Wonderland

My Green turned a deeper Blue

2012-01-21T19:46:00.000+04:00

"You get to a point in your life, when you realize you got more yesterdays then tomorrows. And that realization is hard on a man. But when you get a chance to get on something like that.. You fight like a tiger; all because you think, it'll give you just a little more on the game."

I've got more tomorrows, than yesterdays.

პოსტის მუსიკალური ფონი

And please, sir, make it whiskey. I have no head for wine

2012-01-04T21:44:00.000+04:00

წინასწარ შევთანხმდეთ, რომ ყოველი მცდელობა, რამე ჩვეულებრივი პოსტი დავწერო და ელემენტარული ამბავი მოვყვე, ყოველთვის კრახით მთავრდება და სადღაც გადავდივარ. ვიწყებ საუბარს იმაზე, თუ როგორ ვიგრძენი თავი ამ ამბის მსვლელობისას.

ჰორმონები.

   აი ეხლაც, ვზივარ, ვუსმენ მუსიკას და ვფიქრობ. კონკრეტულად არაფერზე.

მინდა მანქანაში ვიჯდე და ღამის თბილისში მივდიოდე.

   მანქანაში სასიამოვნოდ თბილა, თავი მაქვს მიდებული საზურგეზე, გვერდულად ვზივარ და გარეთ ვიყურები. გარეთ ბევრი სინათლეა და ერთმანეთს ცვლიან შუქ–ჩრდილები. საუნდტრეკი ეს სიმღერაა [რომელიც აუცილებლად უნდა ჩართოთ თქვენც, ახლავე].

   შეიძლება სადმე პაბში ვიჯდე და ვისკის ვსვამდე. [ჯანდაბა, ვისკი კარგი იდეაა]. ალბათ სიგარეტის სუნი იდგება და ჩემს თმას გაჟღინთავს.

    გიორგი პირველი იდეალური კაცია, გეუბნებით. რა ჯანდაბად უნდოდა ის უმადური შორენა. დავსხდებოდით და ერთად მოვწევდით თრიაქს, თან ნიკ ქეივს მოვუსმენდით.

მერე ჩავიცვამ ლურჯ შარვალს, ყვითელ ფრიალა პერანგს და შუა ქუჩაში ვიცეკვებ.

მანამდე კი, I smile and sip my opium tea.

Echoes of silence

2011-12-31T17:44:00.000+04:00

    ნატალიას კარგი 2011 წელი ჰქონდა.

     მგონი პირველად მოხდა, რომ შარშან ახალი წლისათვის არანაირი პასუხისმგებლობა არ დაუკისრებია და არ დაუვალებია, ასეთი და ასეთი იყავიო, ჩემი ცხოვრება უკეთესი გახადეო და მისთანანი.
მაშინ ნატალია უბრალოდ ადგა, და შეხვდა ახალ წელს.

    მერე თავისთავად მოხდა რაღაცები, და ნატალია მიხვდა, რომ ყველაფერი ძალიან მარტივადაა –

თუ ცხოვრებას კარგი თვალით შეხედავ, ისიც ასევე აღგიქვამს.

   თუ ამ სამყაროს მთელი ხმით დაუყვირებ, რომ შენ კარგი გოგო ხარ, აუცილებლად შეგამჩნევს და დაგიჯერებს.

სამყაროს მოეწონა ნატალია.

   [ეს არის ძალიან კარგი სიმღერა, რომელიც სულ რამდენიმე დღის წინ მოვისმინე პირველად და შემიყვარდა. ალბათ, მომავალში ამ წლის ბოლო დღეებს გამახსენებს]

2011 წელი ნატალიას წელი იყო. ასტროლოგიის მიხედვით, და ისეც (:

თავგადასავლების მაძიებელთა კლუბი

2011-12-18T18:23:00.000+04:00

ბლოგს ბექგრაუნდი შევუცვალე. აღარ მაქვს ლიმნიანი შპალერი. მუქი ლურჯი და ღია მწვანე არც თუ ისე უხდება ერთმანეთს. მაგრამ გადავწყვიტე, ფერთა შეხამებას ერთხელ და სამუდამოდ აღარ მივაქციო ესოდენ დიდი ყურადღება, ინტერნეტში მაინც.

საშობაო განწყობას ვქმნი. ხაზგასმით აღვნიშნავ სიტყვას 'საშობაო', რადგან სწორედ საშობაო განწყობა მაქვს და არა, მაგალითად, საახალწლო. შობაში კი 25 დეკემბერს ვგულისხმობ.

    ცოტა ხნის წინ იმ წიგნს ვკითხულობდი, სულაკაურის გამომცემლობამ რომ მაჩუქა. დიანა იანსეს ავღანური დღიურები. ერთი ამოსუნთქვით იკითხება მართლა.
   მაგრამ ამის სათქმელად არ მიხსენებია; კითხვისას კიდევ ერთხელ გამიჩნდა მოგზაურობის დაუოკებელი სურვილი, თავგადასავლების, დაუგეგმავი ამბების.
ისე ვლაპარაკობ, თითქოს რამე გამეგებოდეს ან მოგზაურობის ან თავგადასავლების. ერთი–ორი ექსკურსიის გარდა არაფერი გამოცდილება არ მაქვს.

   ადამიანებო, ვინც ამას კითხულობთ, არ გინდათ ერთ მშვენიერ შაბათ–კვირას წავიდეთ ასე, თავგადასავლების საძებრად? ჩვეულებრივი ლაშქრობას არ ვგულისხმობ. ავდგეთ, საქართველოს რომელიმე კუთხეში ჩავიდეთ, ვიხეტიალოთ, ადგილობრივები გავიცნოთ და ღამე პროვინციულ სასტუმროში გავათიოთ, ან ვინმე კეთილი ადამიანის სახლში. როგორც დიანა იანსე იტყოდა, ისეთ ადგილას წავიდეთ, საიდან დაბრუნებულებიც, ჩვენს ყოველდღიურ ცხოვრებას სხვა თვალით შევხედავთ.
   აუცილებელი არ არის, ეს შაბათ–კვირა უახლოეს მომავალში იყოს. მითუმეტეს ზამთარია და თან, ახალი წლები მოგვიახლოვდა [ახალი წლები – ხაზგასმით მრავლობითში].

    ჰოდა, ადექით და ერთ მშვენიერ დღეს მომწერეთ აქ, რომ გინდათ ასე, თავგადასავლების საძიებლად წასვლა. მერე უკვე ყველაფერი ადვილად გამოვა.

სიჩუმე, რომელიც მშვენიერია

2011-12-16T01:01:00.001+04:00

   გუშინ, როცა ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობიდან დამირეკეს და ორი წიგნის პრეზენტაციაზე მიმიწვიეს, ხეირიანად არც კი გამიგია, რა წიგნებზე იყო საუბარი, წინასწარ დამწყდა გული, რომ ვერ მივიდოდი.

    ვინაიდან ძალიან მინდოდა, რომ ამ პრეზენტაციაზე დავსწრებოდი, გადავწყვიტე ყველაფერი გამეკეთებინა ამისათვის და შევბრძოლებოდი იმ მონსტრს, რომელსაც სამსახური ჰქვია.

ყველაფერი საკმაოდ იოლად გამოვიდა და დღეს 4 საათზე კულტურის სამინისტროს მივაკითხე.

   უკვე პრეზენტაციის დაწყებისას აღმოვაჩინე, რომ ზემოთხსენებული ორი წიგნი ინგმარ ბერგმანის "ლატერნა მაგიკა" და შედეთის ელჩის, დიანა იანსეს, "ავღანური დღიურები" იყო.

დიანა იანსე
დიანა ქერათმიანი და ძალიან ლამაზია. ის 2 წელი ავღანეთში მუშაობდა. სწორედ იქ გატარებულ წლებია აღწერილი წიგნში. ჯერ მხოლოდ ორი ფურცელი წავიკითხე, მაგრამ უკვე ძალიან დამაინტერესა. ახლა, როცა ამ პოსტს ვწერ, ერთი სული მაქვს დავამთავრო და საწოლში მოხერხებულად მოვეწყო, რომ კითხვა განვაგრძო.

ინგმარ ბერგმანი
    არ ვიცი, სირცხვილია თუ არა, მე რომ მისი არც ერთი ფილმი არ მინახავს. ალბათ არის. ან არ არის, არ ვიცი. დღეს ინტერვიუს ვუყურეთ, რომელიც მის სახლში იყო გადაღებული, პატარა კუნძულზე, სადაც ის სიცოცხლის ბოლო წლებში ცხოვრობდა. ის ამბობს, რომ ზოგჯერ რამდენიმე დღე ისე გაივლის, არავის ველაპარაკები და ამის შემდეგ ლაპარაკი უფრო სასიამოვნო არისო. თან დასძინა, სიჩუმე მაინც მშვენიერიაო.
მე ამ ეტაპზე არ მესმის, როგორ უნდა იცხოვრო სახლში სრულიად მარტო ისე, რომ ადამიანებთან მინიმალური კონტაქტი გქონდეს და ამით ბედნიერი იყო. ალბათ შარშან ძალიან გავუგებდი ბერგმანს ამ საკითხში.

    პ.ს აუცილებლად უნდა ვთქვა აქ, სხვა ბლოგერების დანახვისას როგორ ბედნიერად ვიგრძენი თავი. მაშინ მივხვდი, როგორ მიყვარს ეს ადამიანები. გადაჭარბების გარეშე ვამბობ. წარმოიდგინეთ, ყველა მათგანის ცხოვრებას ვადევნებ თვალყურს ბლოგების და სხვადასხვა სოციალური ქსელის მეშვეობით, რეალურად ათასში ერთხელ ვნახულობ, შემთხვევით თუ გამიზნულად, და მაინც, როგორ ბევრი ინფორმაცია ვიცი მათზე.

    პ.პ.ს ფოტოაპარატი, რომელიც წაღებული მქონდა, აღმოჩნდა, რომ არც თუ ისე კარგ ფოტოებს იღებდა. ამიტომ, მხოლოდ ერთი სურათი მაქვს, ისიც პერწკლის გადაღებული.

იასამანში შემწვარი ყარყატი

2011-12-11T15:16:00.000+04:00

    ერთ–ერთ საინფორმაციო გამოშვებაში ვიღაც ქალი საქართველოს დროშას იქნევს და ყვირის: "მიშა, შენს გამზრდელს ვენაცვალე!"

   მე Artificial Love-ს ვრთავ და ვფიქრობ, რომ 90–იანი წლები ბევრად ჯობდა დღევანდელს. მაშინ არ იქმნებოდა სიმღერები [და შესაბამისად კლიპები] საქართველოს სხვადასხვა კუთხეებზე და მერე ყოველდღე ტელევიზორში არ ტრიალებდა. ჩვენამდე არ მოდიოდა ხმები, ამერიკის ერთ–ერთ შტატში შეშლილმა ქალმა როგორ მოკლა 2 შვილი.
   თუმცა მერე მახსენდება, რომ მაშინაც ვიღაც, შეიძლება ზუსტად იგივე ქალები, ასევე ყვიროდნენ, ოღონდ მიშას ნაცვლად ზვიადის.
   რაღაცები შეიცვალა, ბევრი რაღაც. ხალხი იგივე დარჩა. ყველაზე მნიშვნელოვანი და რთული კი სწორედ ხალხის შეცვლა იქნება.

როგორ უნდა შევცვალოთ ხალხი?

    მე მინდა სულ ვუსმინო ამ სიმღერას, მაგრამ მეშინია არ მომბეზრდეს. 2 დღის წინ ღამით, სამსახურში მარტო ვიყავი, ვსვამდი მარტინის და თან ხმამაღლა ვმღეროდი –

'ეს უნ ამორ, არტიფისიალ, კე მედისტე'

    ძალიან გულით და დრამატულად, რაც ალბათ ძალიან სასაცილო იყო, მაგრამ ვერავინ მხედავდა.

ახლაც ჯიუტად ვუსმენ და ვუსმენ, ვუსმენ და ვუსმენ.

მერე ალბათ იასამანში შემწვარ ყარყატს მოვისმენ, ბეწვით და სისხლით.

სამხრეთ ამერიკაში ვიყავი

2011-12-05T21:57:00.001+04:00

სამხრეთ ამერიკაში ვიყავი.

სადაც ყველაფერი აუტანელი ოქროსფერია და დანაშაულის სუნი დგას.

შევასწორებ – სამხრეთ ამერიკაში ვიყავით.

მას ინდიელი წინაპრები ყავდა და ტანს ფერადი საღებავებით იხატავდა.

ის მარიხუანას აღმერთებდა, მე – მას.

ჩვენ ერთად ვეწეოდით, ვსვამდით ტეკილას და ვთვრებოდით.

    ღამეებს იაფფასიან ოტელებში ვათევდით, გათიშული ვიძინებდი და დილით მეზიზღებოდა ის თეთრეული, რომელშიც მთელი ღამე გახვეული ვიყავი.
ხანდახან ღია ცის ქვეშ, მიწაზე ვიწექით, ვეწეოდით და ვარსკვლავებს ვუყურებდით. კვამლს მიღმა ჩანდა უამრავი, ხელის ერთ გაწვდენაზე. მინდოდა დამეჭირა, მაგრამ არ გამომდიოდა.

   დილაობით თავის ტკივილი მკლავდა. წინა დღის ტეკილა ჯერ კიდევ არ გამოსულიყო ორგანიზმიდან, რომ ახალს ვამატებდით.

ერთ ღამით, მისი წინაპრებივით მოვიხატეთ ტანი და კოცონის გარშემო ვცეკვავდით, თან ბობ მარლის ვმღეროდით.


    უკიდეგანო გზებზე დავდიოდით, ქვიშა სახეში გვეყრებოდა და მცხუნვარე, ბლანტი სიცხე თავის ქალას ძვლებს ალღობდა. ხელჩაკიდებული მიმათრევდა, ოფლის წვეთები მოგორავდა მთელ სხეულზე და მისი მკლავიდან ჩემზე გადმოდიოდა. თმა გამიხუნდა და კანი გამიმუქდა.

მის ბრინჯაოსფერ კანთან ჩემი მაინც ფერმკრთალი ჩანდა.

   მერე ის თავზეხელაღებული ჩე შეგვხვდა, ხაკისფერი პერანგი ეცვა. ჩვენთან ერთად მოწია და ბევრი გველაპარაკა. ჩვენ ფეხებზე გვეკიდა, მე – განსაკუთრებით. წასვლისას ხელი გულიანად ჩამოგვართვა.

   კიდევ ცხელ შოკოლადს ვსვამდი, წიწაკით. მკლავზე რომ დამეწვეთებოდა, ხარბად ვილოკავდი, იმიტომ რომ ვიცოდი, ასეთს ვეღარ დავლევდი.

   სამხრეთ ამერიკაში ვიყავი.

   ჯანდაბა, ეს მთელი თავგადასავალი იყო.

ანუშკამ ზეთი დაღვარა

2011-11-29T21:45:00.000+04:00

   ანუშკამ ზეთი დაღვარა. ვგრძნობ, რომ რაღაც უნდა მოხდეს.

   ანუშკამ ზეთი დაღვარა.

    მომგვარეთ საინტერესო ადამიანები, ანუშკამ ზეთი დაღვარა.

    I'm fuckin' Indian.

სამხრეთ ამერიკაში ვიყავი, ბევრი მოვწიე და თაკარა მზეზე ვიხეტიალე. თავი მიხურდა და სიარული მიჭირდა.

   Salve a ti, Nicaragua!

   ჩე, სად ხარ ახლა? ანუშკამ ზეთი დაღვარა.

    მე ვზივარ ჩარჩოში, რომელსაც აუცილებლად დავამტვრევ.

    თავგადასავლებს ვეძებ თბილისის ქუჩებში, სადაც არაფერი ხდება.

მადლობა ღმერთს, ანუშკამ ზეთი დაღვარა. ვგრძნობ, რაღაც მოხდება.

Lets start a band

2011-11-27T13:02:00.000+04:00

ისეთი დღეა, უნდა დაჯდე, ამ სიმღერას უსმინო და იფიქრო.

    იფიქრო ყველაფერზე - თოვლზე, მოგზაურობაზე და იმაზე, საიდან მოხვედი და სადამდე ხარ მისული.

    ამ ბოლო დროს ძალიან მივეჩვიე საკუთარი განვითარების ეტაპების შეფასებას. ჩამოვჯდები წარმოსახვით კიბეზე და ვუყურებ, როგორ მოვდიოდი აქამდე.

   ძალიან აფორიაქებული ვარ ბოლო დროა, ისეთ ცვლილებები ხდება ჩემში, რომ ტვინი ვერ ასწრებს აღქმას და ადპტირებას და შესაბამისად, მუდმივად ქაოსურად აგზავნის იმპულსებს ყველგან, რაც საბოლოოდ არასტაბილურ ემოციურ ფონს ქმნის. მარტივად რომ ვთქვა, მუდმივი პმს მაქვს :D

    წერილების წერის ამინდია. უნდა მოვიფიქრო, ვის მივწერო. ადრესატი იმდენია, რამდენ ადამიანსაც უცხოვრია დღემდე დედამიწაზე. მთავარია გავიხსენო, დღევანდელი დღე ვის შეეფერება ყველაზე მეტად.

თუ სურვილი გაქვთ, შემომთავაზეთ ვინმე :) უფრო სწორედ, მითხარით თქვენ ვის მიწერდით წერილს ახლა.

   წარმატებულ და მშვიდ კვირას გისურვებთ.

Coffee and Flowers

2011-11-13T14:13:00.000+04:00

"I had a terrible day"

We say it all the time.

A fight with the boss, the stomach flu, traffic...

That's what we describe as terrible, when nothing terrible is happening.

Coffee spilled on our clothes..

When the really terrible things happen, we start begging a god we don't believe in, to bring back the little horrors and take away this.

The flood in the kitchen, the poison oak, the fight that leaves you shaking with rage?

Would it have helped, if we could see what else was coming? Would we have known, that these were the best moments of our lives?

     ჩემი ცხოვრება ძალიან ჰგავს იმ ფილმს, სადაც მთავარი გმირის ცხოვრებაში არაფერი ხდება და ყოველდღე ერთი და იგივე რუტინას ასრულებს. ასეთი ბევრია გადაღებული, უცებ წარმოგიდგება თვალწინ, მაგრამ კონკრეტულად ვერ გაიხსენებ ვერც ერთს.

    ასეთ ფილმებში მოგვიანებით პერსონაჟის ცხოვრება რადიკალურად იცვლება, ხდება წარმატებული, შეყვარებული, ბედნიერი და ა.შ და ა.შ

    ჯერჯერობით, ჩემი გმირის ცხოვრებაში მხოლოდ დასაწყისი მეორდება და მეორდება. ყოველდღე ვდგები და ვუყურებ ამ ფილმს, ისევ და ისევ.

   არ გეგონოთ, რომ მხატვრულად ვცდილობ აღვწერო; ხშირად ვხედავ ჩემს თავს ასე, გვერდიდან.

ადამიანები საკუთარი მე–დან აღიქვამენ ყველაფერს. ერთი და იგივე მოვლენა ერთ დღეს შეიძლება კატასტროფად მოგეჩვენოს და მეორე დღეს საერთოდ ვერ შენიშნო.

ამ ეტაპზე, ჩემს მეს ჰგონია, რომ სიახლე სჭირდება, ახალი ადამიანები უნდა გარშემო. არა, ძველები არ მობეზრდა, ან უარს კი არ ამბობს მათზე, ისინიც უნდა. ადამიანების დეფიციტი აქვს. ხომ არსებობს ვიტამინების და კიდევ მრავალი ელემენტის დეფიციტი, რომელიც სხვადასხვა ჩივილებით ვლინდება. ადამიანების დეფიციტი ვლინდება ადვილად გაღიზინებადობით, მუდმივიდ გაურკვევლობით და გუნება–განწყობის სწრაფი ცვალებადობით.

    სამსახურს საერთოდ არ ვადანაშაულებ. იმიტომ, რომ მე ყოველთვის შემიძლია საღამოს სადმე გასვლა და ადამიანების ნახვა. უბრალოდ, ადამიანები არ არიან. ქუჩები ცარიელია. ვიღაცები კი დადიან, ტრასპორტშიც სულს მიხუთავენ თავიანთი დიდი სხეულებით, მაგრამ არ ვიცი, ვინ არიან.

   მადლობა ამ ძალიან კარგ სიმღერას.

Shit Happens

2011-11-05T14:34:00.000+04:00

აქ უნდა ყოფილიყო ბევრი რამ - მარტო ცხოვრებაზე, ოჯახის წევრებზე, ბავშობიდან მოყოლილ ფსიქოლოგიურ ლაქებზე, კავშირების გაწყვეტაზე, დამოუკიდებლობა რომ გახრჩობს იმ გრძნობაზე, ჰორმონებზეც უნდა თქმულიყო ორიოდე სიტყვა, სიზმრებზე და one of those days-ზეც.

აქ ბევრი რამ იქნებოდა დაწერილი, რამდენიმე წუთის წინ თავი ძალიან რომ არ შემეკავებინა, ვინაიდან who cares about all these crap.

და რა კარგია, რომ ინგლისური ენა არსებობს, რომლის საშუალებითაც მარტივად და მოკლედ იტყვი სათქმელს. დამღალა ამ ქართულმა, თავის ჩახუჭუჭებული სიტყვებით და მჭევრმეტყველებით.

It's just one of those days, people.

ჩემი ახალი გოგო, ანუ იცეკვო ჯექსონივით

2011-10-20T20:29:00.000+04:00

    შესავალი რომ გავაკეთო, მაიკლ ჯექსონის მიმართ განსაკუთრებული გრძნობები არასდროს მქონია. ვერ ვიტყვი, რომ არ მიყვარდა, მაგრამ არც მსმენელი ვიყავი.

   ხომ გეუბნებით, განსაკუთრებულს არაფერს ვგრძნობდი.

     არც მისი სიკვდილის შემდეგ შეცვლილა რამე.

    მანამდე, სანამ სოფია გამოჩნდებოდა.

ლამაზი, მუქკანიანი გოგო, რომელიც ჰოლივუდში მიდის.

