოლოდინში. ჯერ ის გავიგე, რომ მეუბნებოდა, ამ წიგნს არ ეძებდიო და მერე თვით ის დავინახე - პეპი და კარლსონი ერთად. ჩემი დალაქავებული, ძველი წიგნი. უცებ თავი იმ ბავშვად ვიგრძენი, საყვარელი სათამაშო რომ უყიდეს და გახარებულმა არ იცის, რა მოიმოქმედოს. ჯერ თვალები რომ უცინის და მერე სანუკვარ ნივთს გულში ჩაიკრავს. აღარ ვიცოდი რა მექნა, ხან ვკოცნიდი და ხან გულში ვიხუტებდი წიგნს. ამ წიგნის პრეისტორია ის არის, რომ ოდესღაც ჩვენს ნათესავს თითქმის ყველა საბავშვო წიგნი ვათხოვეთ - ლინდგრენის ემილი, ბიულერბიუელი ბავშვები და სალტკროკელები ერთად, ჰარი პოტერი და ა.შ და აღარ დაუბრუნებია. მეგონა რომ ეს წიგნიც ვათხოვე და იმის მერე მივტიროდი. მოულოდნელად კი აღმოვაჩინე, რომ მთელი ამ ხნის განმავლობაში აქვე, ყუთში დებულა. აი, ასეთი ბედნიერება მეწვია და მას შემდეგ გვერდიდან არ ვიშორებ.

 ჰო, ჩემს ამბავს თუ იკითხავთ - მაგრად ვარ, დავრბივარ :)