Personal stuff

  გუშინ ჰანნასთან დავრჩი და Brothers ვუყურეთ ერთად. ტობი მაგუაირის თამაშმა მომხიბლა; აქამდე არ მომწონდა დიდად, სულ სპაიდერმენთან ასოცირდებოდა. თან, რაღაც ბიჭუნას იერი აქვს. ამ ფილმის ნახვის შემდეგ წარმოდგენა შემეცვალა, really. 

  თვითონ ფილმი იცით როგორია, მე რომ მიყვარს, ურთიერთობებზე. ადამიანების სახეები და თვალები.

ხო, და კიდევ, ჯეიკ ჯილენჰაალი შემიყვარდა. მისი გმირი ისეთია, ფილმის მსვლელობისას უფრო და უფრო რომ მოგწონს, მითუმეტეს თუ ამ ფილმს ორჯერ უყურებ :))

   ფილმის ნახვის შემდეგ, ანამ ძალით მაყურებინა Desperate Housewives  მეექვსე სეზონის რომელიღაც სერიას :D აქამდე არასდროს მინახავს ეს სერიალი, რამდენიმე მომენტზე მართლა გულით ვიცინე, თუმცა ყურებას არ ვაპირებ. სანაცვლოდ კი, ჩემი პირობის თანახმად, 2008 წლის უიმბლდონის ფინალზე მცირე დოკუმენტურ ფილმს ვუყურეთ, რომელიც ძალიან მიყვარს და ალბათ 5-6-ჯერ მაქვს ნანახი. 

 ფილმის, სერიალის და ჩოგბურთის ნახვის შემდეგ მივხვდი, უფრო სწორედ კი დავრწმუნდი, რომ ძალიან მიყვარს როცა ჩემს ადამიანებთან ერთად ვუყურებ რამეს.. სულ სხვა მუხტი აქვს, თუნდაც  ფილმის მეორედ და ჩოგბურთის მეექვსედ ნახვას.

  დღეს პირველად დავლიე ყავა ლიმნით. ჭიქაში  წყალს რომ ვასხამდი, უცებ თვალი მოვკარი ლიმონს თეფშზე და გავიფიქრე - მოდი, ვცდი. აი, ვერ ვიტყვი რომ მომეწონა, ან არ მომეწონა. მაგრამ ყოველდღე თუ დავლევ, შემიყვარდება -  საოცრად არომატულია.

  ყავის დალევაზე გამახსენდა, ხომ არსებობს გავრცელებული აზრი, რომ არავის აინტერესებს პოსტები იმაზე, თუ რა დალიე დილით, ქუჩაში ვინ შეგხვდა და ა.შ ყოველთვის მეღიმება და კითხვა მიჩნდება, აბა ფილმებში რას ვუყურებთ? ადამიანების ცხოვრებას, ხან  ყოველდღიურს, ხან უფრო გლობალური სახით. ყველაფერი ბოლოს მაინც ადამიანებზე და მათ შორის ურთიერთობებზე დადის. მთავარია, შენ რას დაინახავ ასეთ პოსტებში. 

New York, I Love You! I really do..

  ფილმებიდან გაცნობილი და შეყვარებული ქალაქები გაქვთ? მე - კი. ბარსელონა [Vicky Cristina Barcelona] და ნიუ იორკი [You've Got Mail, New York, I Love You!]

 სხვათაშორის, ეს ჩემი მეორე პოსტია ნიუ იორკზე. პირველ პოსტში კი ვწერდი, ნიუ იორკი შემიყვარდა-მეთქი, მაგრამ მაინც არასდროს ვთვლიდი მას ჩემს საყვარელ ქალაქად.

  მე ევროპა უფრო მიყვარს. არასდროს ვყოფილვარ აღფრთოვანებული ამერიკით და არც სურვილი მქონია იქ წასვლის. აი, ევროპა სულ სხვა საქმეა, თუნდაც მე და ესპანეთი გაგვიხსენეთ..