      დადის ასე, დაუდევრად ჩაცმული – მწვანე, ფართო მაისურით და ჯინსის შორტებით, გულღიად იცინის და ყველგან ცეკვავს – ბავშებთან ბრეიკდანსს, ქუჩის გადასასვლელზე moonwalk–ს აკეთებს..

მოკლედ, ახალი გოგო მყავს – მშვენიერი ალჟირელი სოფია.

   უყურეთ და დატკბით ყველაფრით – სიმღერით, ცეკვით, სოფიას ჯადოსნური გარეგნობით..

   შეიძლება ჯექსონის მსმენელი არ ვიყო, მაგრამ ეს კლიპი და სიმღერა კი ნამდვილად ჩემი გახდა.

ყვითელი

2011-10-18T21:34:00.000+04:00

თავს რაღაცნაირად მშვიდად ვგრძნობ, ცხოვრების დინებას მივყვები წყნარად. ოღონდ ისე კი არა, უღონოდ, უბრალოდ მომწონს ასე, მშვიდი ცურვა [ჰო, ირაკლი ჩარკვიანი გამახსენდა მეც].

მივხვდი, რომ შემოდგომა მართლა ჩემი სეზონია – მსუყე და სავსე, გადარეული გაზაფხული რომ გადავლილი გაქვს, ზაფხულსაც შეატოვე მსუბუქი ემოციები და ყვითელ შემოდგომას ავსებული ხვდები. შეიძლება ყველაფერი იმის ბრალია, სექტემბერში რომ ვარ დაბადებული. ზაფხული ხომ მიყვარს გაგიჟებით, მაგრამ შემოდგომაზე ვგრძნობ თავს ყველაზე დაცულად. დაცულად? არ ვიცი, ზუსტად როგორ აღვწერო.

   შემოდგომას ყურძნის სუნი აქვს. ყველა მეზობელს აქვს ვაზი; ჩვენც, რა თქმა უნდა, და მთელ ქუჩაზე ტრიალებს ეს სურნელი. ეს ათასგვარი ფერები ხომ ჭკუიდან მშლის, შემოდგომის ფერთა სპექტრი – ყვითელ–წითელ–ყავისფერი და შემორჩენილი ზაფხულის მწვანე.

   ხანდახან ვფიქრობ, რომ ბედნიერი ადამიანი ვარ, ამგვარი რაღაცები ასეთ ძლიერ ემოციებს რომ იწვევს ჩემში. ყველა ხომ არ არის ასე, ალბათ ზოგიერთი მარტო ტემპერატურით თუ გრძნობს სეზონის ცვალებადობას.

   ბებია ჩამოვიდა სოფლიდან და ათასი ნუგბარი ჩამოიტანა – ახალი კაკალი, მზესუმზირა, ვაშლი, გოგრა.. მთელ სახლში კომშის სუნი ტრიალებს.

   ერთი–ორი დღით სოფელში წავიდოდი სიამოვნებით და ამ თავბრუდამხვევ ფერებს იქ ყველაზე მძაფრად ვნახავდი. წარმომიდგენია, რა ხედი იქნება ჩემი აივნიდან. ვერ ვახერხებ ვერაფრით, დაგეგმვასაც კი.

მანამდე კი, ამელის არაჩვეულებრივ საუნდტრეკს ვუსმენ და თბილისური შემოდგომით ვტკბები.

Be my little baby

2011-10-07T23:17:00.000+04:00

არ მიყვარს, პირდაპირ რომ დადებენ ვიდეოს ბლოგზე და არც კი გიხსნიან, რას ეხება; უბრალოდ მიგითითებენ, რომ უნდა ნახო.

მაგრამ ეს ის იშვიათი შემთხვევაა, როცა უბრალოდ უნდა დავდო და მოგიწოდოთ, რომ აუცილებლად უყუროთ.

ალბათ, დიდი ხანს იქნებით გულაჩუყებული და 'aww' მდგომარეობაში, ამ ძალიან საყვარელი მამა–შვილის ვიდეოებს თუ ნახავთ.

All The Romance We Left Behind

2011-10-01T17:33:00.000+04:00

სიზმარში არგენტინაზე ვფიქრობდი.

   მართლა ასე იყო, არგენტინა კი არ დამესიზმრა, უბრალოდ მეძინა და ვფიქრობდი, სწავლის გასაგრძელებლად წავიდოდი თუ არა არგენტინაში. რა ახირებული რამეა ეს ქვეცნობიერი.

რომ გავიღვიძე, არგენტინაზე პირველი ფაბიან პერესი და მისი უჩვეულოდ ლამაზი ქალები გამახსენდნენ. მათზე ადრეც გიამბობდით.

ასე, ფიქრებს შვეყევი და..

არგენტინაში მოვხვდი.

   თამბაქოს ბოლისგან ჩაბნელებული ბარი. სუნამოს და ოდეკოლონის ერთმანეთში არეული სურნელი. წითელ აბაჟურიანი სანათები მაგიდაზე.

ქალები – დაუდევრად აკეცილი თმებით.

მაცდური ღიმილით და მზერით.

ხანდახან ჩაფიქრდებიან და გონებით სადღაც შორს მიდიან.

რომელიღაც მაგიდიდან ვიღაც თვალს ადევნებს.

მერე გამოჩნდება სანთებელით ხელში და სიგარეტს უკიდებს.

When the story begins

ასე იწყება.

მუსიკა გიტარით და ტანგო..

The proposal

ღამის გაგრძელება უკვე სხვაგან.

ხმაურიანი ღამის შემდეგ გამოსაფხიზლებლად დილის ყავა კაფეში. ერთი ღერი სიგარეტი და დაღლილი თვალები.

შემდეგი ღამის მოლოდინში

ჩემი სიზმრისეული არგენტინა ასეთია, სუნამოსა და თამბაქოს სუნით შეზავებული.

Morning Glory

2011-09-25T17:52:00.000+04:00

ყველაფერი ასე იწყება: მაღვიძარა რეკავს, ნელ-ნელა ფხიზლდები. გამოფხიზლებამდე ასწრებ და ავტომატურ რეჟიმში აჭერ სნუზს. მერე კიდევ აჭერ. და კიდევ.

ბოლოს თვალებს ახელ და ღმერთს ემუდარები, რომ სასწაული მოახდინოს და კიდევ ერთი 5 წუთი გაჩუქოს.

სასწაული არ ხდება და საწოლიდან ჯერ კიდევ ნახევრად მძინარე სხეულს ძალით აათრევ.

შენელებული მოძრაობებით დადიხარ მარშრუტით აბაზანა - სამზარეულო - საძინებელი.

მე სახლიდან გასვლამდე გარინდების 5 წუთი მაქვს. თქვენ გაქვთ გარინდების წუთები? 5 წუთით ვჯდები და სრულ სიჩუმეში ვფიქრობ. სხვათაშორის, ძალიან სასარგებლო რამ არის. გამოძინებას ჰგავს, სულ ცოტათი.

სტანდარტული დილები ასეთია ყველასთვის. თუმცა, მე უფრო იმიტომ ვწერ პოსტს, რომ დილის პატარა დეტალებზე გიამბოთ.

საბჭოს მოედანთან ქუჩა ჩადის. ყოველდღე მიწევს ამ გზის ტრანსპორტით გავლა და ყოველდღე ვხედავ პატარა მაღაზიაში ჩინელ ბიჭს. მაგიდასთან ზის, დიდი ჭიქით ყავა უდგას და ლეპტოპს უყურებს მთელი გულისყურით. ხანდახან მაღაზია დაკეტილია და ის დილა არ მიყვარს.

ერთ დილას, წინა სამსახურში რომ მივდიოდი, ქუჩაზე შევუხვიე და ოფისის წინ ჩვენი დაცვა იდგა, ყავის ჭიქით ხელში, დილის ყავის პროცედურა ჰქონდა და ქუჩას უყურებდა. ხომ უმნიშვნელო ამბავია, მაგრამ მე რაღაც ფილმის კადრივით დავინახე და სულ მახსოვს. რამდენიმე წუთის შემდეგ მეც ყავის ჭიქით ხელში ვიდექი ვერანდაზე, თანამშრომლებთან ერთად, და დილის ყავა და სიგარეტის რიტუალს ვატარებდით [ნუ, მე მარტო ყავის]. იქიდან ვუყურებდი, ადამიანები როგორ მიდი-მოდიოდნენ სწრაფი ნაბიჯებით.

ახლა უკვე მორიგეობის დილა მიყვარს, რომ ინათებს და ქუჩაში ხალხი კანტიკუნტად გამოჩნდება. ახალი დღის დაწყებას რომ ვხვდები, რაღაცნაირად მიხარია, რომ კიდევ ერთი დღე გათენდა.
მერე ნელ-ნელა თანამშრომლები რომ მოდიან და ყველა მეკითხება, როგორი ღამე მქონდა.

ჩემი მორიგეობის შემდგომი დილების განუყრელი სიმღერა

Free Falling

2011-09-24T14:51:00.000+04:00

გრეის ანატომიის ახალი სეზონი დაიწყო. დაზუსტებით რომ ვთქვა, ხუთშაბათს გამოვიდა პირველი სერია, მაგრამ ჩემთვის ხელმისაწვდომი დღეს გახდა. არ ვიცი, მითქვამს თუ არა, რომ გრეის ყურება ჩემთვის რიტუალია. მშვიდი გარემოს შექმნა, ყავის და [ზოგჯერ] რამე გემრიელის მომარაგება, ჩამოჯდომა და გომ ფლეიერის ჩართვა. თითზე ჩამოსათვლელი სერიებია, რომელიც ამ რუტინის დაცვით არ ვნახე.

დღესაც ყველა რუტინა ზედმიწევნით დავიცავი. მაგრამ ზუსტად შუაში, ინტერნეტის ბრალი იყო თუ ლინკის, არ ვიცი, მაგრამ ვეღარ ვიწერ და ასე დავრჩი, როგორც მშიერი ადამიანი, საჭმელს წინ რომ დაგიდგამენ და მესამე ლუკმაზე აგაცლიან.

მომინდა, რომ გრეიზე მომეყოლა თქვენთვის.

რა თქმა უნდა, არ არსებობს ისეთი რამ, რაც ყველას უყვარს. სატელევიზიო შოუები რომ ავიღოთ, ჰაუსი არის ასეთი, ყველასთვის საყვარელი [ნუ, თითქმის ყველასთვის]. მაგრამ ჰაუსს თავი დავანებოთ.

რატომ უნდა გიყვარდეთ გრეის ანატომია?

არ ვიცი.

უბრალოდ, თუ ისე პირველივე სერიიდან თქვენი არ გახდა, ესე იგი, არაფერი გამოგივიდათ და უნდა შეეშვათ. მაგრამ თუ პირველივე წუთებიდან მიხვდით, რომ თქვენ შორის chemistry არის, ბედნიერი ადამიანი ხართ. არ ავხსნი, რატომ. ისინი, ვინც გრეის დაუმეგობრდა, ისედაც მიხვდებიან, ხოლო მათთვის, ვისაც გრეისთან არაფერი გამოუვიდა - ახსნითაც არაფერი გახდება ნათელი. არაფერი ისეთი, ეს იგივე ურთიერთობასავითაა ორ ადამიანს შორის - ან ეწყობით, ან - არა.

სცენარისტებს როგორი სათუთად მოვლილი და ნალოლიავები ყავთ პერსონაჟები იცით? თითოეული მათგანი ძალიან მნიშვნელოვანი პიროვნებაა და ეს ისე ცხადად იგრძნობა, რომ შენც გიყვარდება ყველა. ყველა დადებითი და უარყოფითი თვისებით. მათ რომ ვუყურებ, ვხვდები, რომ არ არსებობს იდეალური ადამიანი, არ არსებობს კარგი ადამიანი [თუ გჯერა, რომ ასეთები არსებობენ, ან ბავშვი ხარ და ან - ინფანტილური მეოცნებე].

ყველა ურთიერთობას სჭირდება დრო, რომ საბოლოო ფორმა მიიღოს. იქნება ეს მეგობრობა, თუ სიყვარული.

დრო ძალიან მნიშვნელოვანია.

ეს მარტო გრეიდან არ მისწავლია. სწავლისთვის ნახვა/წაკითხვა არ არის საკმარისი. როცა პირადად შეგემთხვევა, მაშინ სწავლობ. მეც შემემთხვა და - ვისწავლე.

ღმერთო, ხომ მარტივი რამეა, მაგრამ რომ უკვირდები, რა საინტერესოა ყველა ადამიანი.

18

2011-09-18T23:28:00.000+04:00

"What is life? It is the flash of a firefly in the night. It is the breath of a buffalo in the wintertime. It is the little shadow which runs across the grass and loses itself in the sunset.”

ასე მომილოცა სოფიმ დაბადების დღე და ვფიქრობ, რომ ეს იყო საუკეთესო მილოცვა, რაც კი მიმიღია ჩემი ცხოვრების [აწ უკვე] 24 წლის მანძილზე.

სიტყვები ერთ ინდიელს ეკუთვნის.

რა ძნელია, ციცინათელას ერთ გაელვებაში მოასწრო ყველაფერი, რის გაკეთებაც გინდა. მითუმეტეს, როცა 24 წლის ისე ხდები, რომ 23 წლისად ყოფნა ვერ მოასწარი.

ზუსტად არც კი ვიცი, ეს დღე მიყვარს, თუ მძულს.

ალბათ იმიტომ, რომ ხან მიყვარს და ხან - მძულს.

რაც არ უნდა იყოს, 18 ყოველთვის ჩემი რიცხვი იქნება.

შემოდგომა - ჩემი სეზონი [დიახ, მიუხედავად იმისა, რომ ზაფხული მიყვარს ყველაზე ძალიან].

არც ჩემი ზოდიაქო შეიცვლება და სულ ვიქნები წვრილმანებზე და დეტალებზე ჩაკირკიტებული პედანტი.

ასე, ნატალი პორტმანივით ვიცეკვებ ჩემი ცხოვრების ცეკვას.

პ.ს ძალიან მარილიანი დაბადების დღე კი გამომივიდა წელს :)

ლურჯი

2011-09-13T20:33:00.000+04:00

ვდგები სარკის წინ და ვუყურებ ჩემს თვალებს. მე არც თუ ისე კარგი ვარ.

მერე ვფიქრობ, რომ ამ სამყაროში არაფერი არ არის მარტივად. მე არც კარგი ვარ და არც - ცუდი; ადამიანი ვარ. რაც თავისთავად გამორიცხავს ერთსაც და მეორესაც.

როდემდე უნდა ვუყურო ჩემს თვალებს?

კიდევ ერთი ყლუპი ტკბილი ყავა.

თვალები, ცხვირი, ტუჩები. თმა. რამდენიც არ უნდა ვუყურო, მაინც არ შემიყვარდება.

ვგრძნობ, ნელ-ნელა ჰორმონები როგორ იღებენ მართვის სადავეებს და მთლიანად მათ ვემორჩილები.

მიყვარს ეს პერიოდი, ყველაზე მეტად სხეულს ამ დროს შევიგრძნობ.

ვგრძნობ ორგანიზმის ერთიან შფოთვას, ქაოსს. ჰორმონები რომ გამოიყოფიან ერთ ადგილას და მიდიან მეორე ადგილზე, თავის რეცეპტორებთან; უერთდებიან, სხვა ნივთიერების გამოყოფას ასტიმულირებენ, რომელიც მსუბუქ თავბრუსხვევას ან გულისრევას იწვევს. ყველაზე მეტად ამ დროს ვგრძნობ, რომ ქალი ვარ. გუშინ ვფიქრობდი ამაზე და ბედნიერი ვიყავი, რომ ქალად დავიბადე. საერთოდაც, პირველად ვუწოდე ეხლა ჩემს თავს ’ქალი’ და უცნაურია.

ახლა არაფერი არ მინდა. ვზივარ და ვფიქრობ, იქნებ ესპანეთში ყოფნაზე ვოცნებობ, ან ტყისპირა ხის სახლზე? მაგრამ არა. რაც არ უნდა ჩავუღრმავდე, მხოლოდ ის მინდა, რაც ჩემს თავს ხდება, თავისთავად.

ნატალია, მერე ინანებ ამ ჰორმონებით გაჯერებული პოსტის გამოქვეყნებისთვის..

ჩემი ტკბილი გოგონები

2011-09-10T20:39:00.000+04:00

თავიდან ვგეგმავდი, რომ აქ იქნებოდა ბევრი ტკბილი გოგონა. საბოლოოდ აღმოჩნდა, რომ მათგან ჩემი მხოლოდ ორია.

ამიტომ მე მხოლოდ ორზე დავწერ.

ნატალი

ნატალი პირველად რომ გავიცანი, მატილდა მქვიაო, მგონი ასე მითხრა. ჰო, ნამდვილად ასე იქნებოდა, ლეონთან ერთად იყო, მახსოვს.
ხანდახან, რომ ვუყურებ, მგონია ჩემი ოჯახის წევრია. შეიძლება იმიტომ, რომ ჩემს ერთ-ერთ დეიდას წააგავს [ისიც ძალიან ლამაზია, სხვათაშორის] და მასთან ვაიგივებ.

პენელოპე

პენელოპესთან პირველად შეხვედრას კი ვერაფრით ვიხსენებ. ალბათ იმიტომ, რომ თავიდან ასე ძალიან არ მომწონებია. ნელ-ნელა და თავისთავად მოხდა.

ბევრი ვიფიქრე, რა ჰქონდა მას ისეთი, რაც ყველასგან გამორჩეულს ხდიდა. ალბათ ის, რომ ძალიან ბუნებრივია. აი, თავისთავად არის ასეთი - ქალური და მიმზიდველი. ყველა მანერა სექსუალური რომ აქვს და ამისათვის არანაირი ძალისხმევა არ სჭირდება.

1997 წელი

ნატალის თინეიჯერობის ფოტოები მიყვარს განსაკუთრებით, ბავშვური სილამაზე რომ აქვს, მოხულიგნო ელემენტებით.

ამ ფოტოზე გაზაფხულივით ლამაზია :)

პენელოპეს.. პენელოპეს ყველა ფოტო მიყვარს :) ზოგიერთ სურათში საერთოდ არ არის ლამაზი, მაგრამ მთავარია თვალებში შეხედო და სულ გავიწყდება, რამდენიმე წამის წინ რას ფიქრობდი.

ზოგჯერ კი თვალებში შეხედვა საერთოდ არ არის საჭირო : )

ბოლოს კი, ჩემი ყველა დროის, ყველაზე საყვარელი ფოტო [წინა პოსტებშიც არაერთხელ მაქვს გამოყენებული] -

When I say "Natalia", I mean it.

2011-09-08T16:46:00.000+04:00

   რამდენიმე დღის წინ მეგობარს ველაპარაკებოდი და ის იხსენებდა ჩვენი ლექტორის ნათქვამს, რომ ასოთა გარკვეულ შეთანხმებას შეიძლება ისეთი ჟღერადობა ჰქონდეს, რომ მათი წარმოთქმით წამოსულმა ბგერათა ვიბრაციამ მომენტალურად დადებითი განწყობით დაგტვირთოს.

   ისედაც ხომ ცნობილი ფაქტია, რომ თუ გინდა ადამიანი 'შენს მხარეს გადმოიყვანო' და უბრალოდ, დადებითად განაწყო, ხშირად უნდა მიმართო საკუთარი სახელით.

აი, მე პირადად, ჩემი სახელის ყველა ვარიაციაზე ინდივიდუალური ემოციები მაქვს. ამგვარი დაკვირვებები ძალიან მიყვარს და დიდი ხანია განვსაზღვრე, რომ რა სახელითაც მომმართავენ, ამის მიხედვით ტვინში შესაბამისი უბანი ირთვება.

   ნათესავები და ბავშვობის ნაცნობები მიცნობენ როგორც ნატო. ამ სახელზე პირველ რიგში მიჩნდება ისეთი შეგრძნება, თითქოს ყველა იმ შეცდომას და თვისებას მახსენებენ, რომელიც გამოვასწორე და მივივიწყე.

ნატა–ს ზოგადად უცხო და ახალგაცნობილი ხალხი მეძახის. ამიტომ ამ სახელის მიმართ ყოველთვის გაუცხოებას ვგრძნობ.

მეგობრები ხშირად მომმართავენ როგორც ნატ და ამიტომ ამ სახელზე დადებითი ემოციები მაქვს.

მაგრამ როცა მომმართავენ – ნატალია, ამ დროს ძალიან, ძალიან სასიამოვნო ტალღები მოდის და ტვინში მაშინვე დადებითი იმპულსები ჩნდება. მე ვხდები მწვანე და ბედნიერი :) ყოველგვარი უარყოფითი ემოციების გარეშე. მართლა, ჯერ ნატალიაზე ცუდი არაფერი მახსენდება და ვთვლი, რომ როცა დავიბადე, სადღაც კოსმოსში, სწორედ ეს სახელი გადაწყდა, რომ ჩემი ყოფილიყო [პრინციპში, ასეც მქვია, დაბადების მოწმობაში :)].

   მაგრამ ადამიანები ხომ თავისებური არსებები ვართ. ვინმეს რომ ვეცნობი და ვეუბნები, რომ მქვია 'ნატალია', რატომღაც თვლიან, რომ მხოლოდ იმიტომ ვეუბნები ამ სახელს, რომ მერე სასურველ, უფრო მოკლე ვერსიად მოახდინონ მოდიფიკაცია და მაშინვე გადადიან ასეთ მიმართვაზე. უმეტესობისთვის წარმოუდგენელია, რომ შეიძლება სრული სახელი დატოვონ და ასევე დამიძახონ – ნატალია.

ამიტომ, როცა გხვდებით და გეუბნებით, რომ მქვია ნატალია [მითუმეტეს, თუ ეს ყოვლად არაოფიციალური შეხვედრაა] იცოდეთ, რომ ვგულისხმობ ზუსტად ნატალიას. გამიხარდება, თუ არ დამამოკლებთ :)

ფუნთუშები საუზმეზე

2011-08-31T22:19:00.001+04:00

რომ გამახსენდა, დღეს ზაფხულის ბოლო დღეა, საშინლად დამწყდა გული, რომ ასე, გამოუძინებელი და დაღლილი, კომპიუტერის წინ ვატარებდი საღამოს. მერე ვიფიქრე, ჯანდაბა, რა მნიშვნელობა აქვს, სეზონი ერთ დღეში მაინც არ იცვლება. სულაც არ არის დღევანდელი დღე ზაფხულის დასასრული და არც ხვალინდელია შემოდგომის დასაწყისი.