  ხოდა, დიდი ხნის ლოდინის შემდეგ, დღეს ვნახე ფილმი New York, I Love You!  [რომელსაც სამმაგად ველოდებოდი - თვითონ ფილმიც მაინტერესებდა, ნატალი პორტმანი თამაშობდა და ნატალი იყო ასევე ერთ-ერთი პატარა ფილმის რეჟისორი]. მანამდე იყო Paris, je t'aime. მოკლედ, ჯერ იყო ევროპა, მერე ამერიკა. ჰოდა, მე ამერიკამ მომხიბლა, ევროპამ - კი ვერა. პარიზში არც ერთი ნოველა [ასე ვუწოდოთ იმ  პატარა ფილმებს] არ ყოფილა ისეთი, რომ განსაკუთრებული შთაბეჭდილება მოეხდინოს ჩემზე. ნიუ იორკში კი ვერც ერთს ვიხსენებ, რომ შთაბეჭდილება არ მოეხდინოს.  ნიუ იორკი ბევრად უფრო რეალური იყო, ვიდრე პარიზი, და ამიტომ ჩემთვის უფრო სასიამოვნო სანახავი აღმოჩნდა.

  ფილმში ერთ-ერთი გმირი ამბობს, იმიტომ მიყვარს ნიუ იორკი, რომ აქ ყველა ჩამოსულიაო. ალბათ ასეცაა, აქ მთელი მსოფლიო ერთიანდება. მე მგონია, რომ აბსოლუტურად ყველა ერის წარმომადგენელი ცხოვრობს ამ ქალაქში - ყველაზ დიდ და ხმაურიან ქალაქში,  where all your dreams come true.

 ჰო, წინა პოსტის კომენტარში დავწერე, რომ დროებით აღარ დავპოსტავდი ბლოგზე. მაგრამ, ამ პოსტის რამდენიმე დღის შემდეგ დაწერა უბრალოდ არ შეიძლებოდა, როცა შთაბეჭდილებები და ემოციები გამივლიდა..

 ფილმს რომ საოცარი საუნდტრეკები აქვს, ჯერ არ მითქვამს არა? არც კი ვიცი, რომელი დავდო აქ..



 პ.ს როგორც ფილმის დასასრულს წერია, შემდეგი უკვე აზია - Shanghai, I Love You გველოდება :)

Hey, 2010.

  ამ ბოლო დროს რატომ მჭირდება ფიქრი, თუ რა დავწერო? ადრე უფრო მარტივად იყო - უცებ მოვიდოდა მუზა და თავისით ხდებოდა ყველაფერი.. და მე ის პოსტები უფრო მიყვარს, ვიდრე ტვინის დაძაბვის შედეგად დაწერილი. აი, მაგალითად წინა წლის ბოლო პოსტი - თავიდან კი გონებას მოვუხმე, მაგრამ წერა რომ დავიწყე, ყველაფერი იოლად გამოვიდა და რაც მინდოდა, ის დავწერე. ჰანნა კი მეუბნება, რა იყო ის მშრალი პოსტი, ნუთუ 2009 წელს ორი მოვლენის მეტი არაფერი მოხდა, დაწერე უფრო ვრცელიო..   მაგრამ არ დავწერ, ვიცი, დაძაბული პოსტი გამომივა. არადა, ალბათ უფრო მეტი მოხდა გასულ წელს, ბლოგერობის და ჩოგბურთის გარდა, თუმცა, whatever.

  ამასობაში კი 2010 წელი მოვიდა - ძალიან ჩვეულებრივად და უხმაუროდ [ჩემთვის]. თუმცა, ჯერ კიდევ ვერ გავაცნობიერე, ჩემი საახალწლო განწყობა იგვიანებს :D ამიტომ, ვერ ჩამოვწერ ჩემს გეგმებს ამ წლისთვის; აი როგორ ვარ იცით - უცებ 31 აგვისტოს, ან 30 მაისს რომ გთხოვონ, მომავალი წლის გეგმები მითხარიო და დაიბნევი :D

  მაინც საინტერესოა, პოსტების არქივში უკვე 2 წლის ნუსხა იქნება :))

 

2009 - ერთი შეხედვით

   მე მაინც ჯიუტად ვცდილობ რომ 2009 წლის ბოლო პოსტი დავწერო, თუნდაც გონების დაძაბვის ფასად დამიჯდეს.. შეიძლება არ მიყვარს ბანალური რაღაცეები, და არ მინდა რომ მიმოხილვითი პოსტი დავწერო, მაგრამ რა მნიშვნელობა აქვს სხვა რას წერს - მე მინდა, მომავალში რომ წავიკითხავ, ვიცოდე რას ვაკეთებდი 2009 წელს. 

 და ახლა, როცა სამზარეულოს ორომტრიალს გამოვექეცი, სიმყუდროვის ერთადერთი ელემენტი - ცხელი ყავა გვერდით მოვიდგი, ვცდილობ ყველაფერი გავიხსენო..

 მაინც რა მოხდა მნიშვნელოვანი ზემოთხსენებულ წელს ჩემს ცხოვრებაში?

• გავხდი ბლოგერი
• შემიყვარდა ჩოგბურთი

  სულ ეს იყო. თუ არ ჩავთვლით პიროვნულ ცვლილებებს და რაღაცეების შეცვლას საკუთარ თავში, რაც ყოველწლიურად ხდება და 2009 წლის მოვლენად არ შიძლება ჩაითვალოს.

  და აი, ფოტოებს რომ ვეძებდი პოსტისთვის, პირველივე ბარსელონა და რაფა შემომხვდა; უფრო სწორედ, რაფა ბარსელონაში.

  და მხოლოდ ბარსელონა[ც]

  ახალ წელს გილოცავთ. რაფას Grand Slam-ების მოგებას ვუსურვებ, ჩემს თავს ესპანეთს და რეზიდენტურას, თქვენ კი იმას, რაც გულით გსურთ..

 New Year is coming!

  see you in 2010 :)

She is Natalie

   მაშინ, როცა მთელი დღეა თავს ვიმტვრევ, თუ რა დავწერო, როგორ შევაჯამო ეს წელი, თავში სულ სხვა პოსტის იდეა მომდის.. 

 თავიდან წერა ასე დავიწყე - ერთ-ერთი იშვიათი ადამიანია, რომელსაც ცალკეული ნაკვთები ძალიან ლამაზი აქვს და ისინი მთლიანობაშიც ჰარმონიულად ერწყმის ერთმანეთს..

  მაგრამ მერე მივხვდი, რომ არ მეხერხება ეს დახასიათებები და განხილვები, და ისევ ჩემებურად დავწერ - თუ როგორ მომწონს ნატალის ცალკეული დეტალები, როგორ საინტერესო პერსონაჟებს ქმნის ფოტოგადაღებისას და უბრალოდ, როგორ ლამაზია იგი..  რა თქმა უნდა, ამის დასამტკიცებლად ამ პოსტში იქნება ბევრი ფოტო..  [სურათებიან პოსტებზე ყოველთვის ზურიუსი მახსენდება : )].

 დატკბით მათი ხილვით : ) 

  შემდეგი 3 სურათი ისრაელშია გადაღებული [და ჩემი ერთ-ერთი ყველაზე საყვარელი ფოტოებია..]

  და ბოლოს სიმღერა, რომელიც ყველაზე მეტად ’უხდება’ ნატალის, Closer -ის საუნდტრეკი..

  p.s პოსტი განსაკუთრებულად ეძღვნება ბაბისას : )

Bad Romance

   ბოლო დღეები არ ვფიქრობ დიდად, არც წერის სურვილი მაქვს.. უფრო სწორედ, წერის სურვილი მაქვს, მაგრამ რა დავწერო არ ვიცი. 