მაინცდამაინც თუ გავჯიუტდები და მოვინდომებ, რომ კონკრეტული დღით დავასრულო ზაფხული, მაშინ ჯობია გუშინდელ საღამოს მივანიჭო ეს საპატიო სტატუსი.

ეს იყო ძალიან ჩვეულებრივი საღამო - სასიამოვნოდ გრილოდა, ბავშვები საქანელებზე ქანაობდნენ, ჭრიჭინების ხმა ისმოდა და ჰაერში ახალგამომცხვარი ფუნთუშების სურნელი ტრიალებდა.

და ქეითმა მითხრა, post about it-ო.

ამ (არა)ჩვეულებრივ საღამოს ქეითის სახლში შევხვდი სიბელს, ქემალ ბეის და ფუსუნს. ისე მიმიზიდეს, რომ ვეღარ ვშორდებოდი და ღამის 3 საათზე, ნახევრად მძინარე, არაფრით ვუშვებდი ხელს.

ახლა ძალიან მენატრებიან. მინდა, რომ ყველა დილა ისეთი მზიანი იყოს, როგორც დღეს იყო. სამზარეულოში ყავას ვსვამდე და იმ ფუნთუშებს ვაყოლებდე, წინა საღამოს სპეციალურად რომ შევიძინეთ დილისთვის.

ასე გავიდა ზაფხული, რომელმაც გვერდით ჩამიარა.

რა გაეწყობა, სეზონები მუდამ ერთმანეთს ენაცვლებიან.

მთავარია გვერდით სულ იყვნენ ადამიანები, რომლებიც კალენდარს, ამინდებს და სხვა სისულელეებს უმნიშვნელოს გახდიან.

Every Summer Has a Story

2011-08-27T15:35:00.000+04:00

შარშან Wonderland-ში ვიყავი.

როცა განვლილ დროს გადახედავ, მაშინ ხვდები, როგორ იცვლები. ხვდები, რომ უფრო მიუახლოვდი სასურველ მე-ს.

არ ვიცი, თქვენ გყავთ სასურველი მე?

გადახედავ ცხოვრებას და ხვდები, რომ ხშირად შემთხვევითობა წყვეტს ადამიანების ბედს. ის, რასაც გუშინ ვერ აკეთებდი, დღეს გააკეთე, იმიტომ, რომ ასე გახდა საჭირო. როგორი ადამიანიც არ უნდა იყო, რა ადგილიც არ უნდა გეკავოს საზოგადოებაში, შენი წილი ცხოვრება გაქვს, რომელიც მხოლოდ შენ გეკუთვნის.

შარშან Wonderland-ში ვიყავი.

იქ ყველაფერს თავის დატვირთვა ჰქონდა. დღეები ძალიან გავდა ერთმანეთს, მაგრამ ყველა დღე კარგად მახსოვს. მახსოვს, რომ 19 აგვისტოს საღამოს ტყეში ვიყავით და დაბინდებისას წამოვედით. ქარი ამოვარდა და თითქმის სირბილით მოვდიოდით, რომ დროზე შეგვეფარებინა სახლისთვის თავი. გზაში ბებო შემოგხვდა, ჩვენ საძებნელად წამოსულიყო. სახლში რომ ავედით, ცხელი ჩაი დავლიე.
24-ში მეზობელთან კარტოფილის ხინკალი გავაკეთეთ. ზუსტად ასეთი ამინდი იყო, როგორც დღეს - მოღრუბლული, მზე ხანდახან გამოანათებდა. აივანზე ვისხედით, გოგოები სოფლის ძველ ამბებს იხსენებდნენ და თან ხინკალს ახვევდნენ.

მაშინ ძალდაუტანებლად მომწონდა ჩემი მე. ზოგადად, მძულს ისეთი მომენტები, სადაც საკუთარი თავის მართვა მიწევს. იქ არ მიწევდა.

თქვენც ფიქრობთ, რომ არსებობს იდეალური გარემო ერთ კონკრეტულ ადგილზე, ოღონდ გარკვეული დროით? ანუ, მერე ყველაფერი ისევ ისე რომ გხვდება, მაგრამ you just don't feel that way anymore.

მივხვდი, რომ არაფერი მეორდება.

პ.ს ეხლა ის შეგრძნება მაქვს, პოსტს რომ დაწერ, გადახედავ და გაიფიქრებ ’ ჯანდაბა, ეს როგორ დავაპაბლიშო?’

შემოდგომის პირზე

2011-08-21T14:15:00.000+04:00

დღეს ყველა ადამიანი წავიდა და მარტო დავრჩი. ჰოდა, იმ გაუსაძლის სევდას ვგრძნობ, ისეთი დროს მოგონებები რომ იწვევს, რომელსაც ვერ დააბრუნებ. მინდა ეს დღე მალე გავიდეს და მერე ხვალინდელი დღეც მიყვეს, რომ მალე წავიდე.

მაგრამ.. წასვლაც არ მინდა. თბილისში არაფერი ისეთი არ მელოდება, რომ იქ ყოფნის სურვილი მქონდეს. აქ კი მშვიდი დღეები მაქვს და სიხარულით დავდივარ მაღაზიაში და წყაროზე.

ამ შეგრძნებებს ვერაფერს ვუხერხებ, თავში რომ ირევიან. საკმარისია ერთი წამით ჩავფიქრდე, რომ მაშინვე იმ გაუსაძლის სევდას ვგრძნობ.

გუშინ ქვაჯარაზე ვიყავით ასულები მე და მარიამი. ულამაზესი იყო იქაურობა, მზე თითქმის ჩასული იყო და ოქროსფერი დაკრავდა ყველაფერს. მარიამი ჩემზე მშიშარაა და 10 წუთში უკვე წავიდეთო, მითხრა. სანამ ჩამოვედით, დაბნელდა და სოფელში რომ შევედით, ღამე იყო. ხელი ჰქონდა ჩემზე ჩაჭიდული და ისე მოვდიოდით. მე მეცინებოდა, რომ ვიღაც ჩემს იმედზე იყო. აი ასე, ჩემზე მშიშრებიც არსებობენ.

მარიამობის ღამეს რომ არაფერი მომხდარა ვთქვი უკვე? პატარა ბავშვები ვითომ ჭიდაობდნენ, ცოტა ხანს ვუყურე და მალე მომბეზრდა. მერე ეკლესიის ეზოში ვისხედით, ვიღაც გოგოებთან ერთად, რომლებიც იმ დროს გავიცანი. იმათაც 15 წლის ვეგონე. თვითონ იყვნენ მაგ ასაკის და მე უფრო დიდები მეგონა :)
მერე მე და მარიამს გასეირნება გვინდოდა, ბებო გამოვიდა მაგ დროს ეკლესიიდან და ისე მკაცრად ამიკრძალა წასვლა, გვიანიაო, თავი პატარა ბავშვად ვიგრძენი და მორჩილად გავყევი სახლში.

მეორე დღეს, ანუ 28-ში, იმდენი ხალხი იყო სოფელში, რომ მიკვირდა, ნუთუ ეს დვალთაა-მეთქი. იმდენი მანქანა მოძრაობდა, რომ ქუჩაზე [მეცინება, ’ქუჩას’ რომ ვწერ. ეს სიტყვა ძალიან პომპეზურია აქაური გზებისთვის] გადასვლისას აქეთ-იქით უნდა გაგეხედა. სამაგიეროდ, ახლა აღარ არის არავინ. მე ვარ და კიდევ რამდენიმე ბავშვი.
ყავაც არ მინდა, რომ დრო გავიყვანო. გარეთ ცხელა და ოთახში ვარ გამოკეტილი. კითხვასაც კი ვერ ვუდებ გულს.

უკვე არ ვიცი, ამას რატომ ვწერ, ან გამოვაქვეყნებ თუ არა ბლოგზე. ალბათ, მხოლოდ ნაწილს.

* * *

ეხლა საღამოა, მზე ჩადის და ნიავი უბერავს. სკამზე ვზივარ და ჩემი გამბედაობა მაოცებს. მე და სადმე მარტო წასვლა? წეღან ისე მომინდა სადმე გასვლა, რომ ბებოს ვეხვეწებოდი, ვინმესთან წავიდეთ-თქო. მერე ეს ადგილი გამახსენდა და მაშინვე გამოვეშურე.

ახლა რომ ვზივარ ასე და ვწერ, ის მომენტი მახსენდება, ფილმში ’Becoming Jane’, ტრეილერში არის ასეთი ეპიზოდი - ვიღაც კითხულობს: What is she doing? და პასუხი ისმის: Writing. მეც ვინმემ რომ დამინახოს ახლა, ალბათ გაუკვირდება, რას აკეთებსო. არაფერსაც არ ვაკეთებ, უბრალოდ ვწერ.

მეშინია იმ პრობლემების, რომელიც თბილისში მელოდება. სირაქლემას პოზიციაში ვარ ეხლა, უფრო სწორად, სკარლეტ ოჰარას პოზიციაში - რომ ჩავალ, მერე ვინერვიულებ.

მეზობელი სახლის აივანზე ვიღაც ქალი დგას და ჩემს privacy-ს არღვევს. ეს ადგილია ისეთი, სულ გგონია, რომ ვიღაც გიყურებს. მარტო მე არ მქონია ასეთი განცდა, მარიამიც ასე ამბობდა რამდენიმე დღის წინ.
ჰოდა ასე ვზივარ, ვიღაცებით გარშემორტყმული და ბოლომდე ვერ ვმშვიდდები.

პ.ს ტექსტი 2010 წლის აგვისტოს ჩანაწერებიდანაა. არეული და არათანმიმდევრულია, სავარაუდოდ. სხვადასხვა ადგილიდან არის ამოღებული და იმიტომ. :)

We both know, this is pathetic

2011-08-17T22:25:00.000+04:00

დღეს ვფიქრობდი, რომ ადამიანები ერთმანეთს ძირითადად რაღაც სტანდარტული კომპონენტებით ვიცნობთ. პირველადი ინფორმაცია ახალგაცნობილზე, ან საერთოდაც უნახავ ადამიანზე, ყოველთვის ერთი და იგივეა.

აი, მაგალითს მოგიყვებით. შარშან სოფელში წყლის მზიდავის ფუნქცია მქონდა და ნათესავ/მეზობელ ქალთან ერთად დავდიოდი წყაროზე. გზად რა სახლსაც გავივლიდით, მიხსნიდა - აქ ეს და ეს ცხოვრობს, სკოლა წელს დაამთავრა, უნივერსიტეტში მოეწყო ამა და ამ ფაკულტეტზე. ან - ამათ საბურთალოზე აქვთ სახლი. [ყველაფერ ამას თავის ინიციატივით აკეთებდა. ღმერთი, რჯული, მე იოტისოდენა ინტერესიც არ გამომიხატავს რომელიმე მაცხოვრებლის მიმართ]

ზოგადად ხომ ასეა, როცა ვინმეზე გიყვებიან, აუცილებლად გაწვდიან ინფორმაციას მის განათლებასა და დასაქმებაზე, ხშირ შემთხვევაში მატერიალურ სტატუსზეც.

ხომ შეიძლება, რომ ადამიანებზე სულ სხვა ტიპის ცნობებს ვიღებდე - რა უყვარს, რა საქმიანობა იტაცებს. მაგალითად, აქ ცხოვრობს ეს და ეს, უყვარს კალათბურთი და ფორთოხალი. ის ადამიანი გატაცებულია კინოლოგიით, ასევე ცოტა გულჩათხრობილია. ამას ალპინიზმი და ლაშქრობები იტაცებს და ა.შ და ა.შ

ხომ ისედაც ვიცით, რომ ყველა სკოლაში დადიოდა, ყველამ დაამთავრა, მერე სადღაც ჩააბარა და ბოლოს მუშაობა დაიწყო. რას ვიზამთ, ასე სწორხაზოვნად ვცხოვრობთ ადამიანები.

მერე გამახსენდა ჩემი ახირება, ყველას რომ არ ვუყვები ჩემს სიყვარულებზე. ახალგაცნობილ ადამიანს, მითუმეტეს ისეთს, რომელიც არ მომწონს, სულ არ ვეტყვი რომ ჩოგბურთი მიყვარს, ბლოგზე ხომ სიტყვას ვერ დამაცდენინებს ვერავინ. ამიტომ სხვა რა დარჩენიათ ჩემი მეზობლის მსგავს ქალებს, ასე უნდა გააცნონ ჩემი თავი, რომ სამედიცინო მაქვს დამთავრებული და ახლა ვმუშაობ.

მწვანე

2011-08-07T20:53:00.000+04:00

სოფი მეუბნებოდა, მაინტერესებს, მწვანეს როდის დაწერო. მაშინ მეც არ ვიცოდი, როდის და რა თემაზე იქნებოდა

ახლა წერა რომ დავიწყე, ერთ-ერთი იმ იშვიათ შემთხვევათაგანი მოხდა, როცა პოსტის სათაური წინასწარ ვიცოდი და ბოლოში არ მომიწია ტვინის წიწკვნა.

გუშინ, ტრადიციულად, სოფელში წავედი. მანამდე ერთი გადაცვლ-გადმოცვლა ვაწარმოე, რომ შაბათი დღე გამეთავისუფლებინა, ვმუშაობდი წესით. ასე ძალიან იმიტომ ვიღწვოდი, რომ იქ ნათია, ქეითი და ანნა მეგულებოდა.

გავყევი სრულიად უცნობ ადამიანს, რომლის მხოლოდ მანქანის ნომერი ვიცოდი. მივედი, გავუღიმე და ჩავუჯექი. თან მშვიდად ამოვისუნთქე - ახლა უკვე თითქმის არაფერი შემიშლიდა ხელს სოფლამდე მიღწევაში [ნუ, იმ შემთხვევების გარდა, თუ ავარია მოგვიხდებოდა გზაში და სადმე რაიონულ საავადმყოფოში გადაგვიყვანდნენ დამტვრეულებს, ან ჩემი მძღოლი სერიული მკვლელი აღმოჩნდებოდა და გზად, სადმე ტყეში ამომხდიდა სულს]. საბედნიეროდ, არც ავარია მოგვსვლია და მძღოლიც პატიოსანი ადამიანი აღმოჩნდა.

ტრასიდან სოფლის გზას რომ ავუყევით, მახსოვს თანამგზავრი რაღაცას ყვებოდა, მაგრამ მე უკვე არაფერი მესმოდა. გაღიმებული ვიჯექი და გარეთ ვიყურებოდი.

ჩასვლიდან ძალიან მალე, გოგოებთან გავედი და მთელი დღე [და ნახევარი ღამე] იქ გავატარე.

ვისწავლე უნოს თამაში [ჰმ, ვისწავლე ვითომ? ჩემი ჯერი რომ მოდიოდა, დებილივით ვიჯექი და ყველას ჩემსკენ მომზირალი თვალები მახვედრებდა, რომ ჩემი სვლა იყო], ბევრი ველაპარაკე ქეითს. მერე წავედით ფიჭვნარში, ვისუნთქე ბევრი სუფთა ჰაერი და ვიყავი ბედნიერი. ბევრი ვიარე ფეხით, შემცივდა, დავიღალე, მაგრამ მაინც ვიყავი ბედნიერი.

აი, ქეითსაც ვეუბნებოდი, რომ იქ ყველაფერი მატერიალური, პრობლემური და ’დიდური’ შორს არის ძალიან, თითქოს რაღაც წიგნში წაგიკითხავს, რომ სადღაც ადამიანები ცხოვრობენ, რომლებიც სულ მუშაობენ, რომ ფული ჰქონდეთ, ან არ მუშაობენ და ’მერე მუდამ სწუხან ამაზე’.

იქ ფულს საერთოდ გამოყენება არ აქვს : ) ერთადერთი, შეიძლება შოკოლადი იყიდო მაღაზიაში, ან გაზიანი სასმელი. აი, როგორც ბავშვობაში, ფული მარტო იმიტომ რომ გჭირდება, რომ რაიმე ტკბილეული იყიდო.

ამიტომ ჰქვია ამ პოსტს მწვანე.

იქ ხარ მწვანე.

იქ ხარ ისეთი, როგორიც ხარ. არ ვიცი, რაღაც მაგიური გარემოა, თავს რომ ასე გაგრძნობინებს.

დღეს ბადმინტონი ვითამაშე წვიმაში. ჯერ წვრილად ცრიდა, მერე კი ისე გაწვიმდა, რომ დავტაცე ჩოგნებს ხელი და თავქუდმოგლეჯილი გამოვიქეცი, სველი და [რა თქმა უნდა] ბედნიერი. როგორც კი ოდნავ გადაიღო, ისევ გავვარდი, ვითამაშე, ისევ ძალიან გაწვიმდა და ისევ გამოვიქეცი : ))

რომ წამოვედი, იყო ნისლი. თეთრი, ალაგ-ალაგ მწვანე შერეული ნისლი.

მე აღარ ვიყავი ბედნიერი, მაგრამ მაინც ვიყავი მწვანე :)

ჯანდაბა, სათაური არ დამიწერია

2011-08-03T22:51:00.000+04:00

გამარჯობა, New Post-ის ფანჯარა. ვხვდები, რომ ამ ბოლო დროს მე და შენ ურთიერთობა აღარ გამოგვდის. გაუცხოებას ვგრძნობ შენ მიმართ. ადრე წინ რომ დაგიჯდებოდი, ერთი სული მქონდა, ჩემი ამბები მომეყოლა. სულ სხაპასხუპით ვლაპარაკობდი, ყველაფერს ერთად მოგაყრიდი, რომ მერე არ დამვიწყებოდა. გიყვებოდი ყველაფერზე - ადამიანებზე, ჩემზე, ფილმებზე, რაფაზე..

ყველაფერი ისე იოლად გამოდიოდა, ძალდაუტანებლად.

მერე ჩვენი საუბრის ნაწილს სხვებსაც ვაჩვენებდით. რაღაცებს ვმალავდით, ისეთს, ზედმეტად გულახდილს, ან უბრალოდ, არასაჭირო ინფორმაციას.

ახლა კი რა ხდება? გაგირბივარ. საერთოდ არ გეკარები. არც კი ვცდილობ გავარკვიო, რატომ მოხდა ასე. შენც ჯიუტად დუმხარ. თან იცი, რომ არც მე ვარ დიდი ინიციატორი ურთიერთობების გარკვევაში. მაგრამ მაინც ჩემგან ელოდები პირველ ნაბიჯს.

აი, მოვედი. აქა ვდგავარ და სხვაგვარად არ ძალმიძს.

ჰო, ძალმიძზე გამახსენდა. ჯგუფელი მყავდა, მოსკოვში იყო გაზრდილი. ქართული კი იცოდა, მაგრამ მაინც უჭირდა რაღაც დეტალებში. ერთხელ, ქართულის ლექცია გვქონდა და ეს სიტყვა, ”ძალუძს”, შეხვდა რომელიღაც ნაწარმოებში. ჰოდა ლექტორს ეკითხება - ძალუძი რა არისო?

კარგი გოგო იყო ეკა. იყო რა, არის. უბრალოდ მე აღარ მაქვს კონტაქტი მასთან. ძალიან კომუნიკაბელური და უშუალო იყო, ლამაზიც. მახსოვს ჩემს მეგობარს ვეკითხებოდი, ყველა ბიჭს ეკა რატომ არ უყვარდება-მეთქი? რა პატარა და სასაცილო ვიყავი მაშინ.

იცი, რას დავაკვირდი? ადამიანებს ყველაზე მეტად მშვიდი მიდგომა განაიარაღებს. აი ხომ დგას, ჩხუბობს, ჩხუბობს. შენგანაც ელოდება, რომ შეეწინაღამდეგები და წინასწარ ემზადება, რომ უფრო მეტად გაბრაზდეს. ამის მაგივრად რომ მოუსმენ, დაეთანხმები და თანაუგრძნობ, ჩხუბის მიზეზი აღარ რჩება და ჩერდება.
ხომ მარტივი ჭეშმარიტებაა და ყველამ ვიცით, მაგრამ რა მაგარია, როცა პრაქტიკაში ახორციელებ და შენთვის გეღიმება ყოველ შედეგზე.

ყველა ადამიანი ერთნაირია. აი ყველა.

როგორ მეძინება. ამ ვიქენდს ერთი კვირაა ვგეგმავ და გამოვიდეს რა. მე ყველაფერს ვეჩვევი. კი ვამაყობ საკუთარი თავით, მაგრამ ხანდახან უარიც უნდა თქვა. ეს იმას კი არ ნიშნავს რომ ’ვერ შევძელი’, არამედ ’არ მინდოდა’. ჩემს დაღლილ თვალებს ვერ ვიტან, დილით, მარტო დილით აქვს ძველი იერი. ნახატიანი მაისურები მინდა. კიდევ აიპოდი. აიპოდი ძალიან.

მოკლედ ასეა, ყველაფერი გამომივიდა, რაც კი მინდოდა გითხარი.

აუ, პოსტის სათაური. როგორ ვერ ვიტან ამ მომენტს - პოსტს დავამთავრებ, მზად არის გამოსაქვეყნებლად და უცებ ავხედავ ცარიელ გრაფას და.. ჯანდაბა, სათაური არ დამიწერია.

ვაიმე, მოვიფიქრე.

ესეც ასე. მზად არის.

Publish Post

ვარდისფერი

2011-07-24T21:40:00.000+04:00

მე მინდა, იმ დღეებზე დავწერო, მერე ვარდისფრად რომ გახსენდება ხოლმე.

სწავლის დამთავრების მეორე დღეზე, დილით რომ გაიღვიძებდი და ქვეყანა შენი გეგონა. წინასწარ ტკბებოდი მომავალი უსაქმური დღეებით, თავისუფლად სუნთქავდი და წინ ტკბილი, ტკბილი 3 თვე გელოდებოდა.

იმ დღეებზე, როცა მამა ყოვლისშემძლე გეგონა და მიწისძვრის დროს ხელში რომ აგიყვანდა ატირებულს, გეგონა, მიწისძვრა კი არა, ვერანაირი ძალა ვეღარ მოგეკარებოდა.