  გუშინ ბლოგერები მიწვეული იყვნენ ’რუსთაველში’ ფილმის სანახავად. მეც მომივიდა მოწვევა, მაგრამ ვერ წავედი. მაინც ბედნიერი ვარ; აი,  იმიტომ კი არა, რომ ბლოგერები დააფასეს და ა.შ  უბრალოდ ბედნიერი ვარ. 

  ახალი წელი მოდის, მე ყოველდღე ვგეგმავ ნაძვის ხის მორთვას, მეორე დღისათვის. ერთადერთი რაზეც  დიდ სიხარულს გამოვხატავ, რუსთავი 2-ზე სანტა კლაუსი რომ გაირბენს ხოლმე ქვევით ხანდახან, ის არის. ძალიან საყვარელია და დედა რომ ხედავს, ასე მიხარია, როცა დაინახავს ყოველთვის მეძახის. 

  დღეს უცებ ფეისბუქზე გაჩნდა სტატუსები, რომ ნატალი პორტმანი მოკვდა. არ ვიცი, თქვენ იცით თუ არა, რომ ნატალი ჩემი საყვარელი მსახიობია - ერთადერთი, რომელიც ასე ძალიან მიყვარს. მიზეზსაც გეტყვით - კარგი მსახიობი რომ არის, ლამაზი და ა.შ ამათ გარდა, რატომღაც ძალიან მაგონებს ჩემს დეიდას, გარეგნობითაც და ისედაც. შეიძლება თქვენც გქონიათ ასეთი შემთხვევა, უცნობ ადამიანში [მსახიობი, მომღერალი, etc.] ნაცნობ ადამიანს რომ ხედავთ. და უცებ, ვხედავ ასეთ ნიუსებს, რომ ის მოკვდა. თავი ცუდად ვიგრძენი. გადატანითი მნიშვნელობით კი არა - ფიზიკურად გავხდი ცუდად, მერე ნაცნობი ბურთი ყელში და..  გაოგნებული და სახეზე ხელებ აფარებული ცრემლებს რომ ვყლაპავდი, ახალი სტატუსები გაჩნდა - ტყუილი ყოფილა.  

 ახლა კი ვზივარ სტრესისგან დასუსტებული და ხელებაკანკალებული, მაისფეისზე ვუსმენ მუსიკას - მსუბუქს, ძალიან მსუბუქს.. ისეთი, როგორიცაა David Guetta, Lady Gaga, Black eyed peas და ვუყურებ ნატალის ლამაზ, ყავისფერ თვალებს.. She is  a l i v e.

 ვინაიდან ძირითადად ამ სიმღერის ფონზე დავწერე პოსტი, გაგიზიარებთ..

Nobody wants to be alone on Christmas

  ამ დღეებში ბლოგებზე ბევრი დაიწერა ფილმებზე, რომლებიც შობას ეხება.

 მაგრამ არავის გახსენებია ალბათ, ყველაზე სევდიანი საშობაო ფილმი - Noel  

  სიმართლე რომ გითხრათ, მეც აღარ მახსოვდა მის შესახებ და  გუშინ შემთხვევით წავაწყდი იმედზე.

  შობა, ადამიანები, სასწაულები და ურთიერთობები..

  მე მიყვარს კათოლიკური შობა. 7 იანვარი სუფთად რელიგიურია ჩემთვის და თავის დატვირთვა აქვს. 25 დეკემბერს კი ჯადოსნური და სასწაულის მომლოდინე განწყობით ვარ, თითქოს ჰაერში მბრწყინავი ნაწილაკები დაფრინავს და შორიდან ზანზალაკების ხმა ისმის..

  ასეთ დროს უფრო მძაფრად ვფიქრობ ადამიანებზე და ვხვდები, რომ არ მინდა მარტო ვიჯდე, თუნდაც ცხელი ყავის ჭიქით ხელში.. : )