მოლოდინზე, დიდი ხნის უნახავი დედ-მამის ჩამოსვლას რომ ახლდა წინ. პატარა გახმაურებაზეც ყურებს რომ დაცქვიტავდი და მერე იმედგაცურებული ამოიოხრებდი - არა, ეს ის მანქანა არ ყოფილა. ბოლოს კი მოვიდოდა ნანატრი და ტკბილეულობას ჩამოგიტანდა. შენ არ შეიმჩნევდი, რომ სიხარულისგან ლამის გული ამოგხტომოდა და ცრემლები რომ არ წაგსკდომოდა, სახეზე უაზრო ღიმილს მიიხატავდი, ჩუმად კი ყელში გაჩრილ ბურთს დიდი წვალებით გადაყლაპავდი.

იმ დღეებზე, თამაშში ისე რომ გაერთობოდი, ჭამა გავიწყდებოდა. დარბოდი, გაიმტვერებოდი, ვეღარ სუნთქავდი და მაინც არ გინდოდა, შეგეწყვიტა. ღამით დაღლილი რომ დაწვებოდი საწოლში და ეცდებოდი რაც შეიძლება მალე ჩაგძინებოდა, რომ მალე გათენებულიყო.

იმ ღამეებზე, შიშისგან რომ კანკალებდი და საბნიდან თითის წვერსაც არ ყოფდი გარეთ. უცებ გაგახსენდებოდა, რომ ფანჯარასთან ბებო წევს და დამშვიდდებოდი - აბა, ვინღა შემოიპარებოდა, ფანჯარასთან ხომ ბებო იწვა!

ბებია რომ ყოველდღიურ მენიუს გიდგენდა და შენ უნდა ამოგერჩია, რა გსურდა საუზმეზე, სადილსა და ვახშამზე. მერე აივანზე სპეციალურად მოწყობილ ’სასადილოში’ მოგიტანდა და შენ მიერ შეჭმული ყოველი ლუკმა ისე გაახარებდა.. და შენც ფიქრობდი, რომ ეს ასე უნდა ყოფილიყო.

პურის ცხობის დღეებზე, ცხელ ფურნესთან რომ ტრიალებდი, დაჭრილ და გამზადებულ ყველს უყურებდი და ერთი სული გქონდა, როდის გამოიღებდნენ ქაფქაფა პურს, რომ იმ ყველთან ერთად შეგეჭამა.

აი, ამ დღეებზე მინდა დავწერო, ნატალია, შენ რომ ასე ძალიან გიყვარს. ახლა ვარდისფრად გახსენდება, მაგრამ თან გულის სიღრმეში რაღაცას ძალიან გკტენს, იმიტომ რომ იცი, აღარ განმეორდება.

თეთრი

2011-07-20T23:34:00.000+04:00

ჩემი ამბები მოგიყვეთ? პრინციპში, სხვა გზა არ გაქვთ. ეხლა დავფიქრდი, რომ კაი წუწუნა ვინმე ვარ. რაღაც არეული პერიოდი მაქვს, დაღლილი ვარ და არაფერს ვაკეთებ, არაფერს ვცვლი. აი, ადრე ხომ ვცდილობდი რომ უკეთესი ვყოფილიყავი, ჩემს თავში რაღაცები შემეცვალა. ამ მხრივ ახლა ერთ ადგილზე ვდგავარ, მაგის თავი არ მაქვს. ნერვებიც გამიფუჭდა და საკმაოდ ანჩხლი ვიღაც გავხდი.

შაბათ-კვირას სოფელში ვიყავი. ისე მინდოდა იქ წასვლა, სოფლის გზას რომ აუყვა მანქანა და ბოლოსდაბოლოს კრამიტიანი სახურავები გამოჩნდა, კინაღამ ავტირდი. თან ისე კი არა, გულაჩუყებული და რაღაც, მართლა კინაღამ ავტირდი. მე თვითონაც მიკვირდა, რა მემართება-მეთქი, ისეთი გულწრფელი ვიყავი იმ დროს. სულ მეშინოდა, რომ ჩავიდე და თავი ისე არ ვიგრძნო, როგორი მოლოდინიც მაქვს-მეთქი და გამიხარდა, რომ ასე არ მოხდა.
სამაგიეროდ, ორშაბათს სამსახურში მისვლისას მომდიოდა კიდევ ცრემლები, ოღონდ არა სიხარულის.

მოკლედ, ორი რამე მინდა - ჯერ დასვენება და მერე ექიმობა. ჩემგან კარგი ექიმი დადგებოდა, გული მიგრძნობს.

ჰო, კიდევ თეთრი, მაქმანებიანი სარაფანი მინდა, ფრიალა და ოდნავ რომ ლანდავს.

ლამაზია რიანა :)

Endless Summer

2011-07-03T15:58:00.000+04:00

ზაფხული მოვიდა. ზაფხული, ზაფხული.

რომელსაც, უკვე.. რამდენი ხანია ველოდები? ჰო, ერთი წელია. თითქმის ერთი წელი.

ახლა ვცდილობ გავიხსენო, რატომ ველოდებოდი ამ ზაფხულს ასე და ვერაფრით ვიხსენებ. ალბათ, მაშინაც არ ვიცოდი.

მაშინ ისიც არ მეცოდინებოდა, რომ ქალაქიდან გაუსვლელი ზაფხული მექნებოდა, შენობიდან გაუსვლელი ზაფხული. მხოლოდ საღამოობით გამიშვებდნენ გარეთ ’სასეირნოდ’, როგორც პატიმარს. რაღაცას ეძახიან ციხეში, აღარ მახსოვს.

იდეაში, მე ასეთ ზაფხულზე არ ვოცნებობდი შარშან. შეუძლებელია, ასეთ ზაფხულზე ვინმე ოცნებობდეს. არავინ იოცნებებს ისეთ საღამოებზე, როცა ჭამაც კი შეუძლებლად გეჩვენება. როცა სასოწარკვეთილებისგან ტირილს იწყებ და ასე, ატირებული, შენს პატარა სამზარეულოში აკანკალებული ხელით ანთებ გაზს, ქვაბს ადგამ და ელოდები, როდის გაცხელდება რაღაც საჭმელი. მერე ყველას იმას უყვები, როგორი დაღლილი ხარ. გონებაც ვეღარ გიჭრის და განუწყვეტლად ლაპარაკობ, ლაპარაკობ.

მე სულ სხვანაირ ზაფხულზე ვოცნებობდი. ბევრი წიგნებით, სიმწვანეებით, ხის სახლით და კრიალა, გამჭვირვალე ჰაერით, რომელიც ხმებს შორ მანძილზე ატარებს. მშვიდი საღამოებით, ჩამავალი მზის ყვითელი ნათებით, ცხელი დღის მერე უცებ აგრილებებით, ’შემოიცვი რამე შეგცივდება’-თი [მაინც რომ არ შემოვიცვამდი], თვალდახუჭული ქარის ხმის მოსმენებით და სხვა წვრილმანი, მარტივი ბედნიერებებით.

რეალურად კი, აფეთქების ზღვარზე მყოფი, სასოწარკვეთილი ზაფხული მაქვს. და იმის თავიც არ მაქვს, რომ ეს ზაფხული [და ეს ტავტოლოგიებით სავსე პოსტი] მძულდეს.

სტანდარტული სიცოცხლე

2011-06-20T23:04:00.000+04:00

ძალიან ძნელია სტანდარტებით ცხოვრება.

ჯერ სკოლაში დადიხარ, მერე ეგრევე აბარებ უნივერსიტეტში. დამთავრებისთანავე იწყებ მუშაობას. ან, თუ მუშაობას ვერა - სამსახურის ძიებას. მუდმივად გაქვს გაწერილი დილით ადგომის საათები, სულ სადღაც უნდა იყო. იცი, დღის განმავლობაში როდის უნდა ჭამო, როდის - იმუშაო. დასვენების დღეები სწრაფად გადის, იმიტომ, რომ ისინიც გაწერილია. იქნებ მე წინასწარ არ ვიცი, როდის მენდომება დასვენება? იქნებ სამი დღე მეყოს ძალების აღსადგენად, ან ერთი თვეც არ მეყოს? რატომ ატარებენ ადამიანები ერთ პატარა სიცოცხლეს მუდმივად მუშაობაში? რატომ არის დაგეგმილი წინასწარ ყველაფერი, რატომ მივყვებით ერთ სტანდარტს ყველა, როცა შეიძლება ყველაფერი ინდივიდუალურად, ჩვენზე მორგებული იყოს?

ბავშვობაში რაღაც მოთხრობა წავიკითხე. არც ავტორი მახსოვს და შინაარსიც ძალიან ბუნდოვნად დამრჩა - თავიდან ბავშვები ეზოებში მხიარულად თამაშობენ, მერე დიდი, ნაცრისფერი შენობები ჩნდება და ყველა ამ შენობების სხვადასხვა სართულზე იყუჟება და ტელევიზორებს მიუსხდებიან. ბოლოს ეზოში აღარავინ ჩადის და გარეთ ყევლაფერი ცარიელდება. მახსოვს, კითხვისას როგორ დავითრგუნე და მერე ამ მოთხრობისკენ მიხედვაც აღარ მინდოდა, ისეთ ცუდ განწყობას მიქმნიდა.

ახლა ყველაფერს მივეჩვიე, სტანდარტებს მოვერგე.

მაგრამ ხანდახან მაინც განსაკუთრებულად მიჭირს და მინდა გავექცე ამ შეშლილ ცხოვრების წესს, რომელიც წლების განმავლობაში ადამიანებმა დაუწესეს საკუთარ თავს. ასეთ დროს მგონია, რომ ვერ შევძლებ. ვერ შევძლებ ასე ცხოვრებას - მაღვიძარების ზარებს, არ-დაგვიანებებს, საღამოს კონკრეტული საათის ლოდინს, შაბათ-კვირებს და დაგეგმილ დასვენებებს. ან, პირიქით - გვიანობამდე ძილს, დეპრესიულ დღეებს, სამსახურის ძებნას და სასოწარკვეთილების წუთებს.

რა ძნელია დიდად ყოფნა, ღმერთო ჩემო.

ფოტო: Paige Apple

Little white Lies

2011-06-11T21:20:00.000+04:00

საერთოდ, როცა ვაპირებ, ფილმზე დავწერო, ძალიან მიჭირს - დაწყება და გაგრძელებაც. მე არ ვარ კინომცოდნე ან კრიტიკოსი, რომ სწორი შეფასება გავაკეთო. ფილმებს იმის მიხედვით ვაფასებ, თუ რა ემოციას იწვევს ჩემში. ამიტომ, შესაძლოა უმეტესად სუბიექტური ვიყო.

Little White Lies - ამ ფრანგულ ფილმს გუშინ ვუყურე და მაშინვე ვიფიქრე, რომ აუცილებლად უნდა დამეწერა. ასეთი ტიპის, მშვიდი და ურთიერთობებზე აგებული სიუჟეტები იშვიათად მხვდება და ყოველთვის ვწერ ხოლმე.

მოკლე მიმოხილვა - რეჟისორი არის გიიომ კანე [დიახ, ის გიიომი] და ერთ-ერთ მთავარ როლს მარიონ კოტილარი ასრულებს [რომელიც ძალიან ლამაზია - საერთოდ მე არ ვარ მისი სილამაზის თაყვანისმცემელი, მაგრამ აქ მომეწონა].

ფილმი ზოგადად არის, ნუ, ყველაფერზე - მეგობრობა, სიყვარული და ა.შ და ა.შ

სიუჟეტს რაც შეეხება, მშრალად რომ ვთქვა, ასეთია - მეგობრები, რომლებიც ყოველ წელს ერთ-ერთი მათგანის აგარაკზე ისვენებენ, ახლაც მიემგზავრებიან იქ. თითქმის მთელი მოქმედება სწორედ იქ ვითარდება.

ფილმი 2 საათსა და 34 წუთს გრძელდება, რაც საკმაოდ ბევრია. რაღაც მომენტებში, უფრო თავიდან, მეჩვენებოდა რომ ზოგიერთი ეპიზოდი ზედმეტად იწელებოდა. მაგრამ ნელ-ნელა, უკვე პესონაჟებს რომ მივეჩვიე, მინდოდა მთელი ღამე ვმჯდარიყავი და მეყურებინა მათი ცხოვრებისთვის, თუ როგორ გაგრძელდებოდა, პარიზში დაბრუნების შემდეგ.

ყველაფერი ძალიან უბრალოდ არის გადმოცემული - უყურებ და გახსენდება, რომ შენც გქონია მსგავსი მომენტები ცხოვრებაში, რომ ეს ყველაფერი ძალიან ჩვეულებრივი და ყოველდღიურია. მგონი, სწორედ ამან მომხიბლა - დასასვენებლად წასვლა; ოთახებზე დასწრება, რომელი სად დაიძინებს; დილის საუზმე ერთად, ჰაერზე. საღამოს ჭიქა ღვინო; ბავშვები.. თუმცა, ეს ყველაფერი ძალიან ფონად გასდევს ფილმს.

არ ვიცი, უყურეთ, უყურეთ და შეაფასეთ. ყოველ შემთხვევაში, დაიწყეთ მაინც და მერე თვითონ მივხდებით, გინდათ თუ არა გაგრძელება. გადმოსაწერი ბმული - Gol.ge

Starlight

2011-06-10T00:42:00.000+04:00

ასეა, ჩემი ბლოგი ჩემი სახლიაო, უთქვამთ ადამიანებს. სახლის [ამ შემთხვევაში – ბლოგის] ინტერიერს კი ხანდახან განახლება ჭირდება.

მეც განვაახლე და ისე კმაყოფილი ვარ, რომ ცალკე პოსტს ვწერ. რასაც სხვა დროს არავითარ შემთხვევაში არ გავაკეთებდი.

მოკლედ, შემოდით. ჯერ ჰედერს შეხედეთ, მერე – მარჯვნივ ფოტოებს და ბოლოს ვერანდაზეც გადით.

ჰო, მანამდე ამ სიმღერასაც დაჰკლიკეთ.

On strangers tides

2011-06-09T00:06:00.000+04:00

კარიბის ზღვის მეკობრეების მეოთხე ნაწილს მას შემდეგ ველოდები, რაც ამ ფილმის მესამე ნაწილი გამოვიდა და გავიგე, რომ გაგრძელებაც იქნებოდა; ანუ – 2007 წლის შემდეგ. ანუ, ზუსტად ოთხი წელია.

რაც გავიგე, რომ სამგანზომილებიან ფორმატში იქნებოდა, მოლოდინი გამიორმაგდა და ის რომ გავიგე, პენელოპე კრუსი ითამაშებდა ერთ–ერთ მთავარ როლს, გამისამმაგდა.

თითქმის დღეებს ვითვლიდი.

ეს ის ფილმია [განსაკუთრებით პირველი ნაწილი], რომელსაც ნებისმიერ დროს შემიძლია ვუყურო, ზედმეტი დაძაბულობის და კრიტიკის გარეშე, უბრალოდ ვუყურო და ყველაფერზე ვიცინო.

ეს ის ფილმია, რომელიც ძალიან, ძალიან მიყვარს.

19 მაისს საქართველოში ნანატრი პრემიერა შედგა.

   მაინცდამაინც პრემიერაზე წასვლის სურვილი არ მქონია. ვიფიქრე, ჯერ პირველმა ტალღამ და ამბებმა გადაიაროს და მერე წავალ–მეთქი. თან, ამდენი ხანი ველოდე და რამდენიმე დღე არაფერს წყვეტდა.

   გაინტერესებთ, როგორი აღმოჩნდა ფილმი, რომელსაც ასე ველოდი?

წარმოდგენა არ მაქვს!

   იმიტომ, რომ მე ის არ მინახავს. გაურკვეველი მიზეზების გამო, ფილმი აღარ გადის თბილისის კინოთეატრებში და როგორც ამბობენ, აღარც გავა.

ასე გული ძალიან იშვიათად თუ დამწყვეტია რამეზე, მზად ვარ დაშნა მოვიმარჯვო და სამართალი ვეძიო.

დააბრუნეთ მეკობრეები თბილისში!

One of those days

2011-06-03T01:36:00.000+04:00

   მე ვაპირებდი დამეწერა იმ დღეზე, ამერიკელები one of those days რომ ეძახიან.

დილიდანვე რომ ცუდად იწყებ – თავი ყველაზე მახინჯი გგონია და ყველაზე ცუდ ტანსაცმელს იცვამ, გინდა რომ არავინ შეგნიშნოს და შენი დაღვრემილი სახით ყველასთვის შესამჩნევი ხდები. მეტროში თავს მიარტყამ და ამ მშვენიერ დღეს თავის ტკივილსაც მიუმატებ..

one of those days.

მუდმივად ამთქნარებ და იმ რაღაც აპარატში, მუდმივად ცივი და ცხელი წყალი რომ არის, ზუსტად იმ დროს გათავდება ცხელი წყალი და იძულებული ხდები, ნელ–თბილი ყავა დალიო.

one of those days.

   მერე საშინლად გაწვიმდება და ჩოლკა სალვადორ დალის ულვაშებს ემსგავსება და შენს ისედაც, დილიდან უნაკლო გარეგნობას კიდევ უფრო ამშვენებს. ყველა ე.წ 'სამარშრუტო ტაქსი' გადავსებულია და ამაოდ სველდები გაჩერებაზე, საბოლოოდ ისევ მეტროთი გიწევს წასვლა.

one of those days.

სახლში რომ გარბიხარ და იმედი გაქვს, ეს ერთადერთი ადგილი მაინც არის, სადაც თავს უსაფრთხოდ იგრძნობ. სხვა თუ არაფერი, შეჭამ და ცოტა ნაკლებად გაღიზიანებული იქნები. მისვლისთანავე დედა ბუზღუნს იწყებს და ეს ბოლო იმედიც გიქრება.

one of those days.

ბოლოს კი აღმოაჩენ, რომ ერთ–ერთ ყველაზე კარგ შეკრებაზე ვერ მიდიხარ.

   თავს აქნევ და იმეორებ – რა გაეწყობა, one of those days.

   მე ამაზე მინდოდა დამეწერა. მაგრამ ეხლა საათს შევხედე და 3 ივნისი დამდგარა. ჰოდა, დავივიწყე გასული დღე, ამერიკელები one of those days რომ ეძახიან, ვინაიდან უფრო მნიშვნელოვანი დღე მოვიდა – ჩემი ძმის და რაფა ნადალის დაბადების დღე.

ჩემი ძმა აგერ, გვერდით ოთახში ახველებს და ჯერ არც მიმილოცავს. ეხლა ვფიქრობ, ეს ფაქტი მხდის თუ არა ცუდ პიროვნებას. უბრალოდ ხვალ ავდგები და მივულოცავ. თუ დილით გამასწრო, სმს–ით მივულოცავ, ან ახლა გავაღვიძებ [დაიძინა უკვე]. საბოლოოდ კი დავასკვენი, რომ ამაზე არ არის საჭირო წერა. ინტერნეტი კი კარგი რამეა, მაგრამ ბლოგზე რომ დადგე და ძმაზე ილაპარაკო, რომელიც გვერდით ჰყავს, უკვე მეტისმეტია.

სამაგიეროდ, ვინც გვერდით არ მყავს, იმას მივულოცავ აქ.

Happy birthday, to my dear, old friend Rafa.

ის, რაც არ ვიცით

2011-05-27T20:33:00.001+04:00

მე შემეძლო მეცხოვრა ასეთ ადგილას და ვყოფილიყავი ბედნიერი.

შემეძლო მეცხოვრა ასეთ ადგილას.

დილით გამეღვიძა და აივანზე გამოსულს ცივი, ნესტიანი ჰაერი ღრმად ჩამესუნთქა. მამლის ყივილსაც მოვისმენდი, მოწყენილობისგან დავამთქნარებდი და ჯერ კიდევ თბილ საწოლს დავალაგებდი. თმას ორივე ხელით ავიწევდი კეფიდან და დაუდევრად გამოვიკრავდი. მერე ბაღში გავიდოდი და ნამიანი ბალახისგან ფეხები დამისველდებოდა.

სახლში მობრუნებული, რძიან ყავას დავისხამდი, ჟაკეტს შემოვიცვამდი და ისევ აივანზე გავიდოდი. რიტუალურად დავლევდი ყავას, გავხედავდი ბუნებას და შეიძლება გამეფიქრა კიდეც: "როგორ მომბეზრდა".

შუადღისას ალბათ რამეს გამოვაცხობდი. ცხობა ერთ–ერთი მნიშვნელოვანი საქმიანობა იქნებოდა დღის განმავლობაში. მერე მეზობლებს ჩამოვუვლიდი და გავუნაწილებდი ნამცხვრებს. შეიძლება ჩემთან გამოსულიყვნენ და ერთად გაგვესინჯა გემო, ვინ იცის.

ალბათ მე ყველას ვეყვარებოდი, მეზობლებს. სალმიანი გოგოა და გემრიელ ნამცხვრებს აცხობსო, იტყოდნენ. დაე, ეგონოთ ასე. ის ხომ არ ეცოდინებოდათ, რომ მათთან საუბარი მიყვარს და მხოლოდ ამიტომ გავუღიმებდი და დავპატიჟებდი ჩემთან.

საღამოს აივანზე სინათლეს დავტოვებდი და ოთახში შევიკეტებოდი, რომელიმე წიგნს გადავშლიდი, ან რადიოს მოვუსმენდი. შეიძლება მეცეკვა კიდეც რომელიმე სიმღერაზე, თუ მეცოდინებოდა, რომ არავინ დამინახავს.

ღამით ალბათ ძალიან შემეშინდებოდა და ყველანაირ ხმაურზე გული უფრო სწრაფად დამიწყებდა ცემას. მერე გამახსენდებოდა, რომ დილით ყველა ღამეული შიში ძალიან სასაცილოდ ჩანს და თვალები თავისით დამეხუჭებოდა..

მე შემეძლო, ასეთ ადგილას მეცხოვრა; მაგრამ არ ვიცი, ვიქნებოდი თუ არა ბედნიერი.

Stand by me

2011-05-25T21:10:00.002+04:00

ღმერთო ჩემო, ხომ შეიძლება, ყველაფერი გაცილებით მარტივად იყოს?

მინდა სიმშვიდე, კარგ ადამიანებთან ერთად. როცა მათთან ყოფნა გიხარია, შეგიძლია იჯდე და უბრალოდ უსმინო. მზერა გადაიტანო ერთიდან მეორეზე, გიყვარდეს და ბედნიერი იყო იმ მომენტით. ხომ ყველას გვაქვს არქივში ასეთი ეპიზოდები? რომელსაც მოულოდნელად აფიქსირებ და მერე ტკბები.

როგორ მომენატრა და მჭირდება.

   მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი ურთიერთობის მერე განმარტოებას ვცდილობ და თავშესაფრისკენ გავრბივარ, ადამიანები მჭირდება. მე ასეთი ტიპის პიროვნება ვარ – ურთიერთობები ძალას მაძლევს. ისეთი უმნიშვნელო დეტალები, როგორიცაა ქუჩაში მეზობელთან ორსიტყვიანი, ღიმილიანი დიალოგი მავსებს და ენერგიას მაძლევს. როცა იგივე წარმატებით ყველაფერ დადებითს წამართმევს შეხვედრა უსიამოვნო ადამიანთან. მთელი დღის განმავლობაში მიმყვება ეს დადებითი თუ უარყოფითი მუხტები და ღამით ძილი განმუხტავს ხოლმე.

   ადამიანებო, თქვენ ვერც კი შენიშნავთ, როგორ დამცლით უცებ, მერე კი უდარდელად გააგრძელებთ ცხოვრებას.

    ის შემთხვევითი უცნობები კი, დადებით ენერგიას რომ მიტოვებენ, არც თუ ისე ბევრნი არიან. ამიტომ მჭირდება ხშირად ზემოთხსენებული სიმშვიდის ეპიზოდები.

უფრო სხვა მიმართულებით ვაპირებდი პოსტის დაწერას – საწყისი იდეა მხოლოდ ამ ფოტოების გაზიარება იყო – სიმშვიდის და ადამიანური მომენტების ამსახველი :)

ჰოლი, ჰოლი – ჩვენთან რატომ არ არსებობს მსგავსი უბრალო, ადამიანური დღესასწაულები?

ეს ფოტო ისეთი მშვიდი და ლამაზია..

Road to Roland Garros

2011-05-23T21:40:00.004+04:00

კვირას ჩოგბურთის ერთ–ერთი დიდი ტურნირი – როლან გაროსი [თუ როლან გარო] დაიწყო. საფრანგეთის ღია პირველობა ჩემი ერთ–ერთი საყვარელი ტურნირია და დაწყებისთანავე თავისებური, მისთვის დამახასიათებელი განწყობა შემიქმნა. თქვენთვის უკვე მაქვს ნათქვამი, თუ როგორ მიყვარს ის.

[მათ, ვისაც ჩოგბურთი არ გაინტერესებთ, კითხვა არ შეწყვიტოთ; ვფიქრობ, თქვენთვისაც მოიძებნება რაღაც საინტერესო :)]

ამ ინტერნეტის ეპოქაში, უკვე ბევრი რამ არის ხელმისაწვდომი უბრალო მოკვდავთათვის. მაგალითად, ფეისბუქის საშუალებით შეგიძლია 'დაესწრო' რაფაელ ნადალის ვარჯიშს, რომელზეც ის თვითონ მიგიწვევს. ტვიტერი კი პირდაპირ მოვლენების ეპიცენტრში გამყოფებს.

როლან გაროსის მესვეურნი ტვიტერს აქტიურად იყენებენ და მსოფლიოს დილიდანვე ამცნობენ, ვინ როდის და სად ვარჯიშობს თუ თამაშობს, ინტერვიუს იძლევა ან ავტოგრაფებს არიგებს. მოკლედ, თუ ტვიტერზე მათი მიმდევარი ხარ, თავი შეგიძლია სულ ცოტათი მაინც იგრძნო იქაურობის მონაწილედ. მითუმეტეს, რომ ზოგიერთი ჩოგბურთელიც ჩაბმულია ამ 'აურზაურში' – მაგალითად, გერმანელი ანდრეა პეტკოვიჩი ფოტოს პოსტავს და ამბობს, რომ მას უფრო გაუმართლა სასტუმროს ნომრის ხედში, ვიდრე ივო კარლოვიჩს.

მეც ასე ვადევნებ თვალყურს, მაგრამ, მგონი არასდროს მიმიწერია ცნობილი ადამიანებისთვის. ორიოდე დღის წინ კი, თვით როლან გაროსს მივწერე, რაფა ჯერ არ მოსულა სავარჯიშოდ–მეთქი? რა თქმა უნდა, პასუხს არ ველოდი, წარმომიდგენია დღეში რამდენი ადამიანი წერს მათ.
რამდენიმე ხნის შემდეგ კი, შევდივარ ჯიმეილზე და ინბოქსში მხვდება მეილი, რომ როლან გაროსმა ტვიტერზე პმ მომწერა! გული ამიჩქარდა სიხარულისგან, გავხსენი და ეს დამხვდა –

გადიდებისთვის დააკლიკეთ :)

ალბათ, პარიზში ვეგონე მათ და ზუსტი დრო მომაწოდეს, რომ ვარჯიშზე მივსულიყავი. უცებ წარმოვიდგინე, მართლა რომ ვყოფილიყავი იქ, 3 საათისთვის გავეშურებოდი როლან გაროსისკენ რაფას ვარჯიშზე დასასწრებად [ჰო, მაგ დღეს ბრიტანელ ენდი მარეისთან ივარჯიშა რაფამ]. მერე კი, ტვიტერზე დავპოსტავდი ფოტოებს ჩემი ჩოგბურთის მეგობრებისთვის და ყველა დეტალს მოვუყვებოდი მათ.

წლევანდელი როლან გაროსი კიდევ ერთი რამის გამოა განსაკუთრებული – ქართველი ანა ტატიშვილი ძირითად ბადეში მოხვდა. რაც იმას ნიშნავს, რომ ყოველგვარი წინასწარი წინააღმდეგობების გარეშე, პირდაპირ ცენტრალურ კორტზე მოუწია თამაში, ფრანგ მარიონ ბარტოლისთან. რა თქმა უნდა, ამხელა პუბლიკის წინაშე და თან ფრანგის წინააღმდეგ თამაში დიდი ფსიქოლოგიური წნეხი იყო ანასთვის. ალბათ ამის და სხვა წვრილმანი მიზეზების გამო, ანამ საბოლოოდ წააგო. მაგრამ მე კმაყოფილი ვარ ზოგადად, ძალიან სასიამოვნო იყო საკუთარ ჩოგბურთელს რომ ვგულშემატკივრობდი, აბსოლუტურად განსხვავებული შეგრძნებაა.

ანა როლან გაროსზე

წარმატებას ვუსურვებ ანას მომავალში, ეს გამოცდილება აუცილებლად გამოადგება. და თუ კიდევ ითამაშებს მსგავს ტურნირზე, ყველამ ერთად ვუგულშემატკივროთ :)

პ.ს არა, რაფას ჯერ არ უთამაშია :)

Do it like a Dude!

2011-05-21T23:10:00.001+04:00

არ მიყვარს ძალიან ჭკვიანი და რადიკალური ხალხი. ისინი საოცრად სწორხაზოვნები და მოსაწყენები არიან.

დიდი დოზით ყველაფერი მოსაწყენია.

   არ მიყვარს ადამიანები, რომლებიც ამბობენ, რომ ჰიპ-ჰოპს არასდროს მოუსმენენ. მათთვის მხოლოდ მუსიკის გარკვეული მიმდინარეობები არსებობს, რომელთა იქით არ იხედებიან. არადა არ იციან, რა მაგარია, როცა ხმამაღლა ჩართავ ამ ბინძურ და ცუდი ბიჭების მუსიკას და ცეკვავ..

    რომლებიც მხოლოდ ’მაღალ კინოს’ უყურებენ, რომელიმე რეჟისორზე ამბობენ - ’გენიალურია’ და მისი ყველა ფილმი აქვთ ნანახი. ასეთებს მინდა ვუთხრა - ჰეი, თქვენ ვერასდროს გაიგებთ იდიოტური ჰოლივუდური მელოდრამის გემოს, სადაც ყველაფერი კარგად მთვარდება, იმიტომ, რომ სულ დამთგრუნველ ევროპულ ფილმებს უყურებთ და გგონიათ, რომ ამით განსაკუთრებულები ხდებით.

ან ისინი, სერიოზული სახით რომ ლაპარაკობენ წიგნებზე, თითქოს მხოლოდ კითხვაში იყოს ცხოვრების აზრი. ათასი უცნაური მწერლის გვარს დაასახელებენ, ისე, სხვათაშორის, ინტონაცია კი გეუბნება: ’აჰ, დიახ, მე ესეც წაკითხული მაქვს’. ღმერთო ჩემო, წიგნს ხომ იმიტომ ვკითხულობთ, რომ შემდეგ ცხოვრებაში გამოვიყენოთ მიღებული გამოცდილება, ცოტა უფრო გავიზარდოთ შინაგანად და უბრალოდ, უკეთესები გავხდეთ. თქვენ კი იმიტომ კითხულობთ, რომ მერე ავტორების საშუალებით საზოგადოებაში თავი წარმოაჩინოთ.

   იმათზე აღარ მაქვს ლაპარაკი, მოდას რომ მისდევენ უკან ქოშინით, იცვამენ ყველაფერს, რაც კი უახლესი და მოდურია, იმას კი არ დაგიდევენ, რამდენად უხდებათ. სხვა ყველაფერზე კი უბრალოდ, წარმოდგენა არ აქვთ. სპორტი - მხოლოდ დევიდ ბექჰემია, კინო - წითელი ხალიჩა და ა.შ და ა.შ მათაც მინდა ვუთხრა - ჰეი, მოდა არ არის ყველაფრის განმსაზღვრელი, დიზაინერები უბრალოდ გთავაზობენ საკუთარ კოლექციას და შენ უნდა გადაწყვიტო, რას ჩაიცვამ და რას - არა.

   მე სულ არ მადარდებს, თქვენ რას კითხულობთ ან იცვამთ, თუ ჩემთან და სხვა ადამიანებთან ურთიერთობაში წინ დიდ კედელს აღმართავთ და ვერაფერზე დაგელაპარაკებით. გაიღიმეთ და იყავით ჩვეულებრივები, mon dieu!

[იმ საკითხზე, რომ სხვის ინტერესებს პატიცი უნდა სცე, ცალკე პოსტის დაწერა შეიძლება კიდევ]

თქვენ გგონიათ, მე ჩემ მხრივ ვაშენებ კედელს და აქედან გადმოგძახით ქედმაღლურად?

ყოველთვის იყვნენ ადამიანები, ვინც გავლენას ახდენდნენ ჩემზე. ისინი მართლა ჭკვიანები და წარმატებულები არიან. აქ ყველა სფერო შეგიძლიათ იგულისხმოთ და ყველა ადამიანი - ცნობილები, მეგობრები, ნათესავები.. სულ მაგალითად მომყავდა რომელიმე მათგანი, გააჩნია სად და რაში დამჭირდებოდა. შესაბამისად, სულ ვიტანჯებოდი. ძნელია, როცა საკუთარ თავს ვიღაც, შენზე უკეთესს ადარებ. არ მითხრათ, რომ განვითარებაში გეხმარება. არაფერშიც არ გეხმარება, მხოლოდ თავს აწვალებ.

სულ ცოტა ხნის წინ კი ჩემს თავს ვუთხარი - ნატალია, მართალია ყველა ადამიანი დასაფასებელია, მაგრამ ისინი ახლა შენს ადგილზე არ არიან, ამიტომ, ვერავინ გახდება შენთვის მაგალითი. ყველა გადაწყვეტილება შენ უნდა მიიღო, თუ რას გააკეთებ ამ კონკრეტულ მდგომარეობაში. შენ უნდა გადაწყვიტო, როგორ შეიჭრი თმას და არა ენ ჰეტევეიმ.
დაივიწყე ყველა, იმიტომ რომ შენ განსაკუთრებული ხარ. ზუსტად შენნაირი არავინ არის, არავინ. ვიღაცას შეიძლება უყვარს ჩოგბურთი და რაფაელ ნადალი, მაგრამ არ ეყვარება გრეის ანატომია.
შენ განსაკუთრებული ხარ.

ყველა განსაკუთრებულია.

რატომ არ აღიარებთ ამას? რა საჭიროა ამდენი ძალისხმევის დახარჯვა, რის შედეგადაც უფრო ემსგავსებით სხვას და ინდივიდუალიზმს კარგავთ?

ჯანდაბა, ჩვენ ვერასდროს მივიღებთ ერთმანეთს ისეთს, როგორებიც სინამდვილეში ვართ.

The color of Life

2011-05-18T17:20:00.002+04:00

დღეს, როცა ვიჯექი და ბლოგისთვის რაღაც ფოტოებს ვარჩევდი, თვალები ამიჭრელდა და ვეღარ გამერკვია, მაინც რაზე ვწერდი პოსტს, უცებ მივხვდი, რომ მწვანე არის სიცოცხლის ფერი! და მივხვდი, რა თემაზე იქნებოდა პოსტი.

მწვანე პირველ რიგში, გაზაფხულის ფერია. გაზაფხულზე, თავის მხრივ, ყველა მცენარე თავიდან იწყებს სიცოცხლეს. და რაში გამოიხატება ეს?

დიახ, გამწვანებაში!

ჰოდა ახლა, როცა ზოგი საქმისგან არის გადაღლილი, ზოგი უსაქმურობისგან და ორივე ერთად – ურბანული წვრილმანებისგან, ურიგო არ იქნებოდა, ისეთ ადგილას წავსულიყავით, სადაც სიმწვანე და სიმშვიდეა.

ინტერნეტის ჯადოსნობის გამოყენებით, ეს საკმაოდ იოლია. ამიტომ, მოემზადეთ დასვენებისთვის – სულ რამდენიმე წუთი დაგვჭირდება.

ველოსიპედით მგზავრობას რა ჯობია? თან, გზად ყვავილებიც შეგვიძლია დავკრიფოთ :)

ჩვენი სახლი შეიძლება იყოს ასეთი:

ან სულაც ასეთი :)

მე პირადად, მთელი ბავშვობა ვოცნებობდი მქონოდა საკუთარი ქოხი.

ბავშვობის ოცნება

პატარა და მომხიბლავი სამზარეულო –

რაც მთავარია – ფერადი!

დასასვენებელი კუთხე[ები] –

Yep!

საშხაპე :)

გარემო და სიმწვანეები –

და ბოლოს, თუ რამეა, იცოდეთ –

ფოტოწყაროები: 1, 2 და 10, 3, 4, 5,6,8,9, 7, 11, 12, 13, 14,15, 16.

თმა

2011-05-16T19:45:00.003+04:00

ამ ბოლო დროს ვხვდები, როგორ დიდ ყურადღებას ვაქცევ თმას. თუ გგონიათ, ათას ნიღაბს ვიკეთებ, ძვირფასი შამპუნით ვიბან და შემდეგ ასევე ძვირფას თმის კონდიციონერს ვიყენებ, ძალიან შემცდარხართ!

სინამდვილეში, უბრალოდ ვდგავარ და ქუჩაში სხვის თმებს ვაკვირდები. ერთი სული მაქვს, როდის გაიზრდება ჩემი თმა, რომელიც შარშან ზაფხულს უმოწყალოდ მოკლედ შევიჭერი. თავიდან მომწონდა და ვფიქრობდი, თმას აღარ გავიზრდი-მეთქი. თან, ასაკით პატარას ვგავდი, ყველას 15-16 წლის ვეგონე, რაც ისე მახარებდა, თითქოს შუახანს გადაბიჯებული შინაბერა ვიყავი.

მერე ნელ-ნელა მივხვდი, როგორ მყვარებია და მომენატრა გრძელი თმა. ადრეც მაქვს ნათქვამი, რომ ბუნებრიობას ყველაფერზე წინ ვაყენებ, ამიტომ ყველაფერს მაინც გრძელი, გაშლილი თმა მირჩევნია, ჯანსაღი და მბზინვარე.

ჩემი ბოლოდროინდელი ახირება კი წითელი თმაა. ძალიან, ძალიან მომწონს, მაგრამ ჯერჯერობით შეღებვას ვერ ვბედავ.

ფავორიტი რედჰედები:

მარსია კროსი, სასოწარკვეთილი ბრი ვან დე კამპი –

ნახეთ, როგორი ცეცხლოვანი თმა აქვს!

ჟოზეფინი [Joséphine de La Baume – ფრანგი მოდელი და მსახიობი] სულ შემთხვევით აღმოვაჩინე მანგოს ბლოგზე და მაშინვე თმამ მომტაცა თვალი.

დატკბით ^^

ესენი კი უკვე არა–რედჰედები არიან, ლამაზი და გრძელი თმით <3

Penelope Cruz

Anne Hathaway

Nicole Scherzinger

Maria Francisca Perello

Strong is beautiful

2011-05-15T11:00:00.001+04:00

What are the little girls made of? They are made of sugar and spice...

   წარმოიდგინეთ მაღალი, ლამაზი ქალი.. მას მსუბუქი ქსოვილის კაბა აცვია.

   კადრში ნელა შემოდის. გრძელ თმას ქარი უფრიალებს. სხეულის ყველა კუნთი ტონუსშია და მზად არის..

მზად გადამწყვეტი დარტყმისთვის.

ის არ არის გამხდარი და არ აქვს იდეალური პარამეტრები.

მაგრამ მისი სხეული ჯანმრთელია და – ძლიერი.

ის მაინც ქალია, ლამაზი ქალი.

   ქალთა ჩოგბურთის ასოციაციის ეს წამოწყება ძალიან საინტერესო და ჭკვიანურია. სხვადასხვა რაღაცის აკრძალვას და ამაზე სარეკლამო კამპანიების გაკეთებას [ნარკოტიკები, ნიკოტინი..], ჯობია ის ვუთხრათ ადამიანებს, რა არის კარგი.

   ჩოგბურთია კარგი და ჯანსაღი.

ჯანმრთელი და ბედნიერი ადამიანი კი – ყველაზე ლამაზი.

იქ, სადაც შენია

2011-05-12T15:50:00.001+04:00

   ყველა ადამიანს უნდა ჰქონდეს ისეთი ადგილი, სადაც თავს შეაფარებს. არ აქვს მნიშვნელობა, ფიზიკურად იქნები იქ, თუ სულიერად. ბლოგს შეიძლება ჰქონდეს ეს ფუნქცია; შემოხვიდე, გახსნა ახალი პოსტის კუთხე და წერო ის, რაც გინდა, რომ ხმამაღლა თქვა და ვერ ამბობ, ან - არ ამბობ. ამ მხრივ ჩემს თავს რაღაც პასუხისმგელობები დავაკისრე და ეს არ მომწონს. უკვე აღარ ვწერ ისე თავისუფლად და იმდენ რამეზე, რაზეც ადრე ვწერდი. არადა, რა შეიცვალა? მკითხველები ისევ ის ხალხია, ვინც ადრე იყო. არც ისე ბევრი, მაგრამ ზუსტად ისინი, ვინც მინდა რომ აქ მყავდეს. არ ვიცი, ოდესმე მითქვამს თუ არა მადლობა იმისათვის, რომ აქ შემოდიხართ და კითხულობთ. სულ არ მიხარია, როცა გუგლიდან დასერჩილი რაღაც სიტყვებით შემოდიან ჩემთან. თითქოს დაუპატიჟებელი სტუმრები მომადგებიან ხოლმე და აღარ ვიცი, როგორ მოვიქცე.

   მე სულ თავშესაფრების ადამიანი ვარ. ბევრი ურთიერთობა, ბევრი ადამიანი უცებ, მოკლე დროში, ძალიან მღლის და მაშინვე იმ ადგილის ძებნას ვიწყებ, ’სადა თავი მივიდრიკო’.

   ერთი ისეთი ადგილი მაქვს, სადაც ფიზიკურად წავალ, როცა სიმშვიდის მოპოვება მომინდება. აი იმანაც რომ დაკარგოს თავის ფუნქცია, მაშინ მართლა ცუდად ვიგრძნობ თავს. ხშირად წარმოვიდგენ ხოლმე იქაურობას. როგორც ფილმებში, უცებ კადრი რომ ჩნდება სახლის, იქ არავინ არის, სიჩუმეა და ხვდები, რომ ფილმის გმირი იმ სახლზე ფიქრობს. ასე გამოჩნდება გონებაში და მერე დიდხანს ვაჩერებ ამ კადრს..

   ისე მენატრება იქაურობა.. განსაკუთრებით მაშინ, როცა ამწვანებულ ხეებს ვხედავ, ან ქუჩაზე რომ შემოვუხვევ და უცებ საიდანღაც ყვავილების სუნი მოვარდება ხოლმე.

ჩემი თავშესაფარი კი დგას, სიჩუმეში. მხოლოდ ფუტკრების ბზუილი ისმის. წინ მთები ჩანს, გადახასხასებული. მზე ანათებს და გრილი ნიავი უბერავს. არ ვიცი, როგორ ჟღერს ეს ჩვეულებრივი, ყველასთვის რუტინული სიტყვები, მაგრამ ჩემთვის ზუსტად ის ადგილი იხატება, რომელზეც ასე ვოცნებობ.

Gracias a La Vida

2011-05-01T00:40:00.003+04:00

   დილით მაღვიძარა რეკავს. მერე გამოფხიზლების პროცესი იწყება. საკმაოდ რთული, სხვათაშორის. დაკვირვებიხართ, რომ დილა ახლიდან დაბადებას ჰგავს? როგორ გითხრათ, თითქოს ყველაფერს თავიდან იწყებ. ჯერ სიარულს, მერე ჭამას.. და სხვა დანარჩენს.

   საუზმე. ძალიან მნიშვნელოვანი კომპონენტია დღის დასაწყებად. ვისურვებდი, რომ უფრო მეტ დროს ვუთმობდე ამ ეპიზოდს, მაგრამ როგორც ხდება ხოლმე, 10 წუთით მეტი ძილი ყოველთვის იმარჯვებს მასზე. ჰო, ძნელია საკუთარ თავთან ბრძოლა.

მიუხედავად ჩემი ყავისადმი დიდი სიყვარულისა, დილით არასდროს ვსვამ მას. მე არ ვარ ’ვიღვიძებ თუ არა, ეგრევე სამზარეულოში მივლასლასებ და ყავას ვადგამ’ ტიპი. დროს სპეციალურად ვახანგრძლივებ, რომ მერე უფრო ვისიამოვნო.

10 წუთის სავალი გზა გამამხნევებლად მოქმედებს. ყოველდღე მხვდებიან დედები, რომლებსაც შვილები სკოლაში მიყავთ. მანამდე კი კაცი მხვდება, ძაღლთან ერთად რომ სეირნობს. ტრანსპორტშიც კი ერთი და იგივე ადამიანები ამოდიან და ასე, თავისდაუნებურად, ყველა დღეს ერთად ვიწყებთ.

   დილის ყავის ჯერიც დგება.

მერე სხვა ამბები.

ისევ ყავა.

მერე ისევ ის სხვა ამბები.

საღამოს მთელ ქუჩაზე ათასგვარი სუნამოს სურნელი ტრიალებს. ხან ერთი ძლიერდება, ხან მეორე..

ისევ 10 წუთის სავალი გზა, რომელიც უფრო ძნელი გასავლელია, ვიდრე დილით.

ბოლოს კი ტკბილი, ტკბილი ბალიში.

თუ დილა ახლიდან დაბადებას ჰგავს, მაშინ ძილი.. თუმცა, რა საჭიროა ამაზე გაგრძელება?

Red hot chili Clay

2011-04-09T01:10:00.002+04:00

კვირას ჩანთებს ჩავალაგებ და წავალ.

უკვე გადაწყვეტილი მაქვს, რას წავიღებ. ტანსაცმელს ვგულისხმობ, ცხადია. ყველაფერი იქნება ფრიალა და ფერადი, მსუბუქი და კომფორტული. მოკლედ ისეთი, მაქსიმალურად რომ შემიწყოს ხელი ამ ერთი კვირის სასიამოვნოდ გატარებაში.

რამდენ ხანს ველოდი ამ კვირას! ზუსტად იმ წუთიდან, როცა ის მიწაზე დაემხო და თავი თიხაში ჩარგო.

თიხის სეზონი იწყება; წითელი, მხურვალე თიხის სეზონი, რომელსაც ხმელთაშუა ზღვიდან მონაბერი ქარი თუ გააგრილებს მხოლოდ.

უკვე ვგრძნობ სუნთქვისშემკვრელ, მტვრიან ჰაერს. მესმის, როგორ სრიალებენ ამ მტვერში ადამიანები.

აი, გლადიატორების ბრძოლა აქ არის, თუ არის.. არა, ისინი აქ გლადიატორები კი არა, მატადორები არიან. ნამდვილი კორიდაა, ოღონდ ხარების გარეშე.
თუმცა, ”მატადორები” შეცდომით ვთქვი. ჩვენ ყველამ ვიცით, რომ მატადორი მხოლოდ ერთია. ის არის ამ წითელი მიწის ერთპიროვნული მფლობელი, მოსვლის დღიდან.

მე მონტე კარლოში მივდივარ. ყველაზე, ყველაზე მყუდრო და ლამაზ ტურნირზე. აქ არც გრანდიოზული კორტებია, როგორც ამერიკაში და არც ათასობით მაყურებელი. არც მუსიკის გამაყრუებელი ხმა ისმის შესვენებისას.

აქ სიმშვიდეა.

აქ კორტს ხედი პირდაპირ ხმელთაშუა ზღვაზე აქვს.

აქ გამარჯვებულს ჯილდოს თვით მონაკოს პრინცი გადასცემს და მერე მასთან ერთად ღიმილით დგება ფოტოგრაფების წინ.

აქ შეგიძლია თამამად თქვა - Tennis runs in our blood. იმიტომ, რომ მართლა ერევა სისხლი და ჩოგბურთი ერთმანეთს. თიხა, როგორც სისხლი - წითელი და ცხელი.

თიხა და ჩოგბურთი.

მე მონტე კარლოში მივდივარ. თუ აქ სადმე, თბილისის ქუჩებში დამინახეთ, არ გაგიკვირდეთ. მე მაინც მონტე კარლოში ვიქნები.

მისი მფლობელიც იქ იქნება, ბოლო ექვსი წლის განმავლობაში რომ დომინირებს იმ პატარა კორტზე.

იქ იქნება ჩოგბურთის მატადორი, ჩოგბურთის გლადიატორი.

იმიტომ, რომ თიხა არის მისი ჩოგბურთი. თიხაზე თამაშობს ყველაზე ძალდაუტანებლად და ლაღად. ისე თავისუფლად, თითქოს ცისფერ ტალღებში ლივლივებდეს.

იმიტომ, რომ აქ არის ის სამი რამ, რაც მას ყველაზე დიდ ენერგიას აძლევს - თიხა, მზე და ზღვა.

თქვენც შემოგვიერთდით, მონტე კარლოში გელოდებით.

ჩოგბურთის გლადიატორი

2011-04-03T15:40:00.007+04:00

”ბრძოლის” წინ რამდენიმე წუთით ადრე, მას ყურსასმენები უკეთია, მუსიკას უსმენს და გასახდელში დარბის.

კორტზე მძიმე ნაბიჯებით გამოდის. ოვაციები ძლიერდება. ის ჩოგანს მაღლა სწევს და ხალხს ესალმება.

ცოტა უცნაურად დადის მათ თვალში, ვინც არ იცის, რაშია საქმე - ის არასდროს ადგამს ხაზებზე ფეხს.
სკამთან ჩერდება, ჩანთებს აწყობს და ბოთლებს ძირს ალაგებს, ერთ ხაზზე, გარკვეული თანმიმდევრობით. მეტოქე და მსაჯი უკვე ბადესთან ელოდებიან, როცა თვითონ მშვიდად ზის და ვიტამინებით სავსე პატარა პაკეტს წუწნის.
მშვიდად-მეთქი, ასე ვთქვი? არა, მშვიდად არ ითქმის იმაზე, თუ როგორ ნერვიულად აბაკუნებს ფეხს, თან აქეთ-იქით იყურება კუშტი მზერით.
როცა ბადესთან მდგომებს მოლოდინით გული ეწურებათ, წამოდგება, ჩოგანს იღებს და მათთან მიირბენს.

ამ დროს მაყურებელი ყოველთვის განსაკუთრებულად ხმამაღლა უკრავს ტაშს.

ბადესთან მონეტა უნდა ააგდონ. არჩევანის უფლებას ყოველთვის მეტოქეს უთმობს, თვითონ კი ადგილზე ხტუნავს.

როცა გარკვეულია, ვინ იწყებს თამაშს, ბადიდან უკანა ხაზისკენ ზიგზაგისებურად გარბის და ვარჯიშს იწყებს. ის იმ დროსაც კი აგრძელებს ვარჯიშს, როცა მსაჯი გამოაცხადებს ’დრო’.
რაც იმას ნიშნავს, რომ თამაში უნდა დაიწყოს.

და როცა მსაჯი ამბობს - Ready? Play!

მაშინ იწყება.

მისი თამაში გლადიატორების ბრძოლას ჰგავს. მაყურებელიც კი ისე იქცევა, თითქოს არენაზე იყოს. ის ემოცია, რომელსაც გამოხატავს, ისეთი გადამდებია, რომ ეკრანს მიღმა აღწევს და შენამდე მოდის. თამაშის დროს არასდროს [ვიმეორებ - არასდროს] იღიმება. მუდმივად კუშტი და დაძაბული გამომეტყველება აქვს.

შეცდომებზე სახე ეცვლება და უკმაყოფილებას გამოხატავს, ხან თავის გუნდს გახედავს ლამის სასოწარკვეთილებამდე მისული თვალებით. ზოგჯერ კი რაღაც სიტყვებს ლაპარაკობს, რაც სავარაუდოდ, კარგს არაფერს უნდა ნიშნავდეს. ლაპარაკს მხოლოდ მაშინ იწყებს, როცა ძალიან, ძალიან გაბრაზებულია. ხან საკუთარ თავს უყვირის, ხან - გუნდის წევრებს.
რამდენჯერმე მსაჯსაც ეკამათა, თამაშის ბოლოს კი აუცილებლად უხდის ბოდიშს, ან რამდენიმე სიტყვით აუხსნის ხოლმე, თუ რატომ მოიქცა ასე.

ყველაზე მნიშვნელოვანი მომენტი კი მაშინ დგება, როცა გათამაშებაში მეტოქეზე ძლიერი აღმოჩნდება. ამ დროს მთელი მისი ემოცია, ძალა, გარეთ გამოდის და ერთ სიტყვაში მოექცევა.

Vamos! ყვირის ის და დაკუნთულ ხელს მუშტად შემართავს. ხალხი ეიფორიაშია და მათი ხმაური ახშობს მის სიტყვებს.

Game, set and match - Nadal.

ამბობს მსაჯი და თამაში მთავრდება.

რაფა თავიდან ბენდენას იძრობს, თავს აქეთ-იქით იქნევს, თითქოს იმ დაძაბულობას იშორებს, რაც მთელი მატჩის განმავლობაში თან სდევდა. ამ დროს ის პირველად იღიმება, ლაღად და გულწრფელად.

    მერე, თითქოს რაღაც გაახსენდაო, სწრაფად მირბის ბადესთან, მოწინააღმდეგეს ხელს ართმევს და მეორე ხელს ზურგზე მეგობრულად ადებს.

   ბოლოს კი მაყურებლების რიგი დგება. რაფა თავისებური ჟესტით მადლობას უხდის მათ და პუბლიკაც თავის გამარჯვებულს ესალმება..

   ამის შემდეგ რაფა სულ იცვლება. ის აღარ არის უხეში და დაძაბული. ინტერვიუს დროს სულ იღიმება და ჟურნალისტს მეგობრულად ეხუმრება. ყოველთვის მადლობას უხდის მაყურებელს და მეტოქეს დადებითი სიტყვებით ახასიათებს, როგორც ახლანდელს, ასევე - მომავალს.

   ერთი შეხედვით, რაფა შეიძლება მსოფლიოში ყველაზე უხეშ არსებად მოგეჩვენოთ. იმიტომ, რომ კორტზე სწორედ ასეთია - მხოლოდ თამაშზე კონცენტრირებული. იმ დროს კონკრეტული მეტოქეც კი არ არსებობს მისთვის, მხოლოდ ადამიანია, რომელიც ბადის მეორე მხარეს დგას. რაფასთვის ყველა ბურთი მნიშვნელოვანია. ყველა ბურთი. პირველიდან ბოლო გათამაშებამდე.

აქ ის გლადიატორია, რომელიც იბრძვის გადარჩენისთვის, სისხლის.. არა, ოფლის უკანასკნელ წვეთამდე. ასეც არის, მისთვის ყოველი თამაში არის ბრძოლა, რომელიც უნდა მოიგოს. თამაშში მაქსიმალურ ენერგიას დებს, სწორედ ამიტომ, ხშირად უწევს მაისურის გამოცვლა. ამ პროცესს ხალხის ძლიერი ემოცია მოჰყვება ხოლმე, რის გამოც ის ცოტა იშმუშნება და ცდილობს, მოუქნელი მოძრაობებით სწრაფად ჩაიცვას მაისური. მაგრამ ვინაიდან მოუქნელია, ეს არც თუ ისე სწრაფად გამოსდის.

თამაშის დამთავრებისთანავე, რაფა იქცევა ადამიანად, რომელიც ბოდიშს უხდის მოწინააღმდეგეს იმისთვის, რომ მასზე გაიმარჯვა. დარცხვენილი ცეკვავს სალსას კოლუმბიელ გოგოსთან და ამას საკმაოდ ტლანქად აკეთებს. პრესკონფერენციაზე ვრცლად საუბრობს [რამდენადაც მისი ინგლისური აძლევს საშუალებას] განვლილ თამაშზე და არა მარტო - ფეხბურთსა და სხვა თემებზე, რა საკითხზეც არ უნდა დაუსვან კითხვა.

ასე რომ, არ მოტყუვდეთ. ნადალი მხოლოდ ის არ არის, რასაც თქვენ კორტებზე ხედავთ.

Characters of mine

2011-03-19T22:15:00.006+04:00

ასეთი თვისება მაქვს - ფილმებში ვინმე მეორე [ან მესამე] ხარისხოვანი პერსონაჟი მომეწონება და მერე ვიტანჯები, ვინაიდან როლის ხარისხის გამო, ისინი არც თუ ისე ხშირად ჩანან კადრში [ან ჩანან, მაგრამ მე მინდა რომ უფრო მეტად ჩანდნენ].

მე თუ მკითხავთ, ძალიან საინტერესო და რთულია, როცა მსახიობს მთავარი როლი არ აქვს. რთული იმიტომ, რომ მათ რამდენიმე წინადადებით/კადრით უნდა მოახერხონ პერსონაჟის ჩამოყალიბება და მაყურებლამდე მიტანა. ზოგი იმდენად კარგად ახერხებს, რომ მთავარი როლის შემსრულებელსაც ჩრდილავს ხოლმე. ამიტომ, ძალიან საინტერესოა მათზე დაკვირვება.

თუმცა, იმ მსახიობებსა და პერსონაჟებზე, რომლებზეც ქვევით უნდა გიამბოთ, მთლად შესრულების მანერითა და პერსონაჟის სიღრმით არ მოვხიბლულვარ.

მაგალითად, არტური ფილმიდან Inception, რომელსაც ჯოზეფ გორდონ-ლევიტი თამაშობს, უნებურად მომეწონა. აი ასე, ავდექი და მომეწონა [და ბოლო წუთამდე გული მიკანკალებდა, არ მომკვდარიყო]. ამავე ფილმიდან არის იმსი, რომელიც მოთაღლითო ტიპია, საკმაოდ ჰგავს სოიერს და გარდა ამისა, ფიზიკურად მომწონს ძალიან.

Eames & Arthur

ჰენრი კავილი ფილმში ტრისტანი და იზოლდა, ტრისტანის ძმის როლს თამაშობს. უღმერთოდ სიმპათიურია, ძალიან ცოტა ეპიზოდში ჩანს [ყოველ შემთხვევაში, მე ასე მეჩვენება] და ბოლოს კვდება. მახსოვს, კინოში ვიყავით ამ ფილმზე და როცა მოკვდა, ჩემმა მეგობარმა თანაგრძნობის ნიშნად ხელი მომიჭირა :D ცალკე მსახიობიც საოცრად მომწონს და აი, იდეალური მამაკაცი თუ არსებობს სადმე, ალბათ ასეთი გარეგნობისაა.

ყველაზე ბურუსით მოცული პერსონაჟი ჩემს სიმპათიებს შორის, რომელსაც არანაირი როლი არ აქვს, გარდა ფონის შექმნისა, არის ერთი ინდიელი [კერძოდ ჰურონი] უკანასკნელ მოჰიკანში. ის საკმაოდ ხშირად ჩანს ასე ფონად და მეც ბედნიერი ვარ, როცა ვხედავ ხოლმე :D

მარცხნივ გაიხედეთ <3

ყველა ასე გაელვებულ პერსონაჟებზე მოყოლით თავს არ შეგაწყენთ, მაგალითებად აქ მოყვანილებიც საკმარისია. სამაგიეროდ, თქვენ მომიყევით თქვენს მეორე ხარისხოვანებზე :)

ამომავალი მზე

2011-03-16T16:35:00.003+04:00

   სოფლიდან დილის 6 საათზე გამოვედით. ჯერ კიდევ ბნელოდა. უცნაური, ადრიანი დილისთვის დამახასიათებელი სიჩუმე იდგა.

    არ ვიცი, თქვენც თუ გქონიათ ოდესმე მსგავსი შეგრძნება, მე ყოველთვის რომ მაქვს - აი, მე დავრბივარ აქეთ-იქით, ვალაგებ, რამდენიმე წუთში წავალ და აქვე არიან ადამიანები, რომლებსაც მშვიდად სძინავთ და ეს დღეც ისეთივე იქნება, როგორც წინა. ისინი რჩებიან, მე მივდივარ. ამ დროს ყველაფერს სხვა თვალით ვუყურებ - სახლის წინ მდგომ ხეს, ძველ კარადას აივანზე [დაძველებული და ჭიებისგან გამოხრული ხის სუნი რომ აქვს], რკინის საწოლს და ძველ პირსაბანს. არ მიყვარს ეს შეგრძნება.

    ჭამას ვერ ვასწრებდი და გზისთვის ყველიანი ბუტერბროდი მოვიმზადე. ჟაკეტი შემოვიცვი და დაბლა ჩავედი.

   მეზობლის სახლში სინათლე ენთო. ალბათ, უკვე თავის საქმეებში იყო ჩაფლული. თუმცა რა გასაკვირია, ხანდახან დილის 3 საათზეც ვდგებიო, ნათქვამი აქვს.

   ბებო აივანზე იდგა და გადმოგვყურებდა. მარტო რჩებოდა; მართალია ცოტა ხნით, მალე ისიც უნდა დაბრუნებულიყო ქალაქში, მაგრამ ისე იდგა, რომ სურვილი გამიჩნდა, მანქანიდან გადმოვმხტარიყავი და მეთქვა, რომ ვრჩები. ცხადია, ეს არ გავაკეთე და დავიძარით.

   გავუარეთ ეკლესიას, პატარა თეთრ ხიდს, წყაროს. ყველაფერი ჯერ კიდევ ბინდშია და ჰაერიც ისეთია, როგორიც ადრიან დილას ახასიათებს - ცვარისგან ოდნავ მძიმე.

   ძველი საწყობიც შეგვხვდა, სოფლის შესასვლელში რომ დგას. მერე უკანასკნელად გავხედე სოფელს. ღმერთო, როგორ მიყვარს ეს რომანტიკული სისულელეები - ’უკანასკნელად მივხედე სოფელს’..

   გზაში ნელ-ნელა გათენდა. სუფთა ჰაერს ღრმად ვისუნთქავ - მთელი წლის მარაგი მინდა ავიღო.

   ერთ-ერთ სოფელში რომ შევდიოდით, მთებიდან მზე ამოვიდა.

ისეთი დიდი და წითელი იყო, როგორიც არასდროს მინახავს. ჯერ არც მცხუნვარება ჰქონდა და არც თვალებს ჭრიდა, ამიტომ თავისუფლად შემეძლო მეყურებინა. მზის ჩასვლა ბევრჯერ მინახავს, ზღვაზე და სოფელშიც. მაშინაც წითელია ხოლმე და გარშემო ყველაფერს აწითლებს. მაგრამ ასეთი მზე - არასდროს მინახავს. თითქოს ცოტა ხნით გაძლევდა საშუალებას, რომ თამამად დამტკბარიყავი მისით.

იმ დროს ვიფიქრე, რომ ასეთი მომენტებისთვის ღირს ცხოვრება. რომ ბუნება ძალიან ძლიერია და ასე მარტივად და ყოველდღიურად გვთავაზობს პატარა საოცრებებს. ყველაზე მეტად მას შეუძლია, აღმაფრთოვანოს. შეუძლებელია, ფოტოსურათით, ნახატით ან სიტყვებით გადმოსცე თუნდაც ის, რაც მაშინ ვნახე.

მას შემდეგ სულ ვფიქრობ იმ დიდ და წითელ მზეზე. მინდოდა, ოდესმე აქაც დამეწერა. თუნდაც იმიტომ, რომ ის შეგრძნებები შემენახა ჩემთვის.

   აი, ვწერ კიდეც.

ქალბატონ ნ.-ს საკონდიტრო

2011-03-09T00:38:00.002+04:00

მე პატარა საკონდიტრო მაქვს. ერთი [არც თუ ისე მრავალ სართულიანი] სახლის, პირველ სართულზე, კუთხეშია გახსნილი. სახელი ვერაფრით მოვუფიქრე და ამიტომ უბრალოდ, საკონდიტროს ვუწოდებ. თავიდან რომ გაიხსნა, ყოველ ზარის წკრიალზე [კარის გაღებისას წკრილებს ხოლმე], სულ გული მიფანცქალებდა. ისე ვუყურებდი შემოსულს, რომ მგონი ჩემი თვალები აფრთხობდათ კიდეც. მერე შევეჩვიე და აღარც გულის ფრიალი მაწუხებდა. სამაგიეროდ, ზარის წკრიალი გახშირდა. მოსწონდათ ჩემი გემრიელი ნამცხვრები და რა ექნათ. შემოსულებს მყიდველებს არ ვეძახი, არც კლიენტებს - ცუდად ჟღერს თითქოს. მსუნაგებს ვუწოდებ. მაგალითად, დღის ბოლოს ვკითხულობ - 'დღეს რამდენი მსუნაგი გვყავდა?' ამაზე ჩემს დიასახლისს ძალიან ეცინება. დიასახლისი ის არის, ვინც ფუნთუშეულს ყიდის. ხომ უფრო კარგად ჟღერს, ვიდრე გამყიდველი?
თუ დიასახლისი გყავს, შენ რაღას აკეთებო, იკითხავთ. მე ღიმილის ფუნქცია მაქვს. ყველა შემოსულ მსუნაგს ვუღიმი. ოღონდ, არ გეგონოთ, რომ ასე რობოტულად, ყველა ზარის წკრიალზე ვიღიმები. არა. ჯერ შევათვალიერებ ვინ არის, მერე თვალებში შევხედავ და თავისით მეღიმება. თითოეულზე რაღაც თავისებური ღიმილი მაქვს. აი, ერთი ახალგაზრდა ქალი რომ შემოდის, თავის პატარა, სასაცილო, წითელ კულულებიან გოგონასთან ერთად, იმათ სულ გაბადრული ვუღიმი ხოლმე. სხვანაირად შეუძლებელია, როცა პატარა პ-ს აპრეხილ ცხვირსა და ცხვირის გარშემო გაბნეულ ჭორფლებს დავინახავ. თავისით მეღიმება ასე, გაბადვრით.

შუადღისას, ასე 3-ის ნახევრიდან 3-მდე, ერთი მოხუცი კაცი მოდის. ორ დარიჩინიან ფუნთუშას ყიდულობს და მიდის. სულ მეგონა, რომ მეორე თავისი ცოლისთვის მიჰქონდა, რომელიც ალბათ სახლში, სარწეველა სავარძელში ელოდებოდა. წარმოვიდგენდი, როგორ მიუტანდა ფუნთუშას და შუბლზე აკოცებდა. ასე დასხდებოდნენ ერთად და ჩაის დალევდნენ. მერე გავიგე, რომ არანაირი ცოლი არ ჰყავს, ორივეს თავისთვის ყიდულობს. საღამომდე ერთი არ მყოფნისო, ამიხსნა.
როცა ის მაღალი, ხვეულთმიანი ტიპი შემოდის, ვიღიმები და თმასაც ვისწორებ თურმე. მე არ შემიმჩნევია, დიასახლისმა მითხრა. ჯერ თმას ისწორებ, მერე ღრმად ამოისუნთქავ და ისე ხვდებიო.

ზოგჯერ კი მართლა არ მეღიმება. უჰ, ასეთ დროს ძალიან ძნელია. მითუმეტეს, ზოგიერთი არც კი ამჩნევს ჩემს ღიმილს, ისე ჩამივლის გვერდით. ჩემს ღიმილს კი არა, მეც კი ვერ მამჩნევს. აი, მაგალითად ქალბატონი კ. ყოველ საღამოს შემოდის და პირდაპირ დიასახლისისკენ გაემართება. ისეთი ქალია, გერმანელ არისტოკრატს ჰგავს - ამაყი სახით, სწორი ცხვირით და უზადოდ სუფთად ჩაცმული. მე მგონი, არასდროს დავუნახივარ. ამ დროს სახეზე ღიმილი გეყინებაო, დიასახლისმა მითხრა.

ყველაზე მეტად ბატონი გ. მიყვარს. ბატონს კი ვუწოდებ, მაგრამ ყველაზე თავისუფლად მასთან ვარ. ის ხან როდის შემოდის, ხან - როდის. ხანდახან ისე დაღლილი ვარ, პირდაპირ ვეუბნები - ბოდიში, ბატონო გ. მაგრამ ღიმილის თავი არ მაქვს. თან, თქვენთვისვე ჯობია, რომ ჩემი ძალით გაღიმებული სახე არ ნახოთ. ის შემომხედავს თავის კეთილი თვალებით, მხრებში ხელს მომკიდებს და შემანჯღრევს ხოლმე. ამ დროს, მგონი მთელი დაღლილობა იფერთხება ჩემი მხრებიდან. ამიტომ, მის მოსვლას შვებასავით ველოდები.

კიდევ ბევრი საინტერესო ადამიანია, რომლებზე დაწვრილებით ვერ გიამბობთ. მაგალითად, ქალბატონი ლ. ყოველდღე ბლინებს ყიდულობს თავის ზონზროხა ჰარისთვის. ასე თავის 8 წლის ბიჭს ეძახის. 'რა ვქნა, ცხობა მეზარება' - ამბობს ის, როცა ბლინებს გვართმევს. მერე ჩაიკისკისებს და მიდის.

ზოგადად, კარგია საკონდიტრო და ღიმილის მუშაკობა. მიყვარს, დილით კარს რომ გავაღებ და იქაურობას მოვათვალიერებ. ვამოწმებ, ყველაფერი წესრიგშია, თუ არა. მერე მოდიან მზარეულები, დიასახლისი და მისი თანაშემწე. ყველა ერთად ვემზადებით, დილის პირველ სიმღერას ვრთავთ და კარს ვაღებთ.. ჩემი ყველაზე საყვარელი დრო კი იცით რომელია? საღამოს, კარს რომ დავკეტავთ და ყველა ერთად ჩამოვსხდებით. დიასახლისი მორჩენილ ფუნთუშეულობას გამოგვიტანს და მაგიდაზე ყავის ჭიქებს შემოაწყობს, ვსვამთ ყავას და ათას რამეზე ვლაყბობთ. მე დამცინიან, რომ იმ ხვეულთმიანი ბიჭის დანახვაზე თმას ვისწორებ უნებურად [არადა, სულ მავიწყდება, რომ ასე არ მოვიქცე]. მერე ცარიელ ჭიქებს ვიღებ და სამზარეულოში გამაქვს. ამასობაში, იქაურობა სუფთავდება, იგვება და ირეცხება. ყველა თავის საქმეს რომ მორჩება, კარებს ვკეტავთ და ნელა მივუყვებით ქუჩას. მე იმაზე ვფიქრობ, ხვალ დილით რომელი სიმღერით დავიწყო მსუნაგების მიღება.

გამოიარეთ ხოლმე. მე ის ვიქნები, თქვენ შემოსვლაზე რომ გავიღიმებ.

დეტალური ბედნიერება

2011-03-05T02:40:00.001+04:00

გაახსენდა დილის საუზმე სახლში, ომამდე. დედა ცისფერ და თეთრ უჯრედებიან სუფრას გადაუფარებდა ხოლმე მაგიდაზე და ყავასთან ერთად ყოველთვის ჰქონდათ თაფლი, ფუნთუშები და ცხელი რძე. იადონი გალობდა და ზაფხულობით მზე აშუქებდა ფანჯარაზე მდგარ ნემსიწვერებს. ხშირად ხელში გასრესდა ხოლმე ამ ყვავილის მუქ მწვანე ფოთოლს, იყნოსდა მის უცხოსა და მძაფრ სურნელს და უცხო ქვეყნებზე იწყებდა ფიქრს..

ყველაფერი შეგრძნებებზეა დამყარებული. მოვლენები იმით კი არ გვამახსოვრდება, თუ რა მოხდა და როგორ, არამედ როგორ ვიგრძენით თავი იმ დროს. მერე, მოგვიანებით, ისეთი რამეები გვახსენებს მათ, როგორიცაა მაგალითად, სუნი ან მუსიკა, და უცებ იმ დროის შეგრძნება მოდის რაღაცნაირი, წამიერი.

ცხოვრება წვრილმანი ბედნიერებებისგან შედგება. რომლებიც გროვდებიან, გროვდებიან და ერთ მთლიანს ქმნიან. თავის მხრივ, ეს ცალმხრივი არ არის და დინამიკურ წონასწორობაშია უარყოფით მოვლენებთან. უნდა ვეცადოთ, რომ ყველა პატარა ბედნიერება დავიჭიროთ და ამით ეს ნეგატიური, ცივი სამყარო ცოტახნით კედელს მიღმა დავმალოთ. ძნელია, მაგრამ შესაძლებელი.
ადრე სადღაც შემხვდა პატარა ჩანაწერი 'ბუნებრივი კაიფები' [natural highs]. სადღაც მაქვს შენახული, მაგრამ აქ იმის დადება კი არა, ჩემი წვრილმანი ბედნიერებების გაზიარება მინდა.

ისინი კი ძალიან მარტივი და ყოველდღიურია:

- ყავის სურნელი
- მზის სხივი, რომელიც დილით გაღვიძებს
- როდესაც კაფეში/მაღაზიაში მოულოდნელად საყვარელი სიმღერა დაიწყება.
- ახალ ნაწვიმარზე მიწის სუნი
- როცა თვალებდახუჭული წევხარ, გესმის ზღვის ხმა და გრძნობ, მწველი მზე როგორ აშრობს შენი სხეულიდან წყლის წვეთებს..
- მეგობრის ღიმილი შენი დანახვისას
- ჭრიჭინების ხმა მინდორში
- ახალგამომცხვარი პურის სუნი
- ქარიანი, წვიმიანი და უბედური დღე, როცა გარეთ ხარ და იცი, რომ სადღაც თბილი სახლი გელოდება.
- ნამცხვრის ბოლო ნაჭერი შენს მაცივარში
- თვალებდახუჭული ცეკვა, როცა გარშემო ბევრი ხალხია და შენ მარტო ხარ.
- ღამით თოვის ხმა და უცნაური სიჩუმე..
- ფიჭვების სუნი, სიარულისას წიწვების მტვრევის ხმა და ქარი, რომელიც სიჩუმეს არღვევს.
- საყვარელი წიგნი სასთუმალთან, ბრის სინათლე და წინ მთელი ღამე :)
- გაზაფხულის პირველი ჭექა-ქუხილი
- დავიწყებული შოკოლადის ნატეხი უჯრაში
- ნიავი, რომელიც გრძელ თმას აფრიალებს.
- დილით გემრიელი საუზმე და მუსიკა, რომელიც მთელი დღის განწყობას გიქმნის.

- მეგობრებთან ერთად ფილმის/სპორტული თამაშის ყურება და ბევრი სიცილი, ბოლოს უკვე ინერციული.
- დღე, რომელიც მთელ სიცოცხლეს უდრის [ხომ გქონიათ ასეთი? ბოლო-ბოლო, სალტკროკელებს ჰქონდათ და.. :)]

და კიდევ ბევრი, ბევრი ასეთი წვრილმანი..

თქვენი დეტალური ბედნიერება როგორია?

What are you looking at?

2011-03-01T01:50:00.004+04:00

ძალიან მშვიდი დღეები მქონდა, პარასკევი და შაბათ-კვირა. საინტერესო ფილმებს ვუყურებდი, რემარკს ვკითხულობდი და ბევრ ყავას ვსვამდი. დიდი რაოდენობით კომშის ჯემს და შინდის მურაბას ვჭამდი და სინდისიც არ მქენჯნიდა ამის გამო. შაბათს ღამით ხვავრიელად [რა კარგი სიტყვაა, არა?] რომ თოვდა, ეზოში გავედი და ასე ვიდექი, ჭაღარას დავემსგავსე რამდენიმე წამში. როცა არანაირი გარე ფაქტორები არ გაწუხებს, ადვილია სხვა სამყაროში გადასვლა. მეც ასე ვიყავი, ფილმებში ვცხოვრობდი და წარმოვიდგინე, რომ თოვლიც რომელიმე ფილმის ნაწილი იყო; მიხაროდა, რომ შემეძლო ასე, ვმდგარიყავი ეზოში და თოვლისგან დავსველებულიყავი.

პარასკევს მთელი დღე სამხრეთ ამერიკაში ვიყავი. თან, აღმოჩნდა რომ შესაბამისი ფილმიც გადმომიწერია. ფილმს The City of Your Final Destination ჰქვია - საოცრად ვისიამოვნე! დანარჩენს არ მოვყვები, შინაარსს და ა.შ არ მიყვარს განხილვები. მე ასეთი მშვიდი ფილმები მიყვარს, ადამიანებით. ის დღე მართლა სამხრეთ ამერიკაში ვიყავი.

შაბათს კი ვუყურე ფილმს The Scarlet Letter. ყველაზე მეტად რაც გულში დამრჩა და აღვშფოთდი, ის ადამიანები იყვნენ, ვინც გაბოროტებულებმა საკუთარი რელიგია შექმნეს და მისი სახელით სჯიდნენ უდანაშაულო ადამიანებს. ინკვიზიცია და მსგავსი ამბები ყოველთვის მაფორიაქებს ხოლმე. კიდევ კარგი, ბოლოს ბედნიერად დასრულდა, ტიპიურად. ამ შემთხვევაში სწორედ ასეთი ბანალური ჰეფი-ენდი მჭირდებოდა.

და კვირის ფილმი - Manolete. ოჰ, ედრიენ ბროდი და პენელოპე კრუსი შესანიშნავად თამაშობენ. ბევრი წყვილი არ არის, ვისაც ასე მოაქვს მაყურებლამდე თავის გრძნობები. ჯერ რუსულად ვუყურე და ბევრი ვერაფერი ვიგრძენი. მაგრამ ინგლისური იმდენად სხვა იყო, ედრიენის თბილი ხმით და პენელოპეს ესპანური აქცენტით, რომ აუცილებლად ორიგინალში უნდა ნახოთ!

ეს ჩემი საყვარელი მომენტია. პენელოპე კიბეებზე ადის სასწაულად სექსუალური, წითელი კაბით. უკან ვიღაც მიყვება და თვალს არ აშორებს მის სხეულს. უცებ პენელოპე ჩერდება, ბრუნდება და თავის ესპანურ აქცენტიანი ინგლისურით ეუბნება:

- What are you looking at?

All by Myself

2011-02-23T21:50:00.001+04:00

ოპერაციის შემდეგ პირველი 24 საათი კრიტიკულია. ყოველი ჩასუნთქვა და გამოყოფილი სითხე დაწვრილებით იზომება და იწერება, და სიხარულით ან მწუხარებით აღინიშნება..

მაგრამ, რა იქნება შემდეგ 24 საათში? რა მოხდება, როცა პირველი დღე კვირებად, შემდეგ კი თვედ გადაიქცევა? რა ხდება, როცა უშუალო საფრთხემ გაიარა, როცა აპარატი გამორთულია და ექიმების ჯგუფიც გვერდით აღარ არის?

ოპერაცია ნიშნავს, რომ გადარჩი. მაგრამ პოსტოპერაციული, შემდგომი პერიოდი, არის როცა განკურნებას იწყებ. რა იქნება, თუ ასე არ მოხდა?
ყოველი ოპერაციის მიზანი არის სრული გამოჯანმრთელება. გახდე უფრო უკეთ, ვიდრე მანამდე იყავი.
ზოგიერთი პაციენტი სწრაფად იკურნება და შვებას გრძნობს. სხვებისთვის კი გამოჯანმრთელებას თვეები, ზოგჯერ კი წლებიც სჭირდება. როცა ხვდები, რომ აღარ გტკივა.

ამგვარად, ყოველი ოპერაციის პირობაა, რომ იყო მოთმინებით. თუ შეძლებ, პირველი კვირების და თვეების განმავლობაში და თავს დაარწმუნებ, რომ გამოჯანმრთელება შესაძლებელია, მაშინ დაიბრუნებ შენს ცხოვრებას.

მაგრამ ყველაფერს წინ უძღვის დიდი თუ.

ყოველთვის მსიამოვნებს, როცა სხვას ვეხმარები და ცოტა მაინც ვუმსუბუქებ დარდს, თუმცა მე იშვიათად ვაკითხავ იგივე მიზნით ვინმეს. თავს თუ ცუდად ვგრძნობ, რამე პრობლემა მაქვს, ვცდილობ სხვებს არ გავანდო და თითქმის ყოველთვის ჩემთვის გადამაქვს. არ ვიცი, ეს ცუდია და უნდა ვებრძოლო, თუ კარგია და მიხაროდეს. დრო მართლაც ყველაფერს კურნავს და ყველა დარდი ნელ-ნელა, თავისით გაივლის. ხანდახან, ყოვლად დაუკავშირებელი მოვლენა ან ადამიანი გეხმარება ამაში - ინტერნეტში შემთხვევით შეხვედრილი სურათი, ან ვინმეს თბილი ღიმილი, რომელმაც არც კი იცის, როგორ დაგეხმარა.

ასე, გაივლის დრო და კომპიუტერის მოციმციმე ეკრანთან მჯდომ ნატალიას მოაგონდება ყველა ის სირთულე, რაც გადაუტანია. მთავარია, ეს სირთულეები რა კვალს ტოვებს.

პ.ს ოჰ, ღმერთო, მე ხომ შევპირდი საკუთარ თავს, რომ ასე შაბლონურად პირად პოსტებს აღარ დავწერდი?!

პ.პ.ს ჰო, ის ზედა სიტყვები [და სათაურიც] - გრეის ანატომიიდან არის.

Your own hero

2011-02-21T03:10:00.001+04:00

თინეიჯერული ამბები ხომ იცით - ჰორმონები რომ გმართავენ და მუდმივ ეიფორიაში ხარ. მერე იზრდები და ყველაფერი ის, რაც ეიფორიაში გაგდებდა, სასაცილოდ გეჩვენება. თუმცა მაშინდელი ამბებიდან ზოგიერთი ახლაც მომყვება და ერთ-ერთზე უნდა გიამბოთ.

წიგნის პერსონაჟი შეგყვარებიათ? ისე, რომ იდეალად წარმოიდგინო და მასთან შეხვედრაზე იოცნებო. მე მქონდა ასეთი შემთხვევები წლების წინ და ახლაც მაქვს, უფრო მსუბუქ ფორმებში. ამ დღეებში ვიხსენებდი, ვინ შემიყვარდა ისე, რომ დაუფიქრებლად გავყვებოდი ცოლად [აქ ცოტა ვაჭარბებ, სამაგიეროდ, ეფექტი აქვს :)]. აღმოჩნდა, რომ ასეთი არც ისე ბევრია და თან, ყველა ძველი დროის ადამიანები არიან [სასწრაფოდ უნდა ვიპოვო ვინმე თანამედროვე! :)]

ისტორიული ცნობები ბევრს არაფერს ამბობს მასზე და ალბათ, უცნაურიც იქნებოდა, ისტორიიდან რომ შემყვარებოდა გიორგი პირველი [დიდოსტატის მარჯვენა]. აი, წიგნი სხვა რამეა. უნივერსიტეტში ძალიან კარგი ლექტორი მყავდა ქართულში, მისი და გამსახურდიას წყალობით, გიორგი მეფეზე უიმედოდ შეყვარებული გავხდი. ახლა უკვე ვერ ვხვდები, რატომ და როგორ, მაგრამ მაშინ მართლა მომწონდა.

მერე იყო ავთანდილი [ვეფხისტყაოსანი]. აქაც ზემოთხსენებულ ლექტორს მიუძღვის წვლილი, რომელმაც არა მარტო ავთანდილი, არამედ მთლიანად ვეფხისტყაოსანი შემაყვარა [უფრო სწორად, ცოტათი მაინც ჩამახედა მასში და ამის გამო დღემდე მადლიერი ვარ მისი]. ავთანდილს რაც შეეხება, მის პიროვნულ ღირსებებთან ერთად, ეს სურათიც რომ ვნახე, სრულიად უღონო ვიყავი, რომ არ შემყვარებოდა.

ისევ კონსტანტინეს გარშემო ვტრიალებ [რომელიც ჯადოქარია და დიდი ხანია, მისი გავლენის ქვეშ ვიმყოფები]. ნიანია ბაკურიანი [დავით აღმაშენებელი] ალბათ იმის გამო მომეწონა, მარიამ დედოფალი რომ უყვარდა ასე ძალიან. თან, მეორეხარისხოვანი პერსონაჟები მიზიდავს და როგორც წიგნებში, ასევე ფილმებშიც გამოვარჩევ ხოლმე.

საყვარელი, მხიარული, თავისუფალი მანუელო კოსტა [სამოსელი პირველი], რომელიც ერთ-ერთი დიდი კანუდოსელი გახდა. როგორ შეიძლება, არ გიყვარდეს? ეჰ, მანუეელ.. მისი სურათი არ არსებობს, მაგრამ წარმომიდგენია, როგორი ცოცხალი თვალები და ეშმაკური ღიმილი აქვს. აი, დაახლოებით ისეთი, როგორც ჯეიმს ფრანკოს.

ბოლოს, უნკასი, ჩემი საყვარელი მოჰიკანი. რომელიც, უნდა ვაღიარო, ფილმის შემდეგ უფრო შემიყვარდა, ვიდრე წიგნის კითხვისას [თან, მაშინ ძალიან პატარა ვიყავი, როცა წავიკითხე]. ალბათ, მსახიობმაც იქონია გავლენა, თავისი გრძელი თმით და შავი თვალებით.

შემდეგში ფილმების პერსონაჟებზეც მოგიყვებით ამბებს.

ცხოვრება, როგორც კინო

2011-02-15T23:30:00.008+04:00

რა კარგი იქნებოდა, ჩვენს ცხოვრებას ვიდეოფირზე რომ იწერდეს ვინმე. როცა მოგვინდებოდა, ჩამოვჯდებოდით და რომელიმე საინტერესო ეპიზოდს ვუყურებდით. ან, მუსიკა ახლდეს სხვადასხვა მოვლენას, როგორც ფილმებში. უფრო საინტერესო გახდებოდა ყველაფერი, ისევე როგორც კინო ხდება, კარგი საუნდტრეკის წყალობით.

ისეთივე ლამაზი ქალები რომ არსებობდნენ ჩვენ გარშემო, როგორიც ფაბიან პერესის ნახატებშია. ფაბიანთან კი ყველანაირ ქალს შეხვდებით - ქერას, წითურს, მეძავს, ორსულს.. ერთი უინტერესოდ იყურება კაფის ვიტრინიდან, მეორე ბართან ზის და მაცდურად იღიმება. ყველა მათგანს შესანიშნავი მკერდი და ლამაზი წვივები აქვს..

დროში მოგზაურობა უნდა არსებობდეს. უსამართლობაა, რომ არ შემიძლია დავით აღმაშენებლის ეპოქაში გადასვლა, ან ჯეინ ოსტინის გაცნობა.

იმ პერსონაჟად გადაქცევა უნდა შემეძლოს, რომელიც ასე მომწონს. მერე კი ისევ ვუბრუნდებოდე ჩემს თავს.

ცხოვრება კინოს უნდა ჰგავდეს - ისეთი რაღაცეები ხდებოდეს, რაც რეალურად არასდროს მოხდება.

ახალი სამყაროს შვილები

2011-02-13T00:10:00.001+04:00

    ადამიანები სრულყოფილებისკენ მიისწრაფიან, ან უკვე სრულყოფილები ჰგონიათ თავი. ძლიერი ერები სუსტებს ჩაგრავენ, ვინაიდან მათზე მაღლა მდგომები არიან - ასე ფიქრობენ თვითონ. მსოფლიო ვითარდება, ვითარდება და ვითარდება. უკვე ისეთი რამეებს იგონებენ, გონებით ვერ მივყვები და აღარც მინდა, მივყვე. იმიტომ რომ, მეშინია. სადამდე მივა ეს ყველაფერი.. ეს განვითარება, რას მოგვიტანს ადამიანებს?

    ცოტა ხნის წინ, ჯონ მილის ნაწარმოები წავიკითხე - 'თავისუფლების შესახებ'. მიხარია, რომ რაღაც გარემოებების გამო, ამ წიგნის წაკითხვა მომიხდა. ვკითხულობდი და ვხვდებოდი, რომ როგორც არ უნდა განვითარდეს ადამიანი, ქვის იარაღიდან ატომურ ბომბამდე, მაინც არაფერი იცვლება და მისი ცნობიერება ზუსტად ისეთი რჩება, როგორიც დასაბამიდან იყო. მილის შესახებ მანამდე არაფერი ვიცოდი და ვიკიპედიაში რომ ვნახე, მე-19 საუკუნის მოღვაწე ყოფილა, გავოცდი. არადა, ისეთ პრობლემებზე წერდა, რაც დღესაც ცხადად დგას ჩვენს წინაშე.

   ინდიელები მიყვარს, ადრეც მითქვამს. ბოლო დღეებში, სულ მათ გარშემო ვტრიალებ - ფილმებს ვუყურე, წიგნები წავიკითხე. New World - ასეთი ფილმი, გსმენიათ? პოკაჰონტასის ისტორიას მოგვითხრობს. ცოტა უცნაური ფილმია, არასტანდარტული. ბუნების ხმიანობა ისმის სულ.

მერე უკანასკნელ მოჰიკანს ვუყურე კიდევ ერთხელ და დავრწმუნდი, როგორი საოცარი ფილმია..

იცოდით, რომ ფილმში, ინდიელების სამივე მთავარი როლის შემსრულებელი მსახიობი ინდიური წარმოშობისაა?

რასელ მინსი [ჩინგაჩგუკი] ამერიკელი ინდიელების მოძრაობის ერთ-ერთი ლიდერიც კი იყო და დღემდე ინდიელების უფლებებს იცავს.

ვეს სტადი [მაგუა] - მის ბიოგრაფიას გადავხედე და ძალიან საინტერესო ადამიანი აღმოჩნდა. ინდიურ სკოლაში დადიოდა და სკოლის დამთავრებამდე, მხოლოდ იროკეზების ენაზე ლაპარაკობდა.

ერიკ შვაიგი [უნკასი] მამით გერმანელი, თუმცა გერმანელს ყველაზე ნაკლებად ჰგავს. დედისგან მასაც ინდიური გენი გამოჰყვა.

ინდიელები, ეს გულუბრყვილო არსებები, მშვიდად ცხოვრობდნენ. ეთაყვანებოდნენ 'დიდ სულს' და სწამდათ, რომ სიკვდილის შემდეგ, ადამიანი დიდი სანადირო ადგილებისკენ მიემგზავრება, სადაც ნაკადულები და საამური ტყეებია. ისინი სრულყოფილი არსებები იყვნენ - უნაკლო გარეგნობით და საკუთარი ტრადიციებით, რომელსაც მტკიცედ მისდევდნენ. მერე კი, განათლებული და დახვეწილი ევროპელები ჩავიდნენ და მათ მიწები და უფლებები წაართვეს.

ინდიელების სიყვარული შეიძლება მართლაც რომანტიზმის გამოვლინებაა. მაგრამ მათზე ფიქრისას, კიდევ ერთხელ ვრწმუნდები, რომ სამწუხაროდ, სუფთა და მართალი გულის ადამიანები, ყოველთვის მარცხდებიან ამ ცხოვრებაში. სამყაროს ვერაგი, ამპარტავანი ხალხი სჭირდება, რომელიც სანახაობას ქმნის დანარჩენებისთვის. ეს ასე იყო, დღესაც არის და სამწუხაროდ, მომავალშიც ასე იქნება.

საუბრების კლუბი

2011-02-11T23:55:00.001+04:00

   გამარჯობა ჩემო ტკბილო ადამიანებო.. როგორ ხართ, რა საზრუნავი გაქვთ, რა გაწუხებთ? გაზაფხულის მოსვლას ჩემსავით მოუთმენლად ელოდებით?
თუმცა, არ ვამბობ მართალს. მე გაზაფხულს მოუთმენლად არ ველოდები. ვიცი, რომ მალე მოვა.

    მომიყევით თქვენი ამბები. აი, ასე - დაჯექით, მკლავები დაიკაპიწეთ და დაიწყეთ.. [თუ თქვენც ჩემი სენი შეგეყარათ - ბევრი რამის თქმა გინდათ და ვერ ამბობთ?..]

   მომიყევით ნებისმიერი რამ. რამ გაგახარათ, რამ შეგაწუხათ. მე მორჩილი მსმენელი ვიქნები - დავჯდები, ნიკაპს ხელისგულზე დავაყრდნობ და თვალებში გიყურებთ. თქვენ კი მესაუბრეთ, უბრალოდ მესაუბრეთ.

   მომენატრა თქვენი მოსმენა. აი, უკვე შემდგარი ექიმი რომ ვიყო, ბევრი ამბები მექნებოდა მოსასმენი. მაგრამ ჯერ არ ვარ და ამბებს იქით დავეძებ.

   ჰოდა, მომიყევით, მომწერეთ - მე თქვენს ამბებს ველოდები.

Vengo de donde hay un río

2011-02-05T19:26:00.002+04:00

მის შესახებ მხოლოდ ცალკეული ფაქტები ვიცი და აქამდე დიდად არასდროს დავინტერესებულვარ. მაგრამ მაინც, ძალიან უცნაური იქნება, თუ ვიტყვი, რომ ერთი სიმღერით კუბა გავიცანი? არც კი ვიცი, კუბა გავიცანი, თუ რამე სხვა - ეს ხომ ჩვეულებრივი სიმღერაა, ჰიპ-ჰოპი ლათინური რიტმებით, სადაც კუბელები თავის ქვეყანას უმღერიან. მაგრამ მაინც, ჩემი ბავშვობის სიმღერა, რომელიც ასე მიყვარდა ერთ დროს და მტვ-ზე მთელი დღეები ველოდი მის დაწყებას, ახლა უფრო სხვანაირი გახდა - როცა ვუსმენ, გონებაში ათასი სახე გაირბენს: ჩე გევარა, ფიდელ კასტრო, ერთი არგენტინელი მხატვარიც კი [რომელიც დიდი ხანია, უკვე მიყვარს].

მერე ვფიქრობ, რა კარგია, რომ დედამიწაზე ამდენი საინტერესო ადგილი არსებობს. ცხოვრობს განსხვავებული ხალხი, რომლებსაც უყურებ, უყურებ და რწმუნდები, რომ საბოლოოდ ყველა ერთნაირები ვართ, ადამიანები. ყველას უყვარს თავის ქვეყანა, სადაც თამბაქო და შაქრის ლერწამი ხარობს.. ყველას გვაქვს სამშობლო, სადაც მდინარე მოდის.

პოსტი დაუმთავრებელი გამოვიდა. მე თვითონ არ დამიმთავრებია კუბას და სხვა ადგილების აღმოჩენა და იმიტომ :)

პოსტი ნატალიასათვის

2011-02-03T16:40:00.001+04:00

როგორც წესი, სტუმრად საგარეოდ გამოწყობილები დადიან. საგანგებოდ მოწესრიგებული გარეგნობით, თმითა და აზრებით.

მეც სტუმრად ვარ. სტუმრად ბლოგზე, რომელსაც ჩუმ-ჩუმად ვკითხულობ. ბლოგზე, რომელიც იმ ზღვასავით აღელვებულ და აფორიაქებულ შინაგან სამყაროს მიწყნარებს, რომლის ნახვაზეც რამდენიმე წელია ვოცნებობ.

დიახ, სტუმრად ვარ. მაგრამ ფეხშიშველი, დახეული წინდებით. სკამზე ფეხორთხმული ვზივარ, სათვალით. თმა საშინლად მაქვს აჩეჩილი, აზრები კი თმაზე მეტად. რა შეიძლება დავწერო ბლოგზე, სადაც ცხელი შოკოლადი, ზაფხულის მზიანი დღე, თივის, რძისა და ახლადგამომცხვარი პურის სუნი ტრიალებს? სადაც დილით მზე გვაღვიძებს, ვსვამთ ცხელ, რძიან შოკოლადს და ქიშმიშიან ფუნთუშას ვაყოლებთ, ხანდახან ტყეში სოკოს საკრეფად დავდივართ, როცა მზე შუბის წვერიდან გადაიხრება, ჩოგანით ან ბადით ხელში, პეპლებს მინდორში დავდევთ. საღამოს, ლამპის შუქზე კი ფეხმორთხმულები ვსხედვართ და ხვალინდელ დღეს ვგეგმავთ - ცხელი შოკოლადით, ტორტით, მზითა და ყვითელი სინათლით სავსე დღეს.

ბედნიერება ხომ წყლისფერია.

სულიერ სიმშვიდესთან ერთად კი - მზიანი.

ეს ყველაფერი ამ ბლოგზე ხდება. მხოლოდ მაშინ, როცა ავტორი წერს. წერს ჩემთვის, მიუხედავად იმისა, რომ არასოდეს შემიკვეთავს რამე. წერს ზუსტად მაშინ, როცა ყველაზე მეტად მჭირდება. ორი თვეა, უჩვეულოდ აქტიურობს. ნეტა რა იცის ნატალიამ, რომ მისი ახალი პოსტები ამ ეტაპზე ჩემთვის უმნიშვნელოვანესია? რომ ახლა ხშირ-ხშირად მჭირდება ამოსუნთქვა;

რომ..

რომ.

წაგიკითხავთ ”მისტერიები?” ხანდახან ჩემი თავი მოთხრობის მისტიკურ გმირ ნაგელს მაგონებს. მართალია, ავტორმა ვერ გადაწყვიტა, კეთილი უნდა ყოფილიყო თუ ბოროტი, მაგრამ გმირი ყოველთვის ცდილობდა, ხალხს იმაზე ცუდი ჰგონებოდა, ვიდრე იყო.

ახლახან ”ერორზე” ჰაუსი განახლდა. არასოდეს მინახავს სერიალი ინტერნეტით. ახლაც ტელევიზორში ვუყურებ. რომელიღაც სერიაში ფსიქიატრი ჰაუსს ეუბნებოდა, გეშინია, რომ ადამიანები ისეთს ვერ მიგიღებენ, როგორიც ხარ და უფრო უარესად ამიტომ გინდა თავი მოაჩვენოო.

ალბათ, ფსიქიატრი არ მჭირდება. ასეც რომ არ იყოს, ეჭვი მეპარება, ჰაუსის შავი, ფუმფულა და, რაღაცნაირად, სენტიმენტალური ექიმის ჩანაცვლება დათო ზურაბაშვილმა შეძლოს. თუმცა მგონია, რაღაცას მაინც მოვახერხებ.

რაღაცას აუცილებლად.

ოღონდ, გვიან.

ისე გვიან, როცა აღარაფერს ექნება აზრი.

როცა მატარებელი ჩავლილი იქნება.

როცა მას იმასთან დავინახავ, ვისთანაც ყველაზე ნაკლებად მინდა, რომ იყოს.

როცა ამის შესაჩერებლად არაფერს გავაკეთებ.

როცა ბავშვური ინტერესითა და მაზოხისტური სიყვარულით მივადევნებ თვალს პროცესების არასასურველ განვითარებას.

როცა მეტკინება.

ისე ძალიან, როგორც არასდროს.

მერე გამივლის.

დავისვენებ.

ახალ ჯერზე კი ძველებურად მოვიქცევი.

თავს იმაზე ცუდ არსებად მოვაჩვენებ, ვიდრე ვარ.

ისევ მაზოხისტური სიყვარულით მივადევნებ თვალს მიმდინარე პროცესებს.

ისევ ეგოისტურად ვიქნები ჭირვეული მანამ, სანამ არ მობეზრდება.

და სხვასთან არ წავა.

მე კვლავ არაფერს გავაკეთებ.

უბრალოდ ვუყურებ.

ვუყურებ და მეტკინება.

უფრო მეტად, ვიდრე წინა შემთხვევაში და უფრო ნაკლებად, ვიდრე შემდეგ.

ერთხელ ნატალია ამბობდა, ამ ბლოგზე ჩემი სამყაროს იმ ნაწილს ვავსებ, რომელიც მაკლიაო.

ვიცი, რატომაც.

ნატალიას ბლოგი სხვისთვის არ გაუკეთებია.

ყოველ შემთხვევაში, ასე ეგონა. მან ხომ არ იცოდა, რომ სადღაც, კუთხეში, არსებობს ადამიანი, რომელსაც ეხმარება.

მე კი..

მე მიყვარს ჩემი ბლოგი.

მიყვარს ჩემი მკითველი.

თუმცა ჩემს ბლოგზე ასე ვერასოდეს დავწერ.

იმიტომ, რომ ის მე აღარ მეკუთვნის.

ჩემი ბლოგი მკითხველის საკუთრებაა.

იმ მკითხველისა, რომელიც არასოდეს მაპატიებს ადამიანურ პოსტებს.

აკი, ამის არაერთი პრეცედენტიც მოხდა ბოლო დროს.

ამიტომ დავწანწალებ ბლოგიდან ბლოგზე, სხვაგან ვივსებ ადამიანური პოსტების წერის სურვილს, რადგან ჩემი ბლოგის ავტორი და მკითხველი პრაგმატულ არსებებად ქცეულან.

თუმცა, ალბათ, ესეც პირობითია.

ისევე, როგორც სამყარო.

ისევე, როგორც ჩვენ, რიგითი ადამიანები.

”ყოველთვის იმას ვტკენთ გულს, ვინც ყველაზე მეტად გვიყვარს”, - მღერის ჰაუსი და უილსონის სუფთა, გაუთოვებული ტანსაცმლით სავსე კალათს კარადისკენ მიათრევს.

ფიქრობთ, მე მგონია, ამერიკა აღმოვჩინე?
სულაც არა. ამერიკა, ჯერ კიდევ კოლუმბამდე აღმოაჩინეს ნორმანებმა. მე, უბრალოდ, კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ სხვა ადამიანების მსგავსად, ყველაზე მეტად საკუთარი თავი მყვარებია.

ეს, გარკვეულწილად, აღსარებაა - ადამიანური პოსტი. პოსტი, რომელსაც ჩემს ბლოგზე ვერასოდეს დავწერდი.

Stealing Beauty

2011-01-31T23:05:00.002+04:00

მე ძველმოდური ადამიანი ვარ. როცა საქმე გარეგნობას ეხება და ვფიქრობ, თუ როგორი მინდა ვიყო, ყოველთვის ბუნებრივ ნაკვთებსა და შინაგან შარმზე მეფიქრება ხოლმე. აქამდე სახელს ვერ ვარქმევდი, მაინც როგორი გარეგნობის ქალებს ვეძახდი ლამაზს. მახსოვს, თინეიჯერები რომ ვიყავით, მე და ჩემი მეგობრები, რა თქმა უნდა ბევრს ვლაპარაკობდით გარეგნობაზე, ვაფასებდით სხვადასხვა ადამიანებს - მსახიობებს, მოდელებს, მომღერლებს. მათ რომ მოეწონებოდათ ვინმე, მე არ მომწონდა ხოლმე. მეუბნებოდნენ, როგორ შეიძლება არავინ მოგწონდესო. მეც მართლა მაღელვებდა ეს ფაქტი, იქნებ მშურს და ამის ბრალია-მეთქი. მაგრამ დავრწმუნდი, რომ მართლა არ შეიძლება მომეწონოს [და მინდოდეს, მეც ასე გამოვიყურებოდე] ქალი, რომელსაც იმდენი მაკიაჟი აქვს, საკუთარ თავს ოდნავადაც აღარ ჰგავს და საბოლოოდ მაღაზიის ვიტრინაში გამოკიდებულ მანეკენს უფრო ემსგავსება.

ბუნებრიობა მომწონს. აი, ეს არის ჭეშმარიტება. როცა თმის შეჭრას ვაპირებ, არასდროს მდომებია რამე არაორდინალურის ცდა. ყოველთვის მომწონდა ბუნებრივი ხვეულები, ლამაზი, გრძელი თმა, შეუღებავი და მბზინავი, რომელზეც ერთი შეხედვით ვერც იფიქრებ, რომ 'პარიკმახერის მაშა' შეხებია :) იგივე შემიძლია ვთქვა მაკიაჟზე - მან სახის ლამაზი ნაწილი უნდა გამოკვეთოს და უფრო მეტად გამოაჩინოს, ხოლო ნაკლი - დამალოს.

ჩემთვის ბუნებრიობა არის პრიორიტეტული. მაგრამ, მსოფლიო აშაკარად არ აზროვნებს ჩემსავით, ვინაიდან მეგან ფოქსია ამ ბოლო დროს პოპულარული :)

ლიმნის სუნს გრძნობთ?

2011-01-26T17:40:00.001+04:00

   მგონი დღეს პოსტის დაწერა არ მიწერია. დღეს კი არა, საერთოდ. ალბათ, ვიღაც საბლოგეთის ჯადოქარმა დამწყევლა და რამდენჯერაც წერას დავიწყებ, ან ინტერნეტი და ტელეფონი გამეთიშება, ან კიდევ უფრო უარესი რამ მოხდება [ამაზე ჯადოქარმა იფიქროს, მე ხომ არ მივაწვდი იდეებს?].

    ადრე ყველაფერზე ვწერდი, რაზეც მინდოდა. ახლა თემები და იდეები ჯერ სელექციას გადის და მერე გადაიქცევა პოსტებად. ბოლო დროს იმდენი თემა დაგროვდა, მე კიდევ უსინდისოდ ვალოდინებ მათ. სელექციის აპარატი გამოვრთე და არხეინად ვზივარ.
    წეღან, როცა [სხვა] პოსტის წერა დავასრულე, ტელეფონი ზუსტად მაშინ გაითიშა. რამდენიმე წუთის შემდეგ კი, როცა ყველაფერი მოგვარდა, გამოქვეყნება გადავიფიქრე. თუმცა, ეს დიდად არ უნდა გაინტერესებდეთ და მესმის კიდეც თქვენი.

ჰო მართლა, ჩემი ახალი დიზაინი :) ეს ლიმნიანი ფონი რომ დავინახე, ვიფიქრე რომ სწორედ ჩემი ბლოგისთვის იყო. და თითქმის ამ ფონის გამო გადავწყვიტე დიზაინის შეცვლა. კმაყოფილი ვარ, წინა მომბეზრებია თურმე.

   გამოგიტყდებით და, ეს პოსტიც მხოლოდ ზედა აბზაცს ემსახურებოდა. თორემ მარტო წუწუნის გულისთვის არ დავიწყებდი წერას. ხოდა, ასე. შემდეგ პოსტს მალე დავწერ, ნორმალურს და ადამიანურს.

   პ.ს ლიმონი ადრე არ მიყვარდა, არც ჩაიში და არც სხვა ფორმით. ამ ბოლო დროს კი ძალიან შემიყვარდა. საოცარი სუნი აქვს, მზესთან და სიცოცხლესთან ასოცირდება. ახლა დავფიქრდი, რამდენი რამე/ვინმე შემიყვარდა ამ ბოლო დროს!

Boy from Perth

2011-01-19T01:30:00.002+04:00

ადრე ჰიტ ლეჯერი საოცრად არ მომწონდა. იმდენად არ მომწონდა, რომ ფილმებს მისი მონაწილეობით კატეგორიულად არ ვუყურებდი. ვფიქრობდი, რომ რაღაცნაირი, უცნაური გარეგნობა ჰქონდა. ისეთი, როგორიც ჩემს გემოვნებაში არ ჯდებოდა.

ყველაფერი მას შემდეგ შეიცვალა, რაც ფილმს ძმები გრიმები ვუყურე. საერთოდ, მიყვარს ფილმი-ზღაპრები. ლამაზი გარემოა და სასიამოვნო საყურებელია. თუმცა, რა შუაშია აქ ზღაპრები, მე ხომ ჰიტ ლეჯერზე გიყვებით. ვუყურე ფილმს, და ისე შემიყვარდა ჩემი ავსტრალიელი ჰიტი, რომ იმის შემდეგ ფეისბუქის პროფილზე მისი სურათი მიყენია და ყოველდღე გულის დაწერის საზეიმო პროცედურას ვასრულებ - კომენტარში თითო გულს ვწერ.

კიდევ კარგი, როცა ცოცხალი იყო, მაშინ უკვე არ მიყვარდა, თორემ რა ძნელი იქნებოდა მისი სიკვდილის გადატანა. ამას სრული სერიოზულობით ვამბობ.

უამრავი სკრინშოტი მაქვს გაკეთებული ფილმიდან, სადაც ჰიტ ლეჯერთან ერთად მეტ დეიმონიც ძალიან კარგად ასრულებს თავის როლს. მეტ დეიმონს, ისევე როგორც ჰიტ ლეჯერს და კიდევ სხვებს, შემდეგ პოსტში კიდევ ერთხელ მოვიხსენებ, სადაც პერსონაჟებიდან მოწონებულ/შეყვარებულ მსახიობებზე დავწერ.

სოფი ამბობს ხოლმე, რომ წერილებს წერს სხვადასხვა ადამიანებს - ჩე გევარას და სხვებს [სამწუხაროდ, ზუსტი ლინკი არ ვიცი, სადაც ეს ფაქტებია დაფიქსირებული]. ყოველთვის მომწონდა მისი ეს ტრადიცია თუ თვისება, მაგრამ მე თვითონ არასდროს მიცდია. რამდენიმე დღის წინ კი, თავს ძალიან ცუდად რომ ვგრძნობდი, სწორედ ჰიტ ლეჯერს მივწერე წერილი, ფეისბუქზე. ოღონდ, საკუთარ თავს გავუგზავნე. მაგრამ ის ხომ გაიგებდა იქ, სადაც არის. ისე გულით ვწერდი, რომ აუცილებლად მიაღწევდა მასთან. სულ რაღაც 1 თვის წინ რომ ეთქვათ, შენ პირველ [ამ ტიპის] წერილს ჰიტ ლეჯერს მიწერო, ალბათ უნდობლად გავიცინებდი. ამ ბოლო დროს ბევრი ისეთი რამ მოხდა, რაზეც ადრე მეცინებოდა.

მოკლედ, ძალიან ჩემს თავში გადავედი. ამ პოსტს კი იმ სკრინშოტებით ვაფორმებ. ჯერჯერობით, ეს მისი ერთადერთი როლია, სადაც ნანახი მყავს. ვგეგმავ სხვა ფილმების ნახვასაც [სანამ ამ პოსტს გამოვაქვეყნებდი, კიდევ ერთი ფილმის ნახვა მოვასწარი - კაზანოვა].

სადაც არ უნდა იყო, მიყვარხარ ჰიტ :